Capitulum. VII.

in ſuperfluas diſtēiōtur aīmus curas. Altitudinēruinoſām: cum de ſe plus preſumit. Profundumcum ſe plus debito deijcit. Qui enī longa ſibi mētitur tempora: nonne ingreditur iter exterminij.Tranſit enim vite terminos productionis vite ſolicitudine. Similiter animus diſtentus in multa:multis laceretur curis neceſſe eſt. Nempe īmoderata extenſio extenuationem: ⁊ extenuatio nimiaſciſſionem facit. Alia vero preſūptio quid niſi ruinoſa precipitatio eſt. Unde ſalomō in prouer. Ante ruinam exaltatur cor. Nimia aūt puſillanimitatis deiectio deſperata quedam abſortio eſt. Medium ergo ī cūctis tene: vt poſſis cōprehendere cuꝫoībus ſanctis: que ſit longitudo: latitudo: ſublimtas: et profundū. ſcd̓m apoſtolū. Reſpice etiā quatis ex te ſis qualis ex deo. Ex te mala. bonara deoeſſe non ambigas..§. II.Reſpice ſecundo extrate .ſ. creata ſcd̓m illud. Iſa. lx. Leua ī circuitu oculos tuos et vide in circuitu enī tuo ex oī latere inuenis creaturas. Omnis autem creatura triplicivoce te alloꝗtur ſcd̓m Hugonem de ſācto victoreEt prima eſt accipe beneficium. ſcd̓a eſt redde ſeruitium. tertia eſt caue ſuppliciū. Et a ſuperioribusinchoando dicūt angeli per effectū tibi. Accipe beneficium noſtrū: qd̓ ex parte creatoris continue tibi impendimus cuſtodiendo: a malis eripiēdo: adbona excitando. Et pro huiuſmodi beneficio ipſicreatori redde ſeruitium: eius mandata adimplēdo: alioꝗn teſtes erimus cōtra te in iudicio: ⁊ miniterio noſtro ad inferna detraheris. ¶ Dicit tibi celuꝫ cū luminaribus ſuis. Ego tibi motum p̄beo ⁊ſine me inſenſibilis permaneres. Gratiſſimā lucētibi ſol porrigit: ne in tenebris tedioſus reſideas: ⁊vt pater vere in oīa īferiora multiplices virtutesinfūdit. Et ne obſcura in totum nox habeatur: lunia cum ſtellis ſplendorē emittunt: celūqꝫ decorātPro huiuſmodi igitur beneficijs redde obſequium creatori noſtro: gratias agens adimplens illd̓p̄s. Benedicam dn̄m in oī tꝑe. Loquitur ignismodo ſuo dicens. O hō quātū beneficium tibi p̄ſto te calefaciendo: cihos tuos decoquendo: qͣꝫ plura opera efficiēdo: tibi perutilia: ⁊ ſine mei participatione in calore naturali nutriri nō poſſes. Prohuius igitur deo redde ſeruitium: vt calore ſuccēſo dulciſſime charitatis dn̄m deum pre omnibusdiligas: alioquin ſupplicium ignis eterni nō euades. ¶ Aer quoqꝫ non reticet: dicēs. Ego tibi flatum concedo vt aſpires ⁊ reſpires atqꝫ locutionētam neceſſariam. Ut formare valeas deſeruio: tevndiqꝫ curando. Et aues varias ſuaue perſonantes melos ⁊ in cibū tranſeuntes contineo. Reddeigitur ſeruitium deo: os tuū ad ſui honorem ⁊ gloriam aperiendo. Aqua inquit. Ego tuas īmunditias purgo: r fetores remoueo. Sicienti nō paruūrefrigeriū affero. Speciēs īnumeres piſcium adtui v̓ſum enutrio. Et quod plus eſt in ſacramētis

aīe tue neceſſarijs me prebeo. Redde ergo ſeruitium: vt ipſa ſacramenta reuerearis. Et ſi n̄ ratōematerie in ſe ratione tamen inſtituentis et gratieibi a deo poſite: alioquin abſortus ab aquis niuiūtranſibis ad calorē nimiuꝫ. ¶ Demū terra qͣꝫuis īfimuꝫ elementorum: tamen copioſiori voce te excitat dicens. O hō vnd̓ factus es: niſi ex me humoEgo ⁊ ſuſtento: ego diuitias dono: aurum ⁊ argentum ceteraqꝫ metalla: que ī viſceribus meis egogeſto. Quot genera aīalium propter te paſco ⁊ retineo. Et aliqua quidem in tui cibum vt put illosagnos: edos: capreas: ceruos: vitulos ceteraqꝫ domeſtica ac ſilueſtria. Alia ad tui adiutoriuꝫ: vt eqͦsmulos: camelos: aſellos ⁊ hiꝰ. Alia ad tui ſolatiuꝫvt ſimeas: caniculos. Ego quoqꝫ herbas non ſolum ſuaues: ſed ⁊ quāplurimas medicinales produco: flores varios ⁊ flagrātes emitto: fructus innumeros ⁊ ſapidos diuerſis temporibus offero.Pro hiꝰ igitur bn̄ficijs creatori tuo ⁊ meo cognoſce te debitorem ⁊ ad neceſſitatem non voluptatem his vti debere. Proximiſqꝫ tuis indigentibꝰportionē pro poſſe porrigere. Alioquin ſi ingratꝰ īueniaris: ſicut aperta eſt terra ⁊ deglutiuit dathanSic aperietur ⁊ tibi vt ad centrum eius deſcēdasad terrā miſerie ⁊ tenebrarum: vbi nullus ordo ſꝫſempiternus horror inhabitat..§. III.Reſpice tertio ſupra. acſtia vt adiuueris: vt non ſolum gloriam ſanctoruꝫcontempleris: ſed etiam ipſos in auxiliuꝫ inuocare digneris. Un̄ p̄s. Leuaui oculos meos ī mōtesvn̄ veniet auxiliuꝫ mihi. Nec credēdum eſt ꝓphetam loꝗ de mōtibus materialibꝰ: qꝛ īde n̄ magꝭ auxilium ſperare poſſum: qͣꝫ ad valles reſpiciēdo.Sꝫ loꝗtur de mōtibꝰ ſpiritualibꝰ: ſiue diuinis ꝑſonis: ſuꝑ ꝗbus fundamēta ſuperne ciuitatis ſcd̓meundem ps. ſunt ſita: ſiue de montibus rationabilibus .i. ſanctis: contemplatione ⁊ perfectione in altum eleuatis. ¶ Et circa hoc tria debes reſpicereEt primo ꝙ ipſa oratio ad deum ⁊ ſanctos directa fiat congruenter: in eo ꝙ dicit. Leuaui oculosmeos: non oculumᵗ ait ſed oculos ¶ Debet enimeleuari ad deum et ſanctos in oratione oculus ſpeculatiuus ad conſiderandum: videlicet dei et ſanctorum bonitatem et largitatem: ⁊ caueri debet neoculus ipſe ad terrena tunc aſpiciat. Unde ⁊ Damaſcenus dicit: ꝙ oratio eſt aſſenſus ītellectus īdeum. Debet etiam erigi oculus practicus: vt .ſ. intendat operari: quod velit .ſ. cū poſtulat virtutes⁊ huiuſmodi. Uel etiam ſecundus oculus pōt dici pius affectus in deum directus. Unde ⁊ de ſaluatore dicitur Iohā. xvij. ca. Ꝙ eleuatis oculis īcelum orans: dixit. Pater venit hora: clarifica filium tuum ⁊c̄. Ut doceret moraliter: et oculum intellectus per attentionem: et oculum affectus perferuorem ad deum dirigendo. ¶ Secundo reſpice: ꝙ oratio ipſa fiat pluraliter. Unde ſubdit p̄s.In montes. Non ſolum enim ad vnum ſanctū