Capitulum. VII.

rentes deitati. Et ī huiꝰ figuram dixit regina heer vxor aſſueri maxmi regis: qui interpretaturatitudo: ſignificans animā ſummi regis regumieſu chriſti: qui ē vera beatitudo: de ip̄o loquensMirabilis es valde domine: ⁊ facies tua plena eſtomnium gratiarum. Et. iij. Re. x. In figuram dicitur: ꝙ vaiuerſa terra deſiderabat videre vultumſalomonis. ¶ Quantum ad tertium moduꝫ vidēdi ſenſibilia .ſ. per penitentiam ſimilitudinis: non īmediate deriuate ab ipſa re: ſed deriuate a ſimilitudine rei: ſicut videtur hō per ſpeculum. Sic iſtomodo videmus ſeu cognoſcimus deuꝫ: cognitione naturali in vita iſta. Et ſic exponitur. Uidemꝰnunc .i. per rationem naturalem noſtram. Et ſi addatur lumini naturali fidei lumen qd̓ eſt ſupernaturale: adhuc plenius videmus deū ī vita pn̄ti: ſꝫtale lumen fidei ſi nō ſit charitate formatū: nō ſufficit ad conducendū ad lumen glorie. Inter deuꝫenim ⁊ aīam eſt infinita diſtantia perfectionis virtualis. Deus enim īfinitus eſt: ⁊ quelibet eius virtus infinita. Aīa aūt ſicut ⁊ quelibet creatura eſt finita ⁊ potentie finite. Cum igitur finitū non poſſitcomp̄hendere infinitum: non poterit aīa deū comprehendere: niſi efficiatur vnū cū eo. Et ſic quodāmō efficietur infinita. Hoc aūt charitas operaturqꝛ qui manet in charitate: in deo manet: ⁊ deus ineo. i. Ioh. iiij. Et. i. Corī. vi. Qui adheret deo .ſ. ꝑ dilectionem vnꝰ ſpūs eſt cū eo: non quidem ſubſtantialiter: ſed affectualiter. Habet enim amor ſcd̓mDionyſiū vim vnitiuaꝫ: ⁊ calori aſſimilatur qui diuerſa vnit ⁊ cibum in aſſumentem ꝯuertit. Sumeexemplum in agno vel alio cibo qui a nobis comederetur. Certū eſt .n. ꝙ agnus cū multis gradibusperfectionis naturalis ſit inferior hoīe: nūqͣꝫ vnuꝫeffici poſſet cū hoīe: niſi per vnum modū .ſ. per calorem naturalem hoīs ip̄m agnum in cibū ſūptuꝫdigerentis: ⁊ in ſubſtantiā ſui conuertentis. Et ſicagnus quodāmō efficitur hō. Sꝫ ſi hō comederetvenenum vel rem venenatā: n̄ poſſet illud ꝯuertere in ſe. Et ratio huius eſt: qꝛ illud ſumptū extinguit calorem naturalem quo ſit digeſtio ⁊ ꝯuerſioSicut etiam ſi comederet lapidem vel ferrū nonconuerteretur in ſe ꝓpter ſui duritiam ⁊ frigiditatem. Illi enī cibi dicuntur eſſe proportionati hūane nature: qui participant cū calore: ⁊ ſunt ſine reſiſtentia: de facili ꝯuertibiles in ſubſtantiam ſuaꝫSic ad propoſitum dicendū. Si homo vult ꝯuerti ī deum: ⁊ effici deus .ſ. per participationem: oportet ꝙ cōmedatur ab eo. i. īcorporetur ſeu vniaturper calorem ſue infinite charitatis. Sed deus ipſenon comedit cibum .i. non vnit ſecum in gloria eūqui calorem charitatis hic non habuerit feruent̓Nam ⁊ de quibuſdā tepidis dicit ipſe per Iohā.apoc. iij. Qꝛ tepidus es incipiam te euomere d̓ oremeo. Tepidus eſt: qui fidem habet ſine operibus⁊abſqꝫ calore charitatis efficaciter manet. Et ideoapoſtolus faciens comꝑationem īter virtutes: concludit ꝙ maior hoꝝ eſt charitas. Uerum qꝛ nihil

poteſt amari niſi ſit cognitū: iō ad amorē charitatis exigitur pͥmo cognitio rei: q̄ ad ſufficientiaꝫ haberi non poteſt niſi per ſidem. Et ne homo d̓ficiatvel oberret a fine vltimo iam cognito: exigit̉ ſpesper quam tendat ī illū finem. Un̄ ⁊ de his tribustanqͣꝫ neceſſarijs dr̄ Eccle. ij. Qui timetis deū credite illi .ſ. per fidem: ⁊ non euacuabit̉ merces vr̄a.Et ſeꝗtur īmediate. Qui timetis dn̄m ſperate in illū: ⁊ ī oblectione veniet vobis miſericordia. Et exinde ſeꝗtur: ꝗ timetis deū diligite illū ⁊ illuminabūtur corda veſtra. Et talis cognitō .ſ. habita ex lumine gratie ⁊ charitatis: poſſet etiā dici lꝫ n̄ ita proprie viſio facialis reſpectu .ſ. eius q̄ ſolū eſt per fidēvel rationem naturalē. Un̄ p̄s de electis ait. Abſcōdes eos ī abſcondito faciei tue. Abſcondes .ſ. a turbinibus mūdi ⁊ occupatōibꝰ eius in abſcōdito faciei tue .i. in facie vꝫ cogitatōis gratioſe a te eis collate: ⁊ reprobis abſconſe ⁊ ignorate.Capitulum. vij. De ītellectu practico quomododebet exerceri.Ebꝫ quoqꝫ animadoculo ſuo ſiniſtro .i. intellectu practicovt virtualiter .ſ. ad hene operandū. Intellectus enī bonus ait p̄s. oībus facientibus eum.i. bonum ītellectus ī illis eſt: ꝗ nō ſolū querūt ītelligere vt ſciant ſed etiā vt faciant facientes bonuꝫqd̓ intelligūt. Scienti enī bonū ⁊ non facienti peccatū eſt illi. Inquit Iacobus in canonica ſua. Un̄⁊ idem p̄s. ait. Sicut oculi ſeruorū ī manibus dominorum ſuorum .ſ. ſunt. Ita oculi noſtri ad dominum deū noſtrū. Oculi ſeruorū dicuntur eſſein manibꝰ dominorum .ſ. ad videndum: ſi aliquidin manibus habēt ad ꝯferendū: vel ſi aliquid habent ad ꝑcutiendū. Uel ſi aliquid habent ad exercendū vt illud operentur. Et ita oculi electorumſunt directi ad dn̄m. Ad conſiderandum largita⁊ danda beneficia illata: ⁊ conferenda ſupplicia: ⁊iuſta agenda exercitia: vt conſiderent q̄ dn̄s vulteos agere. ſicut ſeruus conſiderat opera que vultdominus ſuus eum exercere. Et ſic oculi ſeruoꝝſunt in manibus dominoꝝ .i. in operibus que volūt domini ab eis. Et quia multa ſūt que a nobisinſpicienda ⁊ conſideranda ſūt ad agendū. IdeoIohan. in Apoca. iiij. c. refert: ꝙ animalia que ip̄evidit in circuitu dominice ſedis: deſignantia ẜmGreg. dei electos erant plena oculis. Oportet enīoculos habere ſpirituales intus ⁊ exͣ: inferius ⁊ſupra: retro ⁊ antea. In dextera parte ⁊ ſiniſtra: advalendum bene inſpicere que nobis ſunt congruentia. Unde ⁊ xp̄s dixit cuidam ab eo illuminato.Reſpice Luce. xviij. Et primo.Reſpice intus in conſcientia: vt rectificetur.Reſpice extra circa creata: vt recōpenſent̉.Reſpice ſupra ad celeſtia: vt adiuuet̉.Reſpice infra ad ſupplicia: vt ad ea n̄ intretur.