Titulus. III.

alia. Et cum ipſa eadem luce videns ſolem. Ꝙ cōſidera vbi ſit iſta lux ſolis mediante quā tu videsſolem ⁊ alia: certe non eſt lux in oculo tuo: ſꝫ ſuperre viſa. Et ideo te ſtante in loco obſcuro vides reꝫq̄ eſt in loco luminoſo ſiue rem luminoſam. Et nocte obſcura vides ſtellam ⁊ domū aliquaꝫ que ſitad aliquod lumen poſita quanuis lumen ſuum n̄reddat claritatem vſqꝫ ad lumen tuum. Et ſic vides mediante duplici luce: vna eſt tui qui es in loco tenebroſo. Sed oculum habes ad intra luminoſum cuius lux extra non extenditur. Secūdaeſt illa lux que eſt diffuſa ⁊ reuerberata ſuper illaꝫrem quam tu vides. Quecunqꝫ haꝝ duaꝝ d̓ficerꝫnon videres: neqꝫ per lucem oculi tui ſolam: necſolum per extraneam: ſed tua propria deficeret.Si autem vis reſpicere mediante iſta duplici luceſine alio medio ſolem in ſpera ſua: certe hoc n̄ vales: ſed potius excecareris. Et ratio huius eſt: qꝛlux ſolis reuerberat in tua luce propria: ⁊ eſt tantadiſtantia inter tuam ⁊ ſuam: ꝙ tua refugit ip̄am: ⁊ſuſtinere non poteſt propter excellentiam claritatis. Unde quātūcūqꝫ coneris non potes oculuꝫ fixe tenere apertū ad ſperam ſolis. Et auem volantem inter oculum tuum: ⁊ ſperam ſolis etiam videre non vales. Sed ſi lux ſolis poſſet vniri cumtua luce ſuſpendendo defectum ⁊ debilitateꝫ ipſiꝰtue lucis: que ſuſpenſio ſequeretur ex vnione facta tunc reſpiceres ſolem ipſum in ſpera ſua caꝫ d̓lectatione ⁊ ſuauitate: ſine reuerberatione oculoꝝNunc ad propoſituꝫ. ſciendum ꝙ due luces ſuntneceſſarie ad videndum deuꝫ ſimul vnite virtutefortioris lucis. Uidelicet lux humani intellectus⁊ illa eſt debilis ⁊ lux diuina ⁊ illa eſt fortiſſima.Si lux naturalis humana .ſ. intellectus conſideratur ſola: nihil cognoſcit certitudinaliter. Sicutꝗ in tenebris eſt ⁊ nihil videt: quanuis in alia lucepoſſit opinari aliquid. Sed non perfecte ſcire. Sicut exiſtens aliquis clauſus ī camera obſcura: poteſt diuinare palpando: audiendo: guſtando: veodorando aliquid quod eſt intra cameram. Seddubitari habet ſe decipi: quouſqꝫ oculus ille videat virtute lucis ab extra venientis. Et ideo anime damnatorum errant in cognitione dei: reputando ipſum iniuſtum ⁊ crudelem: quia non habent aliam lucem qͣꝫ propriam ſcd̓m ſenſum: cumilla iudicando: diuinando: ⁊ opinando. Et ipſe anime damnate diuina luce .ſ. naturaliter infuſa: vtdent omnes alias animas. ⁊ gloriam beatoruꝫ adipſarum afflictionem ⁊ aliquando ſtatum animaꝝviatarum ad ſui conſuſionem: ⁊ penas animaruꝫdamnatorum ad eoꝝ tribulationem. Sicut patetin parabola diuitis epulonis ⁊ lazari Luc. xviiꝘ igitur lumen glorie preexigit in intellectu humano lumen gratie vt ſuperueniat ei: qꝛ in animaibus damnatorum non reperit̉ ipſuꝫ lumen gratie. Ideo non ſunt ſuſceptibiles luminis glorie: etideo deum videre non poſſunt: nec gloriam ſuamSed anime beatorum habent propriam luceꝫ: gra

tia īformatā: ī qͣ diuīa lux illuſtrādo ſecū vnit̉: n̄ ꝑmittēdo īfirmari aut exterreri ſic̄ fruerūt exterriti oculi exteriores ⁊ interiores petri: iacobi: ⁊ ioannis: in tranſfiguratione dei: qꝛ adhuc erant mortales: ſacta ergo illa vnione per lumen glorie: videtintellectus creatus in virtute intellectus increatiEt ſic lux naturalis que erat gratioſa ſupra ſe eleuata a luce glorioſa: q̄ non eſt aliud qͣꝫ verbum diuinum eternum: tanqͣꝫ ſolaris radius ⁊ patre procedens videt lumen glorie glorioſum deum: ⁊ omnem creaturamⁱ ſuper quam talis lux ſpargitur.Et qꝛ illa lux totum videt: nihil ei abſconſum eſt:ideo quilibet ſanctus videt omnem creaturaꝫ vbicunqꝫ ſit. Sicut oculus humanus ſi eſſet in ſolevnitus cum ſuo radio claro: certe videret vbicunqꝫ ſol attingeret ⁊ irradiaret ex ſe: et in ſole viderꝫplus ⁊ minus: ſcd̓m ꝙ illa vnitas eſſet perfectaEt qꝛ anima chriſti ꝑfectiſſime fuit vnita cumvbo eterno ⁊ eſt: ideo perfectiſſime videt verbumvnite ſecundum ꝑfectionem charitatis: que ē cauſa huius vnionis ⁊ viſionis facialis. Et ſic habeꝙ lumen glorie non eſt creatura .ſ. aliqua d̓ prepreſentans creatorem. Sed eſt ipſe creator lutglorie ſue vnitus intellectui humano. Et ſic in limine tuo .ſ. verbo diuino videbimuſ lumen. Und̓⁊ Ioh. in apo. circa finem dicit: ꝙ in illa ciuitate ſuperna non vidit ſolem: nec lumen lucerne eſt ibi:ſꝫ agnꝰ .ſ. verbū eternū illūinat illaꝫ. Ad hoc etifacit: qd̓ dixit chriſtꝰ Math. xiij. Iuſti fulgebꝰcut ſol in regno patris mei. i. lux verbi: quodbum eſt ſol vite eterne. Et lux cuiuſlibet beati eruquid vnum per vnionem non perˣ conuerſioneNon enim conuertetur lux verbi. Sic nec nara ſua: qua idem eſt in natura anime beate vl̓rie eius. Sꝫ ſicut in myſterio incarnationis: ſavniuſcuiuſqꝫ propͥetate nature: vnita ſunt dutas ⁊ humanitas: diuinitate permanente impebili: humanitate ſubiecta mortalitati: d̓us ⁊ hovniti ſunt in vnitate perſone: ita lux increata cunluce anime vnita erunt vnum: non quidem vnivnitate perſone ſed vnitate eharitatis et amicitieperfectiſſime remanente tamē deitate ī ſuate et gloriā infinita et anima beata cuꝫ ſua vtet gloria finita. Unde dominus ieſus in orne ad patrem facta poſt vltimam cenam incUolo pater vt quos dediſti mihi ſint vnuiet nos vnuꝫ ſumus. Ego in eis et tū in me vtconſeruati in vnum: et videant claritatem qd̓diſti mihi: Iohā. xvij. Tunc .ſ. ī patria videbimfacie ad faciem. Et vt dicit deuotus Bern̄. Felixanima q̄ terreno reſoluta carcere libera celū petQue dulciſſimū dominū facie ad faciē cernit. vbiverꝰ ſol iuſticie mira ſue pluchritudinis viſioēs recipit. Et illa vniuerſos celeſtis patrie ciueilluminat: vt luceant ipſi lumine vꝫ illuminante