Capitulum .VI.

bes aerem obnubilēt. Sic omnes iſti hoīes lumēiuſticie ſue .i. virtutis aliunde n̄ habent niſi a deoprout oſtendit Io. i. dicens. Illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum. Et in nocteꝗdem vite p̄ſentꝭ: ip̄e ſol deus nobis manet occultus ⁊ clare videre non poſſumꝰ. Sꝫ videmꝰ euꝫ inſanctis ſuis mediante eoꝝ iuſticia ꝗ ſtell̓ cōꝑanturDan̄. xij. Qui ad iuſticiam erudiunt plurimos qͣſiſtelle .ſ. erunt. Sic̄ .n. claritas ſeu lumen ſtellaꝝ ſolem manifeſtat vt effectꝰ cauſam. Sic ⁊ v̓tutes ſanctoꝝ virtutes dei q̄ exemplares dicunt̉ a plotinopho. Et inde nr̄e exemplant̉: ſed nūqͣꝫ adequāt̉: acgl̓iam dei nos videre faciunt. ẜm illud p̄s. Glorioſus deus in ſanctis ſuis .ſ. apparet mirabilis ī maieſtate ⁊c̄. Puiꝰ igit̉ ſpeculi poſſunt tres partes aſſignari ẜm varias virtutes q̄ reperte ſūt in tripliciſtatu hūani generis. In ſtatu legis nature: legꝭ moſaice: ⁊ legis gratie. ¶ In ſtatu ꝗdem legis naturalis refulſit abel in virtute īnocentie. Na ⁊ de melioribus obtulit deo: ⁊ vocatꝰ a fratre ſuo chaim inagrū vbi eū intendebat occidere: ꝯfidenter ⁊ ſineſuſpitōe mali acceſſit: mortē īnocenter ⁊ ſine d̓fenſione ſuſtinuit. Noe iuſtus ac ꝑfectus ī generationibꝰ ſuis: q̄ oēs corruperāt viam ſuā. Iuſticiā nos.l. virtutē ⁊ rectitudinē īter quoſcūqꝫ reprobos etmale agentes ꝯſeruare docet ac ēt dei longanimitatem on̄dit. Abrahā perfecta obedientiā mūdū illuſtrauit: ad dei mandatū propinquos relīquens⁊ patriā: vt peregrinus diſcurrens ꝑ diuerſas terras: ac vnigenitum ſuū in ſacrificiuꝫ offerre diſponens. Et in hoc facit nos deū videre obedientiē: ⁊voluntatē facientē timentiū eū. Ac propͥo vnigenito non parcens: eū morti crucis expoſuit. O quantu caſtitatis lumen patriarcha Ioſeph p̄ſtitit mundo: cū inſtigatus ab vxore ſui patroni phutifar adturpitudinem qn̄ꝫ verbis laſciuis: qn̄ꝫ maleficijsqn̄ꝫ muneribꝰ ⁊ enxenijs: qn̄qꝫ cōminationibus ⁊promiſſis: vt habet̉ in li. de. xij. patriarchis: potius⁊ infamiā ⁊ carcerem ⁊ ꝑiculū mortꝭ ſubire voluitqͣꝫ caſtitatem ip̄am violare: etſi iuuenis eſſet ⁊ pulcherrimꝰ ⁊ opportunitas n̄ deeēt. Moyſes mitiſſimus hoīum ſuꝑ terraꝫ nobis manifeſtat manſuetiſſimū deū erga ꝯtumaces ⁊ rebelles: ac etiā p̄ſidentibus lumen miniſtrat vt erga ſubiectos manſuetudinem ſeruent. ¶ In ſcd̓a ꝑte huius ſpeculi.i. legis ſcripte: videmus Ioſue cum magna ſpe etconſtanti fiducia: expectare adīpletōeꝫ diuine promiſſionis ⁊ obtinere. In nobis ſui exemplo ad ardua ſpem erigens: ac videre faciens deū potenteꝫ:ad eruendū nos ab aduerſarijs: ⁊ īducendū ad eaq̄ ſuper nr̄as vires exiſtunt. Dauid rex ⁊ prophetadiligentiſſimus ī cultū diuino materiam p̄paransopulentiſſimā ad templi conſtructōm: quam etiaꝫcū perficere voluiſſet ſacerdotes ordinans ad laudes diuinas ⁊ concinendos pſalmos qͦs ip̄e ediderat: nobis radiū p̄ſtat per maximū or̄onis: d̓uotionis: ac meditationis diuinoruꝫ miniſteriorū: ⁊ diligentiſſime obſeruantie ſacre religionis: ac vide-

re nos facit dei reuerendā maieſtatē. Per Ezcchiam regem fletu magno ſua delicta abluentē inuitamur ad pn̄iam: vt cū ip̄o ⁊ veniam conſeqͣmur ⁊vitam: ac etiam videamus dei pijſſimam mīaꝫ peccata qͣꝫcitiꝰ remittentem. Ioſias etiam rex a pueritia ſtudioſus ad obẜuandū legem dn̄icam ⁊ ad inducendū ppl̓os ad eiuſdem plenam obedientnos ad ſtudioſitatem prouocat diuinoꝝ verbodeū timendū īſinuat. Helias dum celat zelū dei n̄regibꝰ ꝑcit nec ppl̓is: ſed firmā veritatem cūctꝭ manifeſtās: ac qͣdringentos prophetas falſos occide̓faciens in igne zeli ſui receptꝰ eſt in celū: ad veritatem īconcuſſe tenendam nos efficacit̉ prouocans⁊ verū deū nobis probans. Uenerabilis matronacū ſeptem filijs machabeis: dū potius mortem ſuſtinuit ⁊ ſepteꝫ ſuos filios diuerſis cruciatibus laceratos ad ideꝫ aīauit: ne ceremonias diuine legꝭtranſgrederent̉: maxime fortitudinis lucē ſeculoreliꝗt. Conſolatoremqꝫ deū ⁊ p̄miatorem on̄dit.Inſpiciendo in ꝑte huius ſpeculi tertia .ſ. tp̄e gr̄e d̓ficerent folia tp̄e gratie pͥuſqͣꝫ exempla ſcōꝝ mūdūilluſtrantium. vl̓ pauca in medium proponamus:incipiēdo a virgine cuiꝰ vita īclyta cūctas illuſtrateccleſias: ex qua vt ait Ambroſi. velut ī ſꝑculo relucet forma ſcilicet virgīalis ⁊ ꝑfecte virtutis hincſūmatis caſtitatis exempla viuendi. Prima marievirtus fūdamentum oīuꝫ virtutū ē humilitas: ⁊ip̄a eſt que deum nos fecit videre hominē factumex ſubſtantia ſua. Intuemur ⁊ Io. baptiſtā auſteritatem vite exemplo mundum edocentem: in ciboet potu et veſtitu et tranſitorijs alijs. Et ipſe deumdigito demōſtrauit: dicens. Ecce agnꝰ dei. Charitatē perfectā petri ⁊ pauli: ceterorūqꝫ apl̓oꝝ ꝗs enarrare poſſet: ꝗ deū veꝝ ꝑ doctxinā ⁊ miracula nosvidere fecerūt. Martyres p̄cioſi ad fidei conſtantiam nos vrgēt: grati deo n̄ ſolū in tormentꝭ gratias agēdo: ſꝫ ſeip̄os ſponte deo offerendo ī obſeꝗuꝫeiꝰ ꝗ gratioſus eſt oībꝰ. Cōfeſſores modeſtiā liberalitate: ac pietatem p̄dicāt: dei imitātes eꝗtatē: ⁊ videū ꝑfectiſſimū ꝗ illas tribuit. Un̄ ⁊ ī figurā p̄cepit dn̄s fieri mare eneū. Exo. xxxviij. circa tab̓naculū cuius labrū erat de ſpeculis mulieꝝ vt in illis ſpeculis vidētes ſacerdotes ſeipſos a macul̓ ꝑaquā mūdarent̉. Specula mulieꝝ ſunt lucida expla aīaꝝ ſcārū: in ꝗbus intuentes ſimul ⁊ videmdefectus noſtros ⁊ deum noſtrū in operibus eoꝝſicut ſolem ī oī ſpera ſua fixe: ſꝫ ſuper montes veldomos radios diffuſos..§. X.Sextuſpeculuꝫ ad videndū deum eſt aīa rationalis ī potentijs ſuis. Etper iſtud ſpeculuꝫ videt̉ deus trinus ⁊ vnꝰ: etſi meliuſqͣꝫ per alias creaturas: tn̄ vald̓ a longe ⁊ obſcure. Unde Augu. in li. de trini. dicit. Et ſi mens noſtra non ſit eius nature cuius eſt deus. ibi tamenimago eius querenda eſt quo nihil eſt melius.