Capitulum.III.
homines in oībꝰ dirigere ⁊ illuſtrare. Inxta illud.Oculi dn̄i lucidiores ſole: qꝛ ſpūs ſcī dona totamaīam illuſtrāt. Eſt oculus doctrinalis: ⁊ hic cauteexercendus. Et de hoc Iob. xxix. Oculus fui cecodocendo .ſ. ignorantē. Iō aūt caute exercendus: qꝛvt dr̄ Eccle. xliij. Sol exurens radijs excecat oculos. Sol exurens .i. doctrina nimis rigida vel nimis alta. ⁊ de his oībus oculis dꝫ ſeruari illd̓ p̄s.culi mei ſemꝑ ad dn̄m. Et tūc beati ocl̓i ꝗ vidēthoc modo Luc. x.¶ Capl̓m tertiū. De his que riꝗrūtur ad bene videndū corꝑaliter ⁊ ſpūaliter.Otanduꝫ quod ſicut ad bn̄ videndū corꝑaliter tria reꝗcliocas. Trutuªita ad videndū ſpūaliter .i. ẜm inrimū eſt ſubiectū recte ꝯditionatū. Secūdū eſt īteriectū .i. mediū illuſtratū. Tertiū. eſt obiectū cōgrue coloratū. Hec tria poſſunt notari ī illo verbo ſymeonis. Uiderūt ocl̓i mei ſalutare tuūLuc. ij. Nam ſubiectū viſus ē oculus: ⁊ ideo dicitoculi mei. Mediū ꝑ qd̓ videtur eſt lumen: ⁊ iō dic̄viderūt. Obiectum viſus eſt res corꝑalis colorataIdeo addit ſalutare tuum. Et de hac viſiōe etiā p̄tintelligi illud qd̓ dicit xp̄s diſcipulis ſuis. Luc. x.Beati oculi ꝗ vident que vos videtis .ſ. xp̄m ſꝫ ſpiri tualiter. ſyliāQuantum ad primumeſt ſciendum ꝙ oculus ſeu pupilla oculi eſt ſubiectū vbi recipit̉ ſpēs ſeu ſil̓itudo rei q̄ videtur. Sedad hoc ꝙ bn̄ videat̉: oꝑꝫ ꝙ oculus habeat quatuorconditiones.Cōcauitatem priuato apparenti tumore.Integritatē ſociato condetenti vigore.Obſcuritatem remoto īpedienti albore.Siccitatem ſemoto defluenti humore.Ita ⁊ oculus mētis dꝫ habere has ꝯditōes ſpūaliter ad bene cognoſcendū. ⁊ Primo .n. oꝑꝫ ꝙ oculus vt bene videat corꝑaliter ſit cōcauus: non elatus cū tumore exteriori. Exꝑientia .n. docet ꝙ oēsꝗ hn̄t oculos groſſos ⁊ eminentes ad extra malevident. Et habentes oculos ꝯcauos econtrario bene vident. Et rō huiꝰ eſt: qꝛ īproportionata lux fuſcat. Un̄ homo n̄ hꝫ poſſe reſpicere ſolē ī ſpera ſua.Si igit̉ oculus eſt p̄eminens extra ſtatiꝫ ꝑcutit̉ radijs lucis: ⁊ ideo fuſcat̉. Sꝫ ſi oculus eſt cōcauusradij lucis recipiūtur pͥmo in illa cōcauitate: et ſicip̄is diffuſis oculis ſine leſiōe ad ſuū actū addijcit̉Un̄ dr̄ ꝙ ſi ꝗs ī meridie eſſet ī valde cōcauo puteoftellas videret ī celo: Sic accidit de oculo ſpūali.Nā ꝗ hꝫ intellectū tumidū ⁊ elatū non videt. Iuxͣillud ad Ro. 1. Dicentes ſe eſſe ſapientes: ſtulti factiſunt. Sꝫ habes intellectū humileꝫ ꝗ ad ītra occupat .ſ. ſui cognitōe: hic bene videt. Un̄ prouer. xi.Ubi hūilitas fuerit ibi ſapientia. Et ſaluator Ma-
the. xi. Cōfitebor inꝗt tibi dn̄e pater celi ⁊ terre: qꝛabſcondiſti hec a ſapientibꝰ ⁊ prudentibꝰ ⁊ reuelaſtiea paruulis. Ad ſēſuꝫ .n. pꝫ ꝙ ꝯnexa ſeu elata male ſūt receptiua ⁊ concaua hn̄. Sicut videmꝰ in mōtibus ꝗ n̄ retinent aquā pluuialē: ſꝫ valles ⁊ foueeUn̄ p̄s. Inter mediū montiū ꝑtrāſibūt aq̄: n̄ ī mōtibꝰ .ſ. ſuꝑbis ſꝫ īt̓ mediū mōtiū .ſ. in vallibꝰ: q̄ ſūt medie inter montes ꝑtranſibunt aq̄ v̓itatis ſcripture⁊ gratie. Ad hoc ipſe chriſtus hortabat̉: dicens. Diſcite a me qꝛ mitis ſū ⁊ hūilis corde. Math. xi. qd̓⁊ exēplo oſtendit in oībus. Nā hūilē matreꝫ elegitq̄ diceret. Ecce ancilla dn̄i ⁊c̄. Hūileꝫ patrē ſeu nutricē Ioſeph: ꝗ cogitauit occulte dimittere mariaꝫtanqͣꝫ īdignū ſe cū reputās ſe habitare: vt dic̄ Ber.Hūilem lectū fenū habuit. Hūilia aīalia: humilespānos ad cooperiendū. Hūiles paſtores ad inuiſcendū. Demū elegit hūilem turbā diſcipuloꝝ .ſ. piſcatoꝝ: ⁊ eis prefecit hūilē. Petrū ꝗ dixerat recedea me: qꝛ hō peccator ſū. Luc. v. Et qꝛ. b. Stephanus plenꝰ fuit hūilitate qꝛ ſapientia ⁊ obedientiaēniſi ex hūilitate haberi nō poſſūt: iō intuens in celū vidit gl̓iaꝫ dei ⁊c̄. ¶ Scd̓m qd̓ reꝗͥritur ad benevidendū eſt integritas ſociata ꝯpetenti vigore. Etpro huiꝰ declaratione ſcire oꝑꝫ: ꝙ oculus corꝑalishꝫ ſupra pupillā ſiue lucē ſeptem tūicas ſeu velamina: ⁊ quecūqꝫ illarū deficeret aut leſa eſſet: viſioīpediret̉. Appoſuit aūt actor noſter glorioſus deꝰſeptem tunicas ipſi pupille: vt magis cuſtodi returilla virtꝰ nobilis: q̄ propter ſuā nobilitatem de facili lederetur. Propt̓ qd̓ p̄s. dicebat. Cuſtodi me dn̄evt pupillā oculi .i. ſicut ſepteꝫ tūicas īduis pupillāoculi corporal̓ ſic ſeptem donis ſpūſſancti cuſtodioculū aīe mee Neqꝫ .n. ꝗs pōt bn̄ videre ad ſufficientiā ea q̄ ſūt ſibi expedientia ad ſalutē: niſi habuerit ſeptē dona ſpūs: que pleniſſime fuerūt in xp̄o ⁊ab ip̄o deriuantur in oēs ſuos electos. De quibusdicitur Iſa. xi. Requieſcet ſuper eum ſpūs domini: ſpūs ſapīe: ⁊ ītellectus: ſpūs ꝯſilij: ⁊ fortitudinisſpūs ſcientie: ⁊ pietatis. ⁊ replebit eum ſpiritus timoris dn̄i. Et ex his bn̄ videbit ⁊ iudicabit q̄cūqꝫagenda. Unde ſequitur immediate. Non ẜm viſione oculoꝝ iudicabit .i. ẜm iudiciuꝫ hoīum ⁊ apparētiā exteriorē. Sapientia enī in eo apparuit dumdiabolo occultauit myſteriū incarnationis: diſponēdo vt mater ſua ſpoſū acciperet. Quā rōnem aſſignat Origenes. xxvij. q. ij. c. inuenta. Spūs intellectus on̄dit ex eo ꝙ illius carnis aſpectus intellectū dare videbatur. Bruta enim viſo ieſu nato vidn̄tur rōne repleta. De ꝗbus Iſa. i. Lognouit bospoſſeſſorē ſuum ⁊c̄. Et paſtores ideote vidētes cōgnouerūt d̓ v̓bo ⁊c̄. Luc. ij. Reꝗeuit. ſpūs ꝯſilij ſuper eū qꝛ oīa ꝯſilia q̄ p̄dicaturꝰ erat: īfantulus adīpleuit: virginitatē: paupertatem: obedientiam: pacientiā ⁊c̄. Quantum ad ſpiritum fortitudinis dicitIſa. lij. Cōſurge ꝯſurge īduere fortitudīe brachijdn̄i: dn̄i brachiū filius eſt a patre procedens: qui īdutꝰ eſt fortitudine qn̄ vnitus eſt carni nr̄e: in quafortiter deiecit hoſtes inferni ⁊ vitiā mūdi. Et ideo