Capitulum. ℟.
verberatur vt timeat leo. Luc. xxvij. Mēores eſtote vxoris Loth. Aertio recordāda ē neceſſitatꝭ miſeroꝝ ad ſubleuandū. Sic recordant̉ aues et aliaaīalia ſuorum pullorum procurando eis neceſſitatem: q̄ duplex eſt ſpūalis .ſ. ⁊ corꝑalis. Et de corꝑalidicit apoſtolus ad Gall̓. ij. ꝙ Petrus cum ceterisapoſtolis approbata predicatione Pauli inter gētes dederunt ei in ſociū Barnabam tm̄ vt memores eſſent pauperū ī hieroſolymis: quod et fecerūtfacientes collectas fieri de ſpūali ſubuentione.Pro huiuſmodi dr̄. i. Math. xij. Memores ſumꝰvr̄i in ſacrificijs. Ecōtra iniuſtus recordatur iniuriarum ad vindicandū: vel bonorū tp̄alium alioꝝad appetendū: ⁊ miſeriaꝝ ad gaudendū ex īuidia.¶ De deo iuſtus tria hꝫ ī memoria: ⁊ ſic non timetab auditione mala: quā īmittit ei diabolꝰ: cōtra deuꝫ occulte loquēdo ꝑ ſuggeſtiōes. Recordat̉ creatōis hoīum ad deū laudādū. Oīa .n. nos inuitāt addeū bn̄dicendū. Nā ſic̄ prouerbialiter dr̄ Loperaloda el maeſtro. p̄s. Memor fui operuꝫ dei: qꝛ memor ero ab initio mirabiliū tuoꝝ. Sic tres iuuenes ī fornace: reducentes ad memoriā creata a d̓ooīa inuitabant ad deū bn̄dicendū. Scd̓o recordādū redēptōis hoīuꝫ Xren̄. iij. Iai. Recordare paupertatis mee: ait propheta ī perſona xp̄i: abſinthij ⁊fell̓. Et ſubdit. Mēoria mēor ero ⁊ tabeſcet in meaīa mea. Hoc maxīe aīat ad ꝯſtantiā. In huiꝰ figurā in. ij. Mach. dr̄ ꝙ ſāguinē mortuoyponebāt an̄elephātes ad animādū in pugna. Tertio retributionis operuꝫ. p̄s. Memor ero iuſticie tue ſoliꝰ. Reddet .n. deus vnicuiqꝫ ẜm oꝑa ſua: ⁊ in hoc peccatores decipiūtur: dū attendūt ad p̄ſentem retributōne nō ad futurā. Un̄ dictū fuit diuiti epuloni .i. filirecordare. ⁊c̄. Luc. xvi..§. II.0STundo exponitur ſicIn memoria eterna .i. perpetua erit iuſtus qꝛ d̓ ip̄oſemper eſt recordatio in mundo vt pꝫ de ſcīs prouerbijs. Memoria iuſti cū laudibus: ⁊ ſic non tīetab auditione mala: p̄cipue quo ad bonos ꝗ loquūtur bona de bonis. Un̄ Matathias dixit filijs. Date animas veſtras pro teſtamento patrū ⁊ accipietis nomen eternum .i. memoriam bōe fame perpetuam. Aot milia annorū fluxerūt: ⁊ adhuc memoria iuſtorum Abrahe Iob Dauid ⁊ aliorum vigētin mentibus hominū. ¶ Aria aūt ſunt que faciūtobliuiſci hominē ſui dei ⁊ proximi .ſ. Proſperitasmundialis. Curioſitas criminalis. Uoluptas carnalis. Proſperitas facit obliuiſci dei ⁊ hominumqui eū iuuerūt tp̄e tribulatōis. Exemplū de p̄poſito pincernaꝝ Pharaonis regis egypti. Qui cū fuiſſet in carcere ab Ioſeph hūane tractatus ⁊ ꝯſolatus in expoſitōe prophetica ſōnij ſui liberatꝰ: oblitus fuit interp̄tis ſui: vt pꝫ Gen̄. xl. Sic multi ī mēte deū habēt ⁊ amicos ſuos ī tp̄e neceſſitatis: ꝗ poſtea obliuiſcuntur ī proſpitate. Deūt. xxxij. deū quite genuit dereliꝗſti ⁊ oblitꝰ es ⁊c̄. Seneca ī li. de beneficijs cōparat legē gratitudinis ⁊ bn̄ficētie ludo
mutuo pile: qn̄ .n. duo ludūt ad pilā ⁊ eā alternatiꝫreproijciūt inter ſe: tādiu durat īter eos ludus ⁊ cōtinuatur: qͣꝫdiu cōueniēter īter eos reproijciatur ⁊iactat̉. Si vnꝰ recipiat ⁊ retineat: vel īcōueniēter reproijciat: deſinit ludus: ꝗ deſinere nō pōt niſi ex defectu mittentis vel recipientis. Sic eſt de mutua īter amicos bn̄ficientia ⁊ gratitudīe: extēde exēplūad propoſitū. Ecōtra dic̄ apl̓s ad ꝑeb. xiij. Bn̄ficientie ⁊ cōionis nolite obliuiſci. Pugo de clauſtroaīe. Sic̄ nullū momētū ē qͦ hō n̄ vtāt vl̓ fruat̉ deibōitate: ita nullū dꝫ eē momentū qͦ eū pn̄tē n̄ habat ī mēoria. ¶ Scd̓m qd̓ reddit hoīeꝫ obliuioſūcurioſitas ⁊ nimia ſolicitudo circa mūdū vel minꝰvtilia p̄s. Obliti ſūt bn̄factorū eiꝰ ⁊ mirabiliū eius.Eſt .n. cōe prouerbiū ꝙ pluribꝰ ītentꝰ mīor ē ad ſingula ſenſus. Exēpluꝫ ī Salomōe: ꝗ ex eo ꝙ fuit nimis curioſus ī p̄paratōe ſue curie: ⁊ īueſtigatōe rerū naturaliū ⁊ inꝗſitōe diuerſarū doctrinaꝝ: oblitus eſt d̓i: ita vt idola adoraret. Dic̄. n. Orige. ⁊ dn̄sIoh. dn̄ici poſt eū ſuꝑ Eccl̓iaſten. ꝙ tot femīe vl̓ cōcubīe: qͦt recitat ſcriptura eū habuiſſe fuerūt ml̓te⁊ diuerſe doctrine: variaꝝ nationū: quas voluit videre: q̄ n̄ ꝯtinebāt veritate ſapīe: q̄ ſola ē legitīa ſpōſa ītellectꝰ: ꝗbus mentē applicādo deuiauit a veritate: lꝫ cōiter credat̉ penituiſſe. ¶ Tertiū qd̓ īpeditmemoriaꝫ eſt voluptas. Un̄ phūs. Amor forme .i.carnal̓ ꝯcubina mentis obliuio eſt .ſ. cātiue. Sꝫ ſcīviri cauēt ſibi a carne ſic̄ ab hoſte: ⁊ ſubijciūt rōni⁊ iō ſe ip̄os faciūt dignos memoria ī bonū. UndeEccle. xlv. Dilectꝰ deo ⁊ hoībus Moyſes cuiꝰ mēorīa in bn̄dictōe ē. Narrat magiſter ī hiſtoria ſcholaſtica ſuꝑ Exodū. ꝙ Moyſes duxerat vxorē filiamregꝭ ethiopie: ⁊ cū ī pr̄iaꝫ ſuā redire voluiſſet: īpedire eū nitebat̉ vxor. Moyſes igit̉ tanqͣꝫ vir exꝑtusaſtroꝝ ſculpſit ī anul̓ duas imagines huiꝰ efficacievt altera memoriā altera obliuionē afferret. Cūqꝫeas paribꝰ ⁊ ſil̓ibꝰ anulis īcluſiſſet: obliuiōis anulūvxori tradidit ⁊ anulū mēorie ſecū tulit. Et ſic mulier paulatī oblita eſt viri ſui: ⁊ Moyſes recordatōnem habens de patria ſua: libere regreſſus eſt.Moraliter exponendo ẜm Robertū holcht. Animus noſter natione celeſtis patrie eſt Moyſes: ꝗcontrahit ꝯiugiū cū carne terrena: ꝑ ethiopiſſā deſignata: qn̄ .ſ. corꝑi infūdit̉. Aīus vero d̓ſiderās beatitudinē: vult ī pr̄iaꝫ reuerti celeſtē: ſꝫ iſta vxor .ſ. caro īpedit eiꝰ reuerſionē. Et iō vtendum eſt cautelaMoyſi .ſ. vt duos anulos facimꝰ cū gēmis: ⁊ anulūobliuiōs carni tradamꝰ: ⁊ anulū memorie aīo nr̄oAnulus obliuionis eſt meditatio mortis qꝛ morsobliuiōi hoīem tradit. p̄s. Obliuiōi datꝰ ſū tāquamortuꝰ a cord̓. Anulus memorie: eſt recogitatiote eterne quam habens aīus reuertit̉ ad patriamꝑ bona oꝑa. Et ſic iuſtus propter bōa. q̄ facit: eſt inmemoria hoīum vt ſcribit̉ Eccle. xlix. Mēoria Ioſie in oī ore indulcabit̉: ⁊ ſic non timebit iuſtus ab.§. III.anditione mala.Terto modo exponitur