Capitulum. ℟.

aliqͦ āgelo. ¶ Scd̓o mō pōt cōꝑari cogitatio noſtravel angelica ad obiectu qd̓ rep̄fentat. Et ſic cogitatio mea vel āgelica: pōt cognoſci ⁊ videri ab āgelo:vt v̓bi gratia. Sic̄ ille ꝗ videt ſpecieꝫ alicuius reiī oculo alterius et mediāte illa ſpecie hꝫ aliquā noticiā de re cuius eſt ſpeciēs. Sic āgelus videns cogitatōem alicuius in mente noſtra vl̓ angelica: cognoſcit ⁊ videt rem cuius eſt cogitatio: vel quā illacogitatio rep̄ſentat. Nota tn̄ differentiā inter illumꝗ videt cogitatōem alicuius rei in mente alteriusqꝛ n̄ hꝫ rem de qua eſt cogitatio pro īmediato obiecto: ſed ip̄am cogitatōem ⁊ mediante cogitationehꝫ aliquā noticiā de re cuius eſt cogitatio. Sic̄ dictū eſt de illo ꝗ videt ſpeciem alicuius rei in oculoalterius: ⁊ mediāte illa ſpecie hꝫ aliquā noticiā dere cuius eſt ſpecies. Ille āt cuius cogitatio videturhabere rem: de qua eſt illa cogitatio pro īmediatoobiecto: ⁊ videt illam rem de qua eſt cogitatio: ſic̄ille ꝗ̄ videt rem immediate in cuius oculo eſt ſpēsimmediate accepta a re. Et iō ſic̄ ille ꝗ videt viſiōecorꝑali ꝑfectius videt: ⁊ aliꝗd pōt cognoſcere d̓ eaputa quanta ſit vel aliꝗd tale qd̓ nō pōt cognoſcere ille ꝗ videt eam mediāte ſpecie exiſtente in oculo altertus. Ita etiā ille ꝗ videt rem intellectualit̓ī mente per actū ſuū cogitandi: perfectius ⁊ pluranouit de illa re qͣꝫ ille qui videt eam mediante cogitatōe exiſtente in altero. Et ſic qͣꝫuis angelus cognoſcat cogitatōem noſtrā vel āgelicā: tn̄ cogitatiotā noſtra qͣꝫ angelica pōt latere aliqueꝫ āgelū qͣꝫtūad hoc ꝙ n̄ ita ꝑfecte videt rem illā: de qua eſt cogitatio videndo cogitatōem in altero: ſic̄ ille cuius ēcogitatio. ¶ Tertio mō pōt ꝯꝑari cogitatio noſtravl̓ agelica ad effectū ad quē īclīat. Et tē dico: ꝙ volūtas pōt dupliciter ꝯſiderari .ſ. vt habitualiter volens: ⁊ vt actualiter volēs. Prīo mō volūtas pōtꝯſiderari vt habitualiter volēs: et ſic cogitatio noſtra vel ēt angelica: latet quēcūqꝫ intellectū creatūetiā ip̄m cogitantem: qꝛ .ſ. nullus intellectus creatua videt: ꝗd ī futurū velit volūtas d̓ eo qd̓ mō cogitat̉: ad quem fineꝫ debeat ī poſteꝝ vti eis. Secundo mō pōt ꝯſiderari volūtas vt actualiter volens:⁊ intendens aliꝗd aſſeꝗ ꝑ ip̄aꝫ cogitatōeꝫ ⁊ reꝫ cogitatā: ⁊ tūc cogitatio talis aliqͦ mō pꝫ. et aliqͦ mō latet. Uerbi gratia: vt ſi aliꝗs cogitet d̓ lapide volēsactu vti eo ad proijciendū ad auē: tc̄ dato. ꝙ n̄ lateat āgelū ip̄a cogitatio: qͣꝫtū ad hoc ꝙ eſt q̄dā formaīherens volūtati: nec lateat ip̄m etiā habitudo vnius ad alterū: ꝗ ſciat ꝙ illud qd̓ vult volūtas: eſt lapis: tn̄ pōt latere āgelū habitudo vnius ad alterū.ſ. ꝙ neſciat ad quem finem volūtas vult rem cogitatā. Uerbi gratia. Lꝫ videat volūtatē vl̓ lapideꝫ d̓qͦ cogitat ītellectus meus. pōt tn̄ ignorare rōneꝫ vl̓finē quare volūtas vult lapidē: vtrū .ſ. ad proijciēdū ad auē: vel ad inimicū: vel ad edificādū. Et ſicqn̄ idem effectꝰ pōt ꝑuenire ex ml̓tis cauſis: n̄ oꝑꝫſcito effectuſ ſcire ex qua cā venit. Et ſic eſt in ꝓpoſito ſic̄ pꝫ. hec doctor ſubtil̓ .i. ſchotꝰ. ⁊ magiſter herueus britoʳ ordinis p̄dicatoꝝ. ¶ Cogitatio peccati

ſit ꝑ quatuor cauſas .ſ. vel ad cognoſcendū. cauendu. delectandū. ꝑpetrandū. ¶ Prīo cogitatio peccati fit aliqn̄ ſolū ad cognoſcendū. Sic̄ cū ꝗs vultdiſputare vel p̄dicare de peccato: ⁊ iō oꝑꝫ ꝙ de ip̄ocogitet vt ſciat quō debeat diſputare vel p̄dicare.Et talis cogitatio de peccato q̄ ordinat̉ ſolū ad cognoſcendū ip̄m peccatū eſt ſine oī peccato ¶ Secūdo cogitatio peccati q̄ fit ad deteſtandū ꝯmiſſū: etcauendū futurū eſt meritoria. Iſa. xxxviij. Recogitabo tibi oēs annos meos ī amaritudine animemee. In qͦ v̓bo notant̉ tria. Prīo ꝯfeſſiōis hūilitasibi recogitabo .ſ. ad ꝯfitendū tibi. Scd̓o ꝯfeſſionisintegritas. ibi oēs annos meos. Tertio ꝯtritōis qͣlitas. ibi in amaritudine aīe mee. Oꝑꝫ .n. ꝙ qn̄cūqꝫꝗs cogitat de peccato de ip̄o ꝯtritōem heat. ¶ Certio cogitatio peccati ſit ad delectandū: ⁊ hoc duobꝰmodis. Uel ad delectandū de cogitatōe peccati ſolū ⁊ talis cogitatio eſt peccatū veniale: vel ad delectandū de re vel de peccato cogitato: ⁊ talis cogitatio eſt peccatū mortale. ¶ Quarto mō cogitatō peccati fit ad ꝑpetrandū peccatū. Et tūc ſi peccatū eſtmortale: et cogitatio iſto fine .ſ. vt ꝑpetret̉ eſt peccatū mortale. Un̄ ſuper illo verbo. Leuit. xv. Mulier q̄ patit̉ fluxū ſanguinis glo. ſic dicit. Cogitatōes⁊ volūtates qͣꝫuis opere n̄ ꝯꝑleant̉ apd̓ deū pro factis habent̉ ⁊ puniūt̉. Hec. b. Tho. in. iiij. Et Alexander. ij. parte ſūme. q. xxxv. ¶ Finaliter circa cogitatōes cordis ꝯſiderare debemꝰ cauſam .ſ. a qͦ oriūt̉Ubi nota ꝙ cogitatōes cordis dupliciter ꝯſiderari pn̄t .ſ. abſolute ī qͣꝫtū cogitatōes ⁊ ꝯditionate ī qͣꝫtū bone vel male. Prīo ergo ꝯſiderando cogitationes cordis abſolute in qͣꝫtū cogitationes: tūc dicoꝙ cauſa cogitationū vel radix eſt triplex .ſ. propinqua. mediata: ⁊ remota. Prīa cā cogitationū ꝓpīqua ⁊ īmediata ē app̄henſio ſenſuū particulariuꝫper organa. Secūda cauſa vel radix cogitationuꝫmediata: eſt imaginatio cauſata ex apprehenſioneſenſuū particulariū per organa. Tertia cauſa vl̓ radix cogitationum remota eſt cor. Quod pꝫ qꝛ cogitatio a corde non exijt niſi per aliquam imaginationem vl̓ fantaſiam: q̄ eſt motus factus a ſenſu: vtdicit̉ in ſecūdo de aīa. Et iō cū dicitur. Mathe. xv.de corde exeūt cogitatōes ⁊c̄. Intelligit̉ cor eē pͥncipiū cogitationū tanqͣꝫ cauſa vl̓ radix remota vt pꝫHec. b. Tho. in. iiij. di. xxiiij.¶ Capitulum nonum. de memoria.E mēmoria notaˡ.ꝙ memoria ſecundum beatum Tho.in prima parte. q. lxxix. arti. vi. ſumiturdupliciter. Uno modo prout de ratione eius eſt ꝙobiectum eius ſit preteritum vt preterituꝫ: ⁊ ſic memoria eſt in parte ſenſitiua. vna potentia diſtinctaab alijs ſenſitiuis interioribus prout ſupra dictuꝫeſt. Senſitiua enim tm̄ eſt apprehenſiua particularium. Preteritum autem vt preteritum cuꝫ ſigni