Titulus. II.

picem: uel cogitationes auaritie graues tāqͣꝫ arenāvel leues inanis glorie tāqͣꝫ paleas. Ex quibꝰ molendinū deterioratur: ⁊ talis cōductor niſi recipiſcat oportet ꝙ moriatur ſpūaliter: qꝛ ex illis viuerenō pōt. Un̄ dicit dn̄s per ꝓphetā. Uſqꝫ quo morabātur cogitatōes apud te noxie. Et Sap̄. i. dr̄ deſpūſācto: ꝙ auferet ſe a cogitatōibus que ſunt ſineintellectu .i. ſine rōe. ¶ Procedūt ⁊ cogitatōes aliquando ex corde proprio. Un̄ ſaluator. Math. xv.inquit. Ex corde exeūt cogitatōes male. Unde ⁊ infiguram dictum fuit primo parenti. Spinas ⁊ tribulos geriminabit tibi .ſ. terra cordis tui etiaꝫ cutiuato ſpūalibus exercitijs. Spinas .ſ. cogitationūſolicitudinis tēporaliū ⁊ tribulos affectionū ſēſualiū. Que cogitatōes īfeſtant hominē īportune ſicutmuſce frequentant cadauer. Un̄ ⁊. b. antoniꝰ quaſi attediatus ſemel ex tanta cogitationū īportunitate. exclamat ad deū: dn̄e uolo ſaluus fieri ſꝫ nō permitūt me cogitatōes mee. Ueꝝ qꝛ primi motus earū nō ſunt ī noſtra poteſtate: vnde nec peccata ſatem a ſecūdis motibus ſeu delectatōibus eaꝝ cauendū eſt. Ande dn̄s dicit per Iſai. Auferte malūcogitationū veſtrarū: nō dixit cogitatōnes: ſꝫ malūcogitationū ī quantū .ſ. de vitijs ſt cū cōplacentia.§. III.ipſarum.Quantum ad tertiumdixi: ꝙ cogitationes ipſe ex ſe .i. defectu cogitantis deprauate qm̄ īquit vane ſunt. Eſt aūt triplexvanitas .ſ. penalitatis. iniꝗtatis. ⁊ īſtabilitatis: de qtriplici vanitate agit Eccl̓iaſtes ꝑ totū. Un̄ ⁊ ī pͥncipio libri noīat vanitatē. dicēs. Uanitas vanitatū ⁊oīa vanitas. Oīa enī creata ſūt vanitas quantū adnitas p̄dicto modo: ſꝫ ēt ꝑ iniꝗtatem. Et de hac agitur a. c. quarto vſqꝫ ad duodecimū excluſiue. Eſt ⁊tertio vanitas in noīe .ſ. penalitatis ⁊ ea plenꝰ. Un̄dr̄ vanitas vanitatū .i. vanꝰ ꝑ culpam plenꝰ vanitate per penam. Et de hac agitur ab ip̄o. xij. c. ī fine libri Eccl̓iaſtes. ¶ Quantū igit̉ ad vanitateꝫ pene d̓qua Apl̓s ad Ro. viij. Uanitati creatura ſubiectaeſt etiam n̄ valens .ſ. pene famis. ſitꝭ. frigoris. ⁊ hiꝰ.Utiqꝫ cogitationes hominū vane ſūt .i. afflictiue.Un̄ dr̄ Sap̄. ix. Cogitationes mortaliū timide ⁊ incerte ꝓuidentie nr̄e. Nā ſi bonus ē hō timet n̄ difplicere deo: non incurrere peccata varia ⁊ hiꝰ. Simalus: timet ne īpediat̉ executio ſuarū malarumcogitationū: vel ne prouidentia ſua circa tp̄alia nōhabeat effectū. Timor aūt vt dr̄ in prima canonicaIoh. penam hꝫ. Freq̄nter enim vna cogitatio pugnat ꝯͣ aliam: cū .ſ. caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpiriti⁊ ſpūs aduerſus carnē. Un̄ ſeꝗtur cogitationes ētcirca curam corꝑis ⁊ prouiſionem ēt neceſſariorūmultū tediū ⁊ penam inferūt: p̄cipue bonis qͣꝫuis īſe peccata nō ſint. Scd̓o cogitatōes hoīum vaneſunt vanitate iniꝗtatis. De qua p̄s. Cor eorū vanūē .i. iniquū. Et ꝗdam ita iniꝗ ſunt: vt ēt ꝯͣ dn̄m cogi

tent. De ꝗbus p̄s. Logitauerunt ⁊ locuti iniꝗtatemin excelſo locuti ſunt: dicentes deum n̄ habere prouidentiam debitam circa hoīes. Cōtra quos Hiro. Quid ꝯͣ dn̄m cogitatis: ip̄e ꝗ creauit mundurcōſumatōeꝫ faciet eius. Ꝙ ſi vobis rigidus ⁊ cruentus videt̉ ꝙ genus hūanū diluuio dleuerit ⁊c̄.xxiij. q. v. Quid ergo. Et ad intelligendū qūo cotatōes efficiūtur inique: ſume exēplū in nebulagnū ventū ꝗ reſoluit illas ⁊ conuertit: vel in aereꝫvel in aquam grandinem aut niuē. Nutriuntuaūt ille nubes in aere virtute caloris vel ignis elmentalis ꝗ quaſi extinguitur ꝑ tonitrua: coruſcationes ⁊ fulgura. Sic accidit de cogitationibus.Sunt enī vt ꝗdam vapores ſiue nebule: q̄ a terraſenſitiue .ſ. fantaſie vel memorie aſcendunt ad alttudinē intellectus: ⁊ calore .i. volūtatis affectu nutriunt̉ ⁊ creſcūt ⁊ obnubilant mentem aliqn̄ vt ſochriſtus nō videat̉. Et hoc qn̄ amor proprius reperitur in volūtate ꝗ oēm materiā in ſe bonā cotationū peruertit ad malū. Sed ſi vētus ſpūs ſancti ꝑcutit tales nubes cogitatōnū: tūc extīguit malū ignem ſeu calorē proprij amoris. Et exinde ſequūtur tonitrua lamentationū de peccatis: cū qmore petendi diuinā miſericordiam. ſequunturcoruſcatōes bonorū exēplorū: ⁊ fulgura incenetiū operū ⁊ verborū pluuie lachrymarum ⁊ hiꝰ¶ Quantū ad tertiū. cogitatōnes hoīum vane ſūinſtabilitate ſeu mutabilitate. De quo Eccl̓iaſtes.penl̓. Uanitatis arguentur p̄terita. Ex eo .n. ꝙrita ſūt oſtendūt inſtabilitatem. Et ſic cogitatōnehominū vane ſūt: dū .n. ꝗs vult fixe aliꝗd de ſpūbus cogitare ſubito mens ad alia euolat: vt dicevaleat iſtud p̄s. Cor meū dereliꝗt me. Exemplūin beato Bern̄. ꝗ vt habet̉ in legenda eius cōqrens cuꝫ quodā ruſtico in itinere de tanta diſtitōe mētis: vt vnū pater noſter dicere nō valeret ſne alia cogitatōne. Aſſeruit ruſticus ſe hoc ſacpoſſe. Cui Ber. mulā cui īſedebat ſi hoc agereſet: dare ꝓmiſit. Qd̓ cū ille attentaret ī medio eicurrit ſibi cogitatio de ſella ⁊c̄.Circa euidentiam eoriq̄ dicta ſūt in pͥmo. §. huiꝰ capituli .ſ. ꝙ āgelus n̄ cognoſcit cogitatōes noſtras eſt ſciendū: ꝙ cogitatinoſtra vel etiā alicuius āgeli pōt cōꝑari ad tria.ad ſubiectū qd̓ īformat: ad obiectū qd̓ repreſentatad affectū quē inclinat. ¶ Primo .n. ſi cōꝑatur qgitatio ad ſubiectū qd̓ informat: tūc dico ꝙ angepōt ſcire vel videre cogitationem nr̄am vel etiā agelicā. Cuius rō eſt qꝛ angelus pōt videre ſpēs exiſtentes in mente mea vel agelica. Sed cogitatio atualis eſt q̄dā forma ⁊ ꝗdā actus exiſtens in intellictu eque realis ⁊ eq̄ actualis: ſicut ſpēs vel magꝭ qͥſpecies. Ergo qͣ rōne ſpecies exiſtentes in mentemea vel angelica: angelus pōt videre: eadeꝫ roncogitatio actualis mea vel āgelica pōt cognoſci al