Titulus. II.

vt roboremur ꝯͣ aduerſa. Et de hoc ſomno cōtemplationis pulchrā habemꝰ figurā. Gen̄. xxviij. Qn̄Iacob dimiſſa domo paterna ꝑegre cōſtitutus inluſa lapide capiti ſuppoſito: dormiens vidit. ſchalā de ce loterraꝫ attingentem ⁊ angelos aſcendentes ꝑ eā ⁊ deſcendentes: ⁊ dn̄m ſchale īnixum euꝫbn̄dicentem. Iacob ſiꝗdem interp̄tat̉ luctator ſiueſupplētans: ⁊ ſignat eum ꝗ vitia ſupplantat eis dominās. Parentes deſerit cum affectuꝫ pripīquoꝝabijcit vt ꝑegrinꝰ ī hac vita trāſit. Caput mentis lapidi ſuꝑponit: xp̄o ſe ꝯformando ⁊ clauſis ſenſibꝰad exteriora: ꝯtemplat̉ ſchalā diuini conſenſus adpatriā: ⁊ demuꝫ a dn̄o bn̄dictōem eternā recipit.De hac igitur dormitōe pōt illud exponi. Lazarꝰamicꝰ noſter dormit. Ioh. xi. feria ſexta quarte hebdomāde ī. xl. Et illud aliud. Nō eſt mortua puellaſed dormit. Math. ix. ¶ Quātū ad tertiū dico ꝙdormitio ſignificat mortem corꝑalē. Un̄ in librisregū cū narrat̉ de morte ip̄oꝝ dr̄ dormiuit cuꝫ patribꝰ ſuis. Deſignat aūt hoc propt̓ terrenā ſil̓itudinem. Primo qꝛ ſic̄ ꝗ vadit dormitū poſt ſomnū ꝑaliqd̓ tp̄s exurgit: ita ꝗ moritur poſt tꝑ̄s a deo prefixū reſurget in nouiſſimo die. Un̄ dicit̉ Dan̄. xij.Qui ī puluere terre dormiūt ſurgent. Scd̓o qꝛ ẜꝫdiſpoſitōem qua ꝗs capit ſomniū .ſ. infirmitatis vl̓ſanitatis varia videt in dormitōe. Nam īfirmꝰ horribilia cernit: ſanus ⁊ ꝗetus ſuauia intuetur. Et adormitōe ꝗdem ſurgens īfirmus totū ſe repperitfractū ⁊ debilitatū: ſanus aūt roboratū ⁊ cōfortatū. Sic ſpūaliter ꝗ capit ſomnū mortis in īfirmitate peccati mortalis videt horrenda ⁊ pauenda ī gehenna ignis. ꝗ āt gratia ſanus: aſſumit ſōnū mortbn̄ purgatꝰ videt leta ⁊ iucunda ſuꝑne patrie. Et d̓mū ī vltima reſurrectiōe ꝯfractor reꝑietur peccaior ⁊ robuſtior ⁊ felitior iuſtus. Un̄ apl̓us. Omnesꝗdeꝫ reſurgemus ſꝫ nō omnes īmutabimur. Zertio ex eo ꝙ ſicut ſōnus arripit aliqn̄ hoīem ex īſperato ⁊ ꝯͣ ſuū velle: ita ⁊ mors hoīem interemit cū n̄ſperatur. Neſcit enim hō finem ſuū. Eccl̓iaſtes. ixEt hoc quo ad tertium.¶ Capitulum octauū de extīatiua ⁊ cogitatōibus.Equitur de potentia extimatiua que etiā cōis eſt nobis⁊ brutis. Et ī nobis ꝗdem dicit̉ cogitatiua: vn̄ ⁊ hic de cogitatōibus inferemꝰ. Eſt aūt potentia extimatiua ordīatiua ad apprehendendū intentōes q̄ per ſenſū nō accipiūtur ẜm. b. Tho. ī prima ꝑte. q. lxxviij. Neceſſariū eſt .n. aīali: vt q̄rat alquā vel fugiat: nō ſoluꝫ qꝛ ſūt ꝯuēientia vel nō cōuenientia ad ſentiēdū: ad qd̓ ordīatur ſenſus cōis⁊ particularis exterior: ſed etiā eſt neceſſariū vt q̄rat aliqua vel fugiat propter aliquas alias cōmoditates ⁊ vtiſitates ꝯſequendas vl̓ nocumenta vitanda: ſicut ouis videns lupū fugit: nō illā indecētiam coloris: ſed quaſi inimicū nature: ⁊ auis col-

ligit palleā nō qꝛ delectat ſenſū ſed qꝛ eſt vtilis adnidificandū. Ad hiꝰ igitur intentiones apprehēdēdū ordinat̉ extimatiua: ſicut ⁊ memoria ad eas cōſeruandū ⁊ ē cōis iſta potentia nobis ⁊ brutis. Sꝫeſt dr̄a quātū ad p̄dictarū ītentionum apprehēſionem. Nā alia aīalia percipiūt huiuſmodi intentiones quodā naturali īſtinctu: homo aūt per quandā collectionē: Et ideo que in alijs aīalibus dicit̉extimatiua: in homine dicit̉ cogitatiua: qꝛ per collectionē quādam huiuſmodi intentiones adīuenit. Unde ⁊ dicit̉ etiā rō particularis: cui mediciaſſignāt determinatum organū .ſ. mediā partē c.pitis. Uerū quta in potētia ſenſitiua ⁊ precipue apritū: ſed prout eis addit̉ vel ſuperuenit aliquis eſfectus bonus uel malus. Nota igit̉ ẜm. b. Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. ij. ar. i. ꝙ cogitare ſumitur tripliciter.Uno mō cōit̉ .ſ. pro quacūqꝫ actuali cōſideratiōeintellectus: ſiue perueniēdo ad clarā ⁊ certā cognitōem eius quod cogitatur: vt cū quis conſideratque ſit: ſiue etiam anteqͣꝫ perueniatur ad perfectionem cognitionis per certam ⁊ clarā viſiōem. Secūdo mō proprie .ſ. ſolū pro cōſideratōe intellectuscū quadā inquiſitiōe an̄qͣꝫ perueniat̉ ad clarā noticiā rei: ⁊ hoc circa intentiones vl̓es. Tertō modopro quadā inquiſitōe ⁊ diſcurſu circa particulariaapprehenſa a ſenſibus ⁊ iſto tertō mō eſt actus hꝰius potentie cogitatiue nec tn̄ ibi peccatū vel meritū niſi cooperante intellectu ⁊ affectu aliquo mō.Et ẜꝫ hoc nunc de cogitationibus aget̉: De quibꝰp̄s. Dn̄s ſcit cogitatiōes hominū qm̄ vane ſūt vbtria de ipſis cogitationibus poſſunt notari. Et primū eſt qd̓ deo ſunt ſimpliciter denudata: ibi dn̄aſcit. Scd̓m ꝙ in homine ſunt ml̓tipliciter variateibi coguationes hoīm. Tertiū eſt ꝙ in eo ex ſe ſuntvituperabiliter terminate. ibi qm̄ vane ſt̓. .§. lQuantum ad primumſciēdum ꝙ cogitationes quecūqꝫ note ſunt deoOīa enim ut ait apl̓us ad hebre. iiij. Nuda ⁊ apeta ſunt oculis eius .i. cognitōi. Et ita ſunt ei note ꝙneqꝫ ab angelo bono neqꝫ malo neqꝫ a proxīo exſe ſciri poſſunt. Un̄ dr̄ Hiere. xvij. Prauū eſt cohoīs ⁊ inſcrutabile: ⁊ quis cognoſcet illd̓. Ego diminꝰ ſcrutans corda ⁊ probans renes qui do vncuiqꝫ iuxta viam ſuam. Prauum dicit cor hoīsqꝛ inclinatuꝫ ad praua. Iuxta illd̓ Gn̄. viij. Sēſuhoīs ⁊ cuncta cogitatio eius prona ſūt ad malū abadoleſcentia ſua. Inſcrutabile dicitur qꝛ eiꝰ cogittōes nulla creatura ſcire valet. Un̄ apl̓s. i. ad CorQuis hominū ſcit q̄ ſūt hoīs .i. in cogitatōlbus īterioribus: niſi ſpūs dn̄i ꝗ in ip̄o ē. Quis ergo coſcet illū: quaſi diceret nullus niſi deo reuelante.Sic cognouit Beliſeus cogitationes malos auaritie quibus motus fuit Giezi diſcipulus ſuus adpetendū a Naaman ſyro veſtes ⁊ argentum vtbetur. iiij. Reg. v. Solus ergo d̓us ſcit cogitatōes