Capitulum .I.
cū aīa vniat̉ corꝑi vt forma: eſt īpoſſibile ꝙ vniat̉ei aliqͦ corꝑe mediāte. Cuius rō eſt: qꝛ ſic dr̄ aliꝗdeſſe vnū quō ⁊ ens. Forma aūt ꝑ ſeip̄am facit reꝫeē in actu: cū ꝑ eſſentiā ſuā ſit actus: nec dat eſſealiqd̓ remediū. Un̄ vnitas rei cōpoſita ex materia⁊ forma ē ꝑ ip̄am formā q̄ ẜm ſeip̄am vnit̉ materievt actꝰ eius. Nec eſt aliꝗd aliud̓ vniens niſi agensqd̓ fac̄ materiā eſſe ī actu: vt dr̄ in. viij. metha. Und̓pꝫ falſas eſſe opiniōes illorū ꝗ dixerūt aliqua corpora eſſe media inter aīam ⁊ corpus hoīs. Cū ꝗdāplatonici dixerūt ꝙ aīa ītellectiua hꝫ corpꝰ īcorruptibile ſibi vnitum natural̓r a qͦ nūqͣꝫ ſeꝑat̉: ⁊ eo mediante vnit̉ corꝑi corruptibili hoīs. Quidā alij dixerūt ꝙ v̓nit̉ corꝑi mediante qͦdā ſpū corporeo.Alij dixerūt ꝙ vnit̉ corꝑi mediāte luce: quā dicūteſſe corpꝰ. Et de ꝗnte eſſentie natura: ita ꝙ aīa vegetabilis vnit̉ corꝑi mediāte luce celi ſiderei. Aīaſenſibil̓ mediāte luce celi chryſtallini. Aīa ītellectiua mediāte luce celi empirrei vnit̉: qd̓ ficticiū ⁊ deriſibile apꝑet: tū qꝛ lux nō eſt corpꝰ: tū qꝛ ꝗnta eſſētia n̄ vēit materialiter ī cōpoſitōeꝫ corꝑis mixti cūſit inalterabil̓: ſꝫ tm̄ virtualiter. Tū ēt qꝛ aīa vnit̉ īmediate corꝑi vt forma materie. Quāuis aūt ſubtracto ſeu d̓ficiente ſpū ꝗ eſt qd̓dā corpꝰ ſubtile aīaſeꝑatur a corꝑe: ⁊ ſic deficit vnio aīe ad corpꝰ: hocn̄ ē iō qꝛ ille ſpūs ſit mediū ad cauſandū illā vnionē: ſꝫ qꝛ tollitur diſpoſitio per quā corpꝰ ē diſpoſitū ad talē vnionē. Eſt tn̄ p̄dictꝰ ſpūs mediū ī mouēdo ſic̄ pͥmū īſtrumētū motꝰ. ꝑtes .n. groſſiores corporis mouet: aīa ꝑtes ſubtiliores: vt ꝑ ignē ⁊ aereꝫ.i. per colerā ⁊ ſanguinē. Sꝫ nec mediāte aliqͦ accidente vnitur aīa corꝑi: rō eſt ẜm. b. Tho. vbi ſupraqꝛ cū accidēs poſteriꝰ ſit ſubſtātia ⁊ tp̄e ⁊ rōe: vt dr̄.vij. methaph. n̄ p̄t ītelligi aliqua forma accidental̓in materia an̄ aīaꝫ q̄ eſt forma ſubſtātial̓. ¶ Preteriſtā vnionē aīe cū corꝑe p̄t aīa nr̄a vniri cuꝫ deo ꝑcharitateꝫ ⁊ feruens d̓ſideriū. p̄s. Adheſit aīa meapꝰte .ſ. ꝑ charitatē. ⁊. i. Cor. vi. Qui adheret deo vnꝰſpūs eſt cū eo: p̄t vniri cū ꝓxīo ꝑ volūtatis cōformatōem: vel ī bono vt illi de ꝗbꝰ dr̄ Act. iiij. Multitudinis credentiū erat cor vnū ⁊ aīa vna ī dn̄o: vel inmalo: vt iudei de ꝗbꝰ dr̄ p̄s. ij. Prīcipes ꝯuenerūtī vnū aduerſus dn̄m. Pōt ⁊ vniri aīa cū corꝑe ſuo.i. appetitu ſenſitiuo: iuxͣ illud p̄s. Sitiuit in te aīamea .ſ. cupiendo diſſolui tibi ſūme placere: volūtatem tuā in oībꝰ ꝯplere: qͣꝫ ml̓tipliciter ⁊ caro mea. i.appetitꝰ ſenſitiuꝰ: ⁊ oīa mēbra corꝑis ad idē ſubijciunt̉ ſpūi: ⁊ in vnū ꝯuēiūt cū aīa ad oꝑandū v̓tuoſaSolꝰ tn̄ xp̄s ēt viator habuit ꝑfecte ⁊ oīmode hācvnionē: vn̄ aīam ſuā appellat vnicā..§. II.Anima ſecundum aug.in. vi. d̓ trini. ī vnoqͦꝫ corꝑe ⁊ ī toto ē tota ⁊ in qͣlibꝫꝑte corꝑis eſt tota. Puiꝰ rōnē aſſignat. b. Tho. in. i.ꝑte. q. lxxvi. dicēs cū aīa vniat̉ corꝑi n̄ vt motor tm̄ſꝫ vt forma eiꝰ: neceſſe eſt ꝙ ſit in toto tota ⁊ in qͣlibet ꝑte tota. Nō .n. ē forma corꝑis accidētal̓ ſꝫ ſubſtantialis. Forma autem ſubſtantialis non ſolum
eſt perfectio totius: ſed cuiuſlibet partis: cum totum ꝯſiſtat ex ꝑtibꝰ: forma totiꝰ q̄ n̄ dat eē ſingulisꝑtibꝰ corꝑis: ē forma q̄ ē ꝯpoſitio ⁊ ordo ſic̄ formadomꝰ: ⁊ tal̓ forma ē accidetalis: aīa v̓o ē forma ſubſtātial̓: vn̄ oꝑꝫ ꝙ ſit forma ⁊ actꝰ n̄ ſolū totiꝰ: ſꝫ cuiuſlibet ꝗetis. Et iō recedente aīa: ſic̄ n̄ dr̄ aīal ⁊ hō niſi equoce: quēadmodū aīal pictū ⁊ lapideū: ita eſtde māu ⁊ oculo: ⁊ carne ⁊ oſſe: vt philoſophꝰ dicit.Cuiꝰ ſignū ē ꝙ nulla ꝑs corꝑis hꝫ propͥum opꝰ aīarecedente: cū tn̄ oē qd̓ retinet ſpēm: retineat oꝑatōnē ſpēi. Actꝰ āt eſt in eo cui actꝰ ē. Un̄ oportet aīameē in toto corpore ⁊ in qualibet ꝑte ei. Hoc āt ītelligendū n̄ eſt ẜꝫ qͣꝫtitatiuā totalitatē qꝛ hāc n̄ hꝫ: qꝛaīa n̄ eſt quāta: nec ēt ẜm totalitatē v̓tutis: qꝛ n̄ ẜmquālibet ſuā potentiā eſt in qualibet ꝑte corporisſꝫ ẜm viſū in oculo: ẜm auditu in aure: ⁊ ſic de alijsSꝫ eſt tota in qualibet parte ẜm totalitatē perfectōis ⁊ eſſentie: ſic̄ in ſuperficie alba: tota albedo eſtin ſuperficie: ⁊ in qualibet parte ſuperficiei ẜm totalitateꝫ perfectōis ⁊ eſſentie. Potentiaꝝ āt aīe qꝛq̄dā ſt̓ in ea ẜm qd̓ excedūt totū corporis capacitatem .ſ. ītellectꝰ ⁊ volūtas: hiꝰ potētie ī nulla parte corporis ec̄ dicūt̉. Alie v̓o ſūt cōes aīe ⁊ corpori: vnd̓n̄ oportet ꝙ taliū potētiaꝝ q̄libet ſit ī qualibet parte corporis: ſꝫ ī illa corporis ꝑte ꝓportionata ad talis potentie operatōnem..§. III.Sciendū aūt quod ipſaeſſentia aīeᶠ n̄ eſt eiꝰ potentia. Si .n. vt dic̄ dionyſiꝰ.v. c. angelice hierarchie. celeſtis ſpūs .i. āgeli: diuidūt̉ in eſſentiā: virtutem ⁊ oꝑatōem: multomagisdicendū de aīa q̄ eſt inferiorꝭ gradus in ordīe ītelligibiliū: alid̓ eſſe eſſentiā: alid̓ virtutem: ⁊ potentiam. Pro cuiꝰ declaratōe dicit. b. Tho. in. i. ꝑte. q. lx.xvij. arti .i. ꝙ eſt īpoſſibile dicere ꝙ eſſentia aīe ſiteiꝰ potentia: lꝫ ꝗdā hoc poſuerint. Et rō eſt qꝛ cumpotentia ⁊ actus diuidāt ens: ⁊ qd̓libet genꝰ entis:oportet ꝙ ad ideꝫ genꝰ entis referat̉ actꝰ ⁊ potentia⁊ iō ſi actꝰ n̄ eſt in genere ſubſtantie: potentia q̄ ē adillū actū n̄ p̄t eſſe in genere ſubſtātie. Oꝑatio autēaīe n̄ eſt in genere ſubſtātie: ſꝫ in ſolo deo eiꝰ oꝑatōeſt ei ſubſtātia. Un̄ dei potentia q̄ eſt oꝑatiōis pͥncipiū: eſt ip̄a dei eſſentia: qd̓ eſſe n̄ p̄t: nec in aīa nec ināgelo: vel alia creatura. Un̄ ſeꝗt: ꝙ nec aīe potentiā eſt in genere ſubſtātie. Eſſentia āt aīe eſt in genere ſubſtantie: ergo eſſentia eiꝰ n̄ p̄t eſſe potentia eiꝰ.Alia rō eſt qꝛ aīa ẜm eſſentiā ſuā eſt actꝰ. Si ergo ip̄a eſſentia anime eſſet immediatū operatiōispͥncipiū: ſemper hn̄s animā: actu haberet opera vite: ſic̄ ſemper hn̄s animā actu eſt viuū. Sꝫ inuenit̉hn̄s animā n̄ ſemper habere in actu opera vite: vtcū dormit: ⁊ hiꝰ. Si āt q̄rat̉ ꝗd ſit potentia animeex qͦ n̄ eſt eius eſſentia. Rn̄det. b. Lho. vbi ſupra: ꝙeſt accidens: prout accidens diuidit̉ ꝯͣ ſubſtātiam.Sic .n. nihil eſt mediū inter ſubſtātiā ⁊ accidēs: qꝛdiuidūtur ẜm affirmationem ⁊ negatōem .ſ. eſſe inſubiecto: vl̓ nō eſſe in ſubiecto. Et ſic cū nō ſit ſubſtātia ip̄a aīe: oportet ꝙ ſit accidens qͥlibet potentia