Capitulum.VI.

reſurrectionem: animas abditis receptaculis continet: ꝓut vnaqueqꝫ digna eſt requie vel erumnapro eo qd̓ ſortita eſt in corpore. Et Greg. q. e. Aīedefunctorum quatuor modis ſoluunt .ſ. a penispurgatorij ⁊c̄. Augu. vlti de ciui. dei ait. Singulaquedaꝫ dixerunt Plato ⁊ Porphyrius: que ſi inter ſe cōicare potuiſſent facti eſſent fortaſſe chriſtiani. Plato dixit. Sine corporibus aīas in eternūmanere non poſſe. Ideo enim dixit etiam ſapientum aīas poſt quantunlibet longū tēpus tamē adcorpora redituras Porphyrius dixit animā purgatiſſimā cū redierit ad patrem. ad hec mala murdi nunqͣꝫ rediturā ⁊c̄. Itē Diony. iiij. c. de diui. no.dicit. ꝙ hūane aīe ex bonitate diuina habent ꝙ ſitītellectuales: ⁊ ꝙ habeāt ſubſtantialē vitam incōſumptibilem..§. III.Probatur demum immortalitas aīe ex multis exēplis. Apparueruntenī Iude machabeo Onias ſūmꝰ ſacerdos defunctus et Hieremias ꝓpheta: ꝗ ml̓to tꝑe āte migrauerat: ad aīandū ipſū ꝓmittēdo victoriā: vt hr̄. ij.Machab. Hiſtoria quā chriſtus narrauit iudeisde diuite epulone ſepulto in inferno ⁊ lazaro quieſcente in ſinu Abrahe: oſtendit clare aīas īmortales ⁊ ẜm oꝑa ī futuro reciꝑe. Luc. xvj. Iuuenis ꝗdā reſuſcitatꝰ a Ioh. euangeliſta narrauit gloriaꝫregni paratā bonis: ⁊ tormenta varia inferni promalis: vt pꝫ ī eiꝰ legēda. Treſ mortui reſuſcitati adſepulchrū Hieronymi narrrauerūt multa de gloria ꝑadiſi: pēis īferni: cruciatibꝰ purgatorij: vt pꝫd̓ miraculis eiꝰ. In. iiij. dialogoꝝ ml̓ta exēpla hēs:oſtendentia p̄miū vel penā aīaꝝ ī alia vita: ⁊ ꝑ cōſequens īmortalitatē eaꝝ. Beata Agnes cū magnacōmitiua ſanctaꝝ apparuit pꝰ mortē Cōſtātie filieCōſtātini: vt narrat Ambro. Agata quoqꝫ Lucie.⁊ Petrus ⁊ Paulus Dominico ſāctiſſimo: ⁊ īnūera huiſmodi. Sciendum tn̄ ꝙ cum mors non ſitaliud qͣꝫ priuatio vite: ſicut in anima poteſt conſiderari triplex vita .ſ. nature: gratie: ⁊ glorie. ita etper oppoſitum triplex mors. Secunduꝫ primamvitam que non eſt aliud niſi permanentia eius: ſiceſt īmortalis. Iuxta illud trimegiſti. Omnis aīa īmortalis eſt: niſi quis appellet mortem quancūqꝫmutationem etiam per affectum. Sic enim et anima mortalis eſt: quia mutabilis ac etiam angelusUnde apoſtolus d̓ deo qui omnino immutabiliseſt dicit. Qui habet immortalitatem ſolus. Secundum vitam gratie qua mediante deus inhabitatanimam ſpiritualem vitam ei conferens. Sic anima moritur per peccatuꝫ mortale: que mors noneſt aliud qͣꝫ ſubtractio gratie. Sicut enim corpusnon viuit anima abſente: ita nec anima: niſi deopreſente .ſ. per gratiam: vt dicit Auguſti. de pe. di. 1reſuſcitat. Et de hac morte dicitur Ezech. xviij. c.Anima que peccauerit ipſa morietur. Secunduꝫtertiam vitam quam habet anima in gloria: ẜm i.lud Ro. vi. Habetis finem vitam eternam. morit̉

aīa dū in eternū ea priuatur ꝑ dānatōem. de quamorte xp̄s Ioh. viij. Si ꝗs ſermonem meum ſeuauerit non videbit mortem in eternum. Und̓ etStephanuſ papa hortat̉ quendā vxoricidā et deſerat ſeculū ⁊ ītret religionem dicens: vt ignoſcatdeus peccatis tuis: ⁊ refrigeret aīam tuā .ſ. ī btītudine pͥus qͣꝫ crucieris ꝑpetuis flammis .i. ⁊ nō cruciaberis. ⁊c̄. xxxiij. q. ij. admōere. Illū cruciatū appellat ſcriptura morteꝫ. Apoc. ij. Qui vicerit .ſ. temptationes non ledet̉ a morte ſecunda. Et ꝓptereaſignanter dicit p̄s. Mors peccatorū peſſima pͥmaeſt mala corꝑi: ſecūda aīe peior eſt: tertia: vtriqꝫ finaliter ⁊ hec peſſima.¶ Capitulū ſextū de vnione aīe ad corpꝰ: ⁊ multiplici acceptione huius vocabuli.Cuniōe anime cūcorꝑe hūano. Cur facta eſt. Cuꝫ aīa ſitita nobilis ſpūalis ⁊ īmortalis ad imaginem dei. q̄ri poteſt quare corꝑi hūano: qd̓ eſt itavile materiale ⁊ mortale ꝯiūcta eſt: Quid .n. eſt hōait Ber. niſi ſperma fetidū: ſaccus ſtercoꝝ: cibꝰ vermiū: cuiꝰ ꝯceptꝰ culpa: naſci miſeria: mori pēa: ⁊ ſicī n̄ hoīeꝫ v̓tit oīs hō. qd̓ dr̄ reſpectu corꝑis. Ad qd̓⁊ facit illud Iob. xiij. Hō natus de muliere breuiviuens tp̄e replet̉ multis miſerijs ⁊c̄. Ad qd̓ rn̄detmagr̄ in. ij. ſen. diſ. i. Primo ꝗdem̄ qꝛ d̓us ſic voluit: ⁊ cū volūtas eiꝰ rectiſſima ⁊ ſapientiſſima ſit ī oībus: nō niſi optīe totū factū eſt. Unde ⁊ ambro. deconſe. diſ. ij. Oīa quecunqꝫ voluit dn̄s fecit in celo⁊ in terra. ⁊ qꝛ ſic voluit factum eſt. ¶ Adducit tn̄magr̄ ſen. ibi duas alias rōnes cōuenientie. quarum pͥma ē ad dandum quoddā ī hoc exēplū vnionis future in patria inter aīam ⁊ deum: qͣ clariſſime deꝰ videtur ⁊ fruitio ꝑfectiſſima ſeꝗtur. Cū .ni.ſit infinita diſtantia inter deū ⁊ creaturā. nā deꝰ infinitus: aīa ⁊ creatura v̓tutis finite: potuiſſet hoībꝰ videri īpoſſibile poſſe vnqͣꝫ attīge̓ ad illā ꝑfectōnem ⁊ talē vnionē: niſi daretur ei aliqd̓ exēplumalicꝰ coniūctionis ſibi note reꝝ maxīe diſtātiū: qd̓fiti ī ꝯiunctione aīe cū corꝑe. Nā nulla ꝓportio ēīter aīam ⁊ corpus: nā aīa ſpūalis: illud materialeaīa īmortalis: illd̓ mortale. anima inuiſibilis: illd̓viſibile. illa nobiſſima ſil̓is angelis ꝓpter intellectum: illud ſpurciſſimum ſil̓e iumentis. Et tn̄ cumſit tanta diſproportio inter ea: in tāta amicitia deipſa vniuit: vt nūqͣꝫ alteꝝ vellet ab altero ſeꝑari ētin ꝑfectis viris. Unde apl̓us. Ipſi nos primitiasſp̄s habentes ingemiſcimus eo ꝙ nolumus expoliari ſꝫ ſuꝑueſtiri. Sicut ergo potuit deꝰ res ita diſtantes in tanta amicitia ad inuicem coniungerepoterit nulli dubium ⁊ aīam v̓tuoſi illa vniōe clare viſionis ⁊ beatiſſime fruitōnis ſecū cōiungere⁊ ſic huius rei fiducia vigoratur. ¶ Secunda ratio ẜm eundeꝫ eſt: vt anima vnita corpori ſicut exvno ſuſtinet plura mala ⁊ bella. nam caro concupi