Capitulum. II.

bonꝰ vel malus: ſi odio vel amore ſit dignus: nec ſibi quiſqͣꝫ vitā eteruā pōt polliceri. Quāti enī caſuſhūana rotant. ¶ Sed ⁊ quāta ſit intellectus ībecillitas pōt ꝗs videre: ſi cōſideret: ex quātis p̄miſſis tāqͣꝫ cauſis eēntialiter ordinatus ad vnius concluſiōis ītellectū oꝑꝫ eū deuenire. Unūqd̓qꝫ enimtūc arbitramur ſcire: cū cauſas eius ſcimꝰ ⁊ principia prīa vſqꝫ ad elemēta: ⁊ ẜm doctrinā traditaꝫ anaturali: vix de aliquo ēte habeat intellectus concluſionē ꝑ ſe notā aut demonſtratiuā. Cōſideret ētꝙ duo ſimul nō valet diſtincte actualiter intelligere: ſed vnū poſt aliud niſi plurima ſimul ſub vnoeorū cōſpeculet̉ nō diuiſim ſꝫ cōiunctiꝫ. Sic̄ ml̓tos ſimul angelos cogito: ſub iſto cōi cōceptu āgelus. Gabriele ⁊ michaelē: ꝓut duo ſunt intueri nōpōt ſe determinās ad vtrūqꝫ. ¶ Conſideret tertioaīa quo magiſtro regatur vel doceat̉ .ſ. ſenſu corporeo ⁊ ex hoc fit: vt qui caret ſenſu: careat ⁊ ſcīaillius obiecti. In eternū .n. cecus nō ſyllogizabit d̓coloribus. Cū ergo proſpexit hō ſe habere oculoſveſꝑtilionis vel noctue: quō pōt ad līpidiſſimi ſol̓audere oculis irreuerberatis luceꝫ īſpicere. Diſceergo te frequēter īueſtigare: vt excludatur preſūptio qua te ignoras: multa cogitas: facis: ⁊ dicis incōgrua. Et iō egredere ⁊ paſce ⁊c̄. qd̓ tertio loco poſitum reſtat declarare..§. V.Quantum ad tertiumprincipale dicebat̉: ꝙ dat̉ īſtructio perfectōis īternalis .i. docet̉ aīa quō poſſit venire ad ꝑfectionemUnūqd̓qꝫ .n. ēs naturaliter appetit ſua ꝑfectionē.Docet. aūt aīa ī verbis q̄ ſequūt̉: dū dicit: Egredere ⁊ abi poſt veſtigia gregū ⁊ paſce hedos tuos iuxta tabernacl̓a paſtorū. In ꝗbus verbis tres qōnesſūt vidēde ⁊ declarande. Et prīa ꝗs ſit terminꝰ d̓ſerendus. ibi. Egredere. Scd̓a ꝗs ſit terminꝰ reꝗrendus. ibi. abi poſt veſtigia. Tertia ꝗs ſit iſte locꝰ colēdus ibi. paſce hed̓. tū. Quātū ad pͥmā. q. rn̄deturqꝛ in loco ī quo ꝗs eſt pōt egredi ⁊ non de alio: ⁊ iōnon fuit opꝰ ꝙ breuiloquijs magna loquēs exprmeret. Sꝫ diceret. Egredere. Reſtat ergo oaīa vttu ſtatū videas tuū: ⁊ non paruipēdas vbi es: quādo tibi loꝗtur dilectus tuꝰ: doctor tuꝰ dicēs. Egredere ⁊ īde exi ſi vis obedire mādato: ⁊ ad ſuꝑnosconſcendere gradus. Timēda eſt vald̓ illa dn̄i voxd̓ qua dicit Apoca. iij. Utinā frigidus eſſes aut calidus: ſꝫ qꝛ nec frigidus es nec calidus ſꝫ tepidus:īcipiā te euomere ex ore meo. Et ꝗd ſit iſta tepiditas quaſi declarās ſubdit: dicis in corde tuo qꝛ diues ſum ⁊ locupletatus ⁊ nullius egeo: ⁊ neſcis qꝛmiſeres ⁊ miſerabilis: pauper cecus: ⁊ nudus. Omala tepeditas que fere ſpe cōuerſiōis abſcidit.Sed illā dico malā q̄ calorē ſeꝗtur: nō aūt q̄ precedit: q̄ ad remiſſionē tendit feruoris: nō q̄ ad feruorē diſpōit. Aqua .n. q̄ dꝫ calefieri priꝰ tepet qͣꝫ caleat ⁊ iſta tepiditas non ē mala qꝛ tendit ad bonuꝫ.Demū poſtqͣꝫ ē calida effecta aqua: ſi igni nō adhereat iterū ad teporem deſcēdit. hec tepiditas mala

eſt que tēdit ad frigidū: ⁊ citius congelat in glatiēqͣꝫ ſi calida nūqͣꝫ antea fuiſſet. Natura .n. ſortiꝰ agitvbi maiorē reſiſtentiā ſentit. Qui enī aliqn̄ fuit bonus: igni diuino applicatꝰ: ⁊ paulatim īde recedēscalore illū n̄ nutrit: ſꝫ remittit: ad talē obſtinationēdeſcēdit ꝙ in ſtomacho diuīe digōnis vbi ſeꝑaturp̄cioſū a vili: bonū a malo: ſtare non pōt. Hoc āt accidit oībus ſpūalibꝰ qui manū ſuā poſuerunt adaratrū: ⁊ poſtea ſe retrouerterūt: in inchoata pn̄iavel religione nō ſe conſeruātes: ꝗbus timendū eſtne tangant̉ illo apl̓i ſulmine quo dicit. Impoſſibile eſt eos ꝗ ſemel illūinati ſūt. guſtauerūt etiam donū celeſte ⁊ participes facti ſūt ſpūſſancti: guſtauerunt nihilominus bonū dei verbū: virtuteſqꝫ ſeculi venturi: ⁊ ꝓlapſi ſūt: rurſus renouari ad pn̄iāRurſus crucifigentes filiuꝫ dei ſibimetipſis. adHebre. vi. Impoſſibile intelligit .i. valde difficile.Cauc tibi qui legis: caue: ⁊ tu tibi qui ſcribis. Aīavero proficiēs ⁊ deū ſuū gradatiꝫ querēs: ſecūdahac mala tepiditate non tenet̉: ſꝫ prīa. Ideoqꝫ nonſolū meretur veniā: ſed etiā iuuari vt proficiat etcaleſiat perfecte. Hinc eſt ꝙ docetur quomō creſcat īcipiens a propria cognitione: ad quā hec eſtvia: vt .ſ. egrediatur a ſuis. Iuxta illud dictū Abrahe. Gen̄. xij. Egredē d̓ t̓ra tua: ⁊ d̓ cognitōe tua ⁊ d̓domo patriſ tui: ⁊ vēi ī t̓rā quā mōſtrauero tibi: faciāqꝫ te in gentem magnam. Egredere inquit deterra tua .i. de affectionibus terrenis: quibus queris que tua ſunt: non que Ieſu chriſti: d̓ amore diuitiarum: honorum: delitiarum: conſanguineorū⁊ hūiſmodi. Egredere de cognatione tua .ſ. ſingularis excuſationis in mente tua: vel coram alijstuorum defectuum per verba malitie ad excuſandas excuſationes in peccatis: cum tamen iuſtus:vt ait ſapiens in principio ſermonis: accuſator eſtſui. Hanc autem dixerim tuam cognationeꝫ quā.ſ. traxiſti a primis parentibus tuis: qui culpaꝫ ſuam excuſantes in auctorem retorſeruntª. Sed ſite excuſas ait Aug. deus accuſat. Egredere de domo patris tui ſcilicet aliqualis preſumptōis: quatibi bona aliqualiter aſcribis ⁊ maiora qͣꝫ ſint dete credis: vel tuis exercitijs cum non ſis ſufficiēsaliquid ex te: vt te bona: cogitare. Pater tuus primus in mundi ingreſſu ex vtero diabolus eſt: natura filius ire propter origīale. Domus eius ī quaab initio inhabitauit: preſumptio fuit qua ſua virtute ad gloriam voluit aſpirare. O preſumptio neqͣꝫ inquit ſapiens. Eccleſia. xxxvij. Unde in hominibus nata esᶻ cum ſcilicet vndecunqꝫ habeantoccaſiones ſe humiliandi. Egredere igitur. o anima de predictis: ⁊ veni in terram quam monſtrauero tibi ſcilicet vere humiliationis: quam verbo ⁊ exemplo monſtrauit incarnatus ipſe dicensMathe. xi. Diſcite a me: quia mitis ſum ⁊ humiliscorde. Faciāqꝫ te in gentem magnam angelicamper conceſſum tibi lumen contemplationis ⁊ multiplicationis ſanctarum cogitationum eſtuantiuꝫdei deſideriorū: ignitorū eloquiorū: redolentium