Titulus .I.

nanqꝫ oſtendit quicquid expreſſerat voce qͣꝫ ſcꝫſolerter te errātem queſiuit: perditam requiſiuit.Accēdit lucernā fidei: totā domū ꝑ charitatē euertit: inueniens letat̉ cū āgel̓: ⁊ ſi corā hoībus veretriſtat̉: portat in hūeris: reducit ad caulas: totā curiam gaudio ⁊ tripudio iubens ꝑ ſimphoniam etchorū etiam cū vicinis iucundari: vt parabolicehabet̉ Luc. xv. ¶ Quinto o eſt nota reuocationisſiue ſecūde vocationis. exꝑire in te rogo vſum vocantiū ſi alias nō notaſti: qm̄ qui aliū vocat in prima voce o non apponit: in ſecūda apponit: ī tertianon replicat o: in quarta vero iteruꝫ dicit o. Et ſicdeinceps anteqͣꝫ reſpondeat ille in diſpari ſine o: ⁊in pari cum o format clamorem. Cuꝫ itaqꝫ audisꝙ tue vocationi p̄ponitur o: ſcito te alias fuiſſe abeodem vocatū: ⁊ accuſa tarditateꝫ tuā ⁊ venerarecum gratiarū actōe bonitatē ⁊ pietatē ſuā. Te ꝗppe pͥmo vocauit per creationē: inſerens in naturaſui ipſius appetitum. Iuxta illud Boetij. Inſertaeſt naturaliter mētibus hominū veri ſūmiqꝫ bōicupiditas. Et nūc vocat per noui luminis infuſionem: vt altiora cōſcendas. Et ſi forſitā te vocauitſūmo mane pueritie: in tertijs adoleſcentie: ſextaiuuentutis: nona virilitatis. ⁊ iam veniſti ad vndecimaꝫ ſenectutē: ſaltē ſic pro te fatigato rn̄de: parevocanti: vineam intra: pro ipſo labora: plus acceptura qͣꝫ tu ſcires petere: vt habet̉ in ꝑabola Math.xx. ¶ Sexto o eſt nota perfectionis vocat enī te ꝑo vt perfecte ſequaris quam vult facere perfectāipſe. Perfectum aūt dicitur cui addi nil poteſt deeſſentialibus ſine ſpecifica mutatione ipſius cuiſit additio talis: ⁊ hoc mō dicti ſunt perfecti celum⁊ terra ⁊ oīs ornatus eorum. Gen̄. i. Licet eniꝫ hōpotuerit eſſe perfectior in accidentibus: vt .ſ. nō potuiſſe peccare ſi habuiſſet maiorē gratiaꝫ ⁊ hiꝰ: īeſſentialibus vero nō. Nam ſi adderet deus anime ſupra potentiam intellectiuam: que eſſentialeꝫperfectionem importarent: ipſa anima non eſſeteiuſdem ſpeciei cum prima: ⁊ ſic de alis. Eſſentialitterarum eſt linea q̄dam ſeu linee: o autem vnalinea perficitur que principium fini contingit. ⁊ iōperfectior ceteris. Ipſiqꝫ o nulla pōt fieri additioſine ſui mutatione. Conſidera igitur quandam lineam quodāmō eſſe animam tuuꝫ: cuius punctꝰprimus eſt deus. A pūcto .n. inchoatur linea: ⁊ pūctus indiuiſibilis eſt. ſic ⁊ d̓us ex cuius manibꝰ tuexiſti per formationem. Mediū huiꝰ linee eſt fugatua ab eo que longe recedens ab ipſo: longiſſimālineam in obliqua per tranſuerſū duxiſti: ab ipſoprincipio continue magis diſtando. At vbi venitplenitudo tp̄is: punctus primus vnitus eſt vltīoqn̄ .ſ. verbū caro factum ē. Ioh. i. Uerbū. Ecce pūctus primus. caro: ecce punctus vltimus factum ēecce vnio punctoruꝫ. Sicqꝫ venit ad perfectū humana natura hic per o vocitata. Quartadecīa littera ī alphabeto noſtro eſt o: ⁊ in tertia theſere decade vnio deſcribitur naturaꝝ in xp̄o a Matheoī pͥmo. c. Dicit enim ꝙ ab Abrahaꝫ vſqꝫ ad Dauid

ſunt generatōes. xiiij. ⁊ aDauid vſqꝫ ad tranſmigrationem Babylōis. xiiij: ⁊ a trāſmigratione vſꝫad xp̄m. xiiij. vbi magnū īnuitur ſacramentū. Aīa.n. in pͥncipio antiquoruꝫ per triplex o ad dn̄m ſuſpirabat. Prīo per o dicēs. Oſculetur me. Suſpirauit per ſecūdum dicēs. oſculo. Suſpirauit pertertiū dicens. oris ſui. Trinā enī perfectioneꝫ deſiderat aīa. Prima ē vniōis q̄ ſit per incarnationeꝫScd̓a eſt oꝑatōis: q̄ dat̉ ꝑ ꝑfecte gr̄e infuſionem.Tertia eſt nature ⁊ cōicatōis ſeu gl̓ificatōis: q̄ fitꝑ vltime beatitudinis acceptionē. Prīa theſere d̓cades incipit ab Abrahā: cui incarnādi verbi fcāeſt repromiſſio prima. Scd̓a incipit a Bauid: ꝗ taꝫꝑfectus fuit: vt dn̄s diceret. īueni hoīeꝫ ẜm cor meum. Aertia ꝑfectō exorit̉ ī trāſmigratōe a babylōead hierl̓m patriā repromiſſionis iucunde: ⁊ conſumat̉ in xp̄o nūqͣꝫ intermediādo. Item neta ꝙ o eſtlittera quarta vocalis: vt cuꝫ te pero a dn̄o ſentisvocari: recorderis ꝙ in patre tuo Abraham tibi ꝓmiſit quarta generatione reuertentur huc. Gen̄.xv .ſ. ad terram ꝓmiſſionis: ſupernā patriā figurātem. Et d̓ filijs Abrahe facta ē illa promiſſio: ꝗ ſūtveri fideles eū opere īmitantes. Generationes autem ille ſpūales ſūt: ⁊ in quolibet pn̄t intueri. Nāprima eſt per fidem. ſcd̓a per ſpē. tertia per charitatem. quarta eſt per anihilationeꝫ ſeu hūilitatem: ⁊tūc reuerteris huc: qꝛ huc me dignus eris .i. meigloria. Iō igit̉ per o te vocaui: q̄ littera eſt quartaīter vocales: qꝛ in quarta generatōe virtutum ſupradictarū perficienda es: ⁊ o eſt nota perfectiōisO altitudo diuitiarum ſapientie: ⁊ ſcientie d̓i: qͣꝫ incōprehēſibilia ſūt iudicia eiꝰ ⁊c̄.Secūdo notatur excellentia ⁊ nobilitas anime: ex eo ꝙ aſſimilatur mulieri cuꝫ dr̄: pulchra: pulchra .ſ. mulier: ⁊ ex iſto vocabulo mulieris ipſa anima.Comparatur angelis.Reperitur in feminis.Cōmendatur in ſcientijs.Hec tria ſecundum ſcripturas genera rerum ſignificantur per mulieres.¶ Angelos ſiquidem. qͣꝫtum ad primum reperioa ſumma veritate tam mulieres qͣꝫ viros nominatos: in vno eodemqꝫ ſermone: vbi tractatur parabola ouis ⁊ dragme perditarum. In inuentioneouis perdite vocantur amici ⁊ vicini. In inuentōe vero dragmē amice ⁊ vicine: vt habetur Luc.xv. Sub nomine quoque filiarum hieruſalem interpellat anima: angelorum ſubſidia: dū ait. Cāt.i. Filie hieruſalem nolite conſiderare ꝙ ſuſca ſū. i.obſcurata per peccata. Dicuntur ſiquidem angeliviri ratione victorie contra hoſtes noſtros demones. mulieres aūt ratione gratiſſime ⁊ attrahētisvenuſtatis. Utiqꝫ pulchior eſt vir muliere: ſꝫ ſpecies mulieris magis allectiua qͣꝫ ſpecies viroruꝫ. Cigitur anima ſi te ignoras: pulchritudinē tuaꝫ īterangelos q̄re. Eſt aīa angelice nature per ſimilis: et