¶ Sermo
publice portat. quis mercator niſi ſtultꝰdum ꝑ viam latronibꝰ obſeſſam inceditheſaurū ſuū in publico ponit. Nonne apes mella ſua ſtudioſiſſime reponūt infratecta. Nōne formice grana collecta ī ſubterranea condūt loca. ergo oꝑa nr̄a iuxtaAug. ſic ſunt faciēda. vt ſi opus ad diuinā laudem fiat in publico. tn̄ intentio maneat in oculto. nec placere appetat niſi ſoli deo. Item nō eſt ſeminandū ſupra petrā ꝑ cordis duriciā. qꝛ cor durū male habebit in nouiſſimo ſic̄ d̓r Eccī. iij. Eſt aūtcor durū (ẜm Bern̄.) qd̓ nec compūctōeſcindit̉. necpietate mollit̉. nec p̄cibꝰ inclinatur. Talis em̄ anima ſic dura et a compaſſione remota eſt ſicut terra ſine aquaque nullis fructibꝰ eſt apta. vn̄ filia Caleph que ſignat aīam petijt a patre terrāirriguam. plorans ꝙ dediſſet ei arridamNulla omnino eſt planta q̄ ſub terra poſita ſine aqua nō ꝓtinus fiat arrida. vn̄ꝓpheta plorās dicebat. Anima mea ſic̄terra ſine aqua tibi. Itē nō ſeminandumſuꝑ ſpinas. qꝛ ſpine ſemen comprimūt etcreſcere nō ꝑmittūt. Sed que ſunt he ſpine xp̄o docente noſtre ſunt diuitie quibushō vel natura in corde ꝑ incōtinentiācōpungit̉ et vulnerat̉: vn̄ diuites ſepe bonaque faciūt ꝑdunt. qꝛ plus mundū diliguntqꝫ deū. vn̄ dn̄s Math. xix. loquēs de diuite ait. Facilius eſt camelum ꝑ foramenacus tranſire qͣꝫ diuitē intrare in regnumceloꝝ. Cui cōcordans beatꝰ Hiero. Uiuentibꝰ in delicijs et diuicijs ſic loquitur.Impoſſibile eſt vt aliquis fruatur bonispſentibus et futuris. ꝙ hic ventrem et ibꝰmentem repleat ꝙ de diuicijs ad deliciastranſeat et ī celo et in terra appareat glorioſus Quid ergo diuites viās ſaluatoris exquiritis; vt quid voſipſos decipitisvt quid ſciētes et inexcuſabiles regnū celoꝝ amittitis. et ſponte vos tam importabili et ꝑpetue pene ſupponitis. vel oportet diuicias nō amare vl̓ celum amittereniſi dicas illud qd̓ dicit veritas falſum eſt
Facite ergo vobis amicos de māmonainiquitatis vt defeceritis recipiāt vos ineterna tabernacula. ſeminate diuitias ſeminate. pauperibus eas date. quia hoceſt in bonam terram ſeminare Nunquidſemen perditur dum terre cōmittitur ſedpotius multiplicatur. Nunquid mercatores lucrarentur ſi clauſe eorum diuicie inſcrinijs ponerentur. Ille em̄ vſurarius lucratur plura qui cōmodat plurima. Elemoſinas enim dare eſt fenerari non perdere. et vtiliter ſeminare non abijcereTercō loquitur deus vt amicusDfideliſſimus et dilectiſſimus prebens ſolacium anime quo conſolamur. Unde ipſedicit Oſee. ij. Ducam eam in ſolitudinēet loquar ad cor eius. Solitudo eſt locusinhabitabilis a paucis penetrabilis et ſignat intimum noſtre mentis ad quod acceſſus eſt valde paucis. et hoc auxilio diuine virtutis. Quid ergo eſt animā ducere in ſolitudinem. niſi eam ab exterioribus omnibꝰ et mundanis extrahere ⁊ eāad ſeipſam inducere. vbi diuinam vocēpoſſit audire dulciter colloquentem. vn̄Auguſtinus dicebat de ſeip̄o. Introducis me domine in quandam dulcedinem.que ſi perficiatur in me ſi illa non eſt vita eterna. neſcio quid ſit aliud illa beatavita. Unde ſponſa dicit Canti. v̓. Anima mealiquefacta eſt vt dilectus locuteſt. Sonet inquit vox tua in auribus meis. vox enim tua dulcis. et facies tua decora. Et. ij. eiuſdem. En dilectꝰ meus loquitur mihi. O dulcis collocutio dilectiad dilectam. ſponſi ad ſpp̄ſam. amici adamicam. ſed paucis valde conceſſa. et apaucis experta. Sed quare hoc. quia nōpoſſunt ſimul eſſe in eadem anima duocontraria. ſunt intra ſe contrarie ſpirituales et carnales delicie. quare nequeūt ineodem ſimul eſſe vt beatꝰ Grego. teſtat̉Quia igitur omnes carnalibus delicijsdelectamur. ideo a diuinis excludimur.vnde Bern̄. Delicata diuina cōſolatio