Sexmo
Sic eſt pondus ad ſuperiora trahens. ergo ſubtracta gratiā ab īgratitudinis culpa vltra aſcendere vel ꝓficere oīno eſtimpoſſibile. et ꝓpterea dr. ij. Thy. iij. Innouiſſimis diebus inſtabunt temꝑa ꝑiculoſa. et erunt hoīes ſeipſos amantes. cupidi. clati. ingrati ⁊cͣ. Sed vltra non ꝓficient. et ꝓpterea inuitat apl̓us ad gratiarumactionē Coloẜ. ij. Ambulate inquitradicati in xp̄o abundantes in illo in gratiaꝝactione. Nihil em̄ in hac vita potesfacere melius qͣꝫ de om̄ibus gratias deoagere ¶ C Tertio ingratitudo qͣntum in ſe eſt aufert domini locū. qꝛ ſicutdicit Bern̄. Ingratitudo eſt ventꝰ vrēsdeſiccans fontem pietatis. cū em̄ per influentiam cordis om̄ia membra viuāt etetiam ſentiant. Nōne indignū membrūeſſet et vitam perderet. ſi ſuo principioinfluenti gratias nō impenderet. Nūqͥdnon videmꝰ ſicut a mari exeunt oēs aq̄.ſic ad ip̄m redeunt. immo hunc circulumqͣſi omnia faciūt. Nam celum om̄i die abco puncto vn̄ mouere ſe incipit ad idemredit ſed hunc circulū ſol in vno anno cōplet. ſꝫ luna eū in vna menſeꝑficit Ergocū quaſi in omnibus ſic ſit. cum a deo oēsgratie fluant decens vtiqꝫ eſt vt in ip̄mredeant. quare qui aliter facit fontē totigratie ſibi claudit. nec habet vnde recteveniā ſperare poſſit. vnde d̓r Sap̄. xvj.Ingrati ſpes tanqͣꝫ ybernalis glacies tabeſcet et diſperget̉ ſicut aquā ſuꝑuacua.ſicut glacies ybernalis modico tacta calore tabeſcit. et ſicut aqua q̄ ſemel decurrit impreceps iteꝝ non recurrit. ſic qui ingratus exiſtit. vano ex calore diſſoluit. ⁊quantū in ſe eſt facit. ne gratia que ab eodefluxit vltra redeat ad hoſpiciū ſui cordis. Exemplū nobile Mathei. xviij. Deillo cui dn̄s om̄ia ꝯdonauit. ſed qꝛ ingratus de tanto beneficio extitit eum in debitum dn̄s reuocauit ⁊ carceribꝰ tradi iuſſitdonec vniuerſa que acceperat redderetin ſolidum. et vſqꝫ ad quadrantē nouiſſi
mum. et ꝓpter hoc ꝑiculum euitādū mouetur quilibet ad beneficiū recognoſcendum. et ad gratias deo reddendū. Ecc̄.xxix. Gratiā inquit fideiuſſoris tui neobliuiſcaris. dedit em̄ ꝓ te aīam ſuam. Siturpe eſt apud ſeculares illius gr̄am obliuiſci. qui ꝓ te redimendo a morte tradidit pecuniam ſuam. qͣꝫ turpiſſimū eſt nōrecordari illius gratie. qui ꝓ te dedit animam ſuā ¶ D Sequitur qꝛ in om̄ibus diuites facti eſtis in illo. In quo oſtēditur ꝯgratulatio ad ꝓximum diuinis beneficijs p̄uentum et honoratum qꝛ ẜm caritatis regulam. Si gaudeat vnū mem/brum congaudeāt omnia membra. eo ꝙomnia membra vno vinculo ſunt vnitaRefert ergo gratias ſanctꝰ apl̓us. qui diuites erant non inquā auro vel lapidibꝰprecioſis. ſed potius ſpūalibꝰ donis. Eſtergo notandum. ꝙ ſunt tria genera diuitiaꝝ. Nam ſunt q̄dam diuitie temꝑalesque ſunt penitus ꝯtemnende qꝛ ꝑiculoſeQuedam ſpūales que ſunt ſolicite ꝯſeruāde qꝛ precioſe. Quedā eternales queſunt modis om̄ibus appetende qꝛ gl̓ioſeDico ꝙ prime diuitie ſunt temꝑales ⁊ penitus non curande nec corde amande. q̄re qꝛ ſunt vane pͣs. Diuites eguerunt eteſurierūt. Item qꝛ ſunt falſe p̄sͣ. Filij hominū vſqꝫ quo graui corde ⁊c̄. Itē quiaſunt tranſitorie et caduce. Iob. xxv. Diues cū dormierit nihil ſecū aufert. aperi et oculos ſuos et nihil inueniet. Itē qͥaſunt poſſeſſoribꝰ ſuis nociue. vnde dicit̉Ecc̄s. v̓. Aliam vanitatē vidi ſub ſolediuitie ꝯgregate in malū dn̄i ſui. et ideoꝓpter hec omīa d̓r in pͣs. Diuitie ſi affluant noͣlite cor apponere. non dicit ꝙ nonhabeant̉ ſed ꝙ corde nō ament̉. qͣre qꝛ nōpoſſunt cordis capacitatē implere neqꝫip̄m ſaciare. ergo nec ip̄m ꝑficere. nec abindigentia liberare. Nam ome quod eſtnatum capere aliquid in ſeip̄o. nō poteſtrepleri aliquo qd̓ fuerit minus ip̄o Undevas capiens duos modios ꝑ vnū repleri