Sexxexte

homo recte loquitur in ꝯfeſſione. Curat̉ſecunda dum deuote loquitur in gratiaꝝactione Curatur etiam tercia dum attentę loquitur in oratiōe Sed curat̉ quartacū iuſte loquitur in correctione. Dico ꝙprima mutitas curatur qn̄ quis recte loqͥtur in ꝯfeſſiōe. iuxta illud Mar. vij. Solutum eſt vinculū lingue eius et̄ loquebatur recte. Recte em̄ loquitur et iuſte quiſe nouit ꝓ peccatis omnibꝰ accuſare Un̄⁊ Iob ix. dicebat. dimittā aduerſum meelo. m. vſqꝫ ⁊c̄. Si latrant canes ꝯtra aduerſarios dominoꝝ ſuorum. quo non latrabit peccator ꝯtra tot peſtes peccatoꝝſuorum. Secūda mutitas curatur cū hodeuote loqͥtur in gratiaꝝactione. qꝛ ſicutAugꝰ dicit. quid em̄ melius. et corde gerimus et ore propalamꝰ et calamo exprimimꝰ qͣꝫ deo gratias. hoc nō dici breuinec audire leuiꝰ. nec intelligi graciꝰ. necagi fructuoſius poteſt. vnd̓ Ephe. v. d̓rImpleti ſpūſancto loquentes vobiſmetipſis in pſalmis et himnis ⁊ canticis ſpūalibus gratias agētes ſemꝑ Tercia mutitas curatur cū quis attente loqͥtur in oratione Exemplū de Anna. j. Regum. j. dequa dicit̉ ꝙ loquebatur. et tantū labia illius mouebātur. et vox penitus nō audiebatur. Quarta mutitas curatur cū quisrecte loꝗtur in correctione. vnd̓ dicebatHiere. xx. Nam olim loquar vociferāsiniquitatem. fedum eſt em̄ ſilingua caniseſt medicinalis hom̄ibꝰ. ꝙ lingua hom̄isnon ſit vtilis ꝓximis. Ei ergo qui benefecit omnia. ſint laudes in ſecula ⁊c̄.¶ Dominica. xij. ſermo. Ciiij. ¶ AIliges dominūdeum tuū ⁊c̄. Math. xx. Si totiꝰſcripture ſacre verba penſemus. nihil aliud deum qͣꝫ amorem dn̄i p̄cepiſſe inueniemus. Nam ꝓpter amorē in mundū venit. naturā noſtrā aſſumpſit. legem ſoliamoris tradidit. ad cuius ꝯfirmationem

in mortem ſe dedit. Un̄ ꝓpter hoc dicitapl̓us Ro. xiij. Plenitudo legis eſt dilectio Gre: Dn̄ica precepta multa ſunt etvnum Multa ꝑ diuerſitatem operis ſedvnum in radice dilectionis Auguꝰ Illetotum tenet quidquid latet et patet in diuinis ſermonibus qui caritatem tenet inomnibus Idem. Scriptura diuina nihilaliud precipit qͣꝫ caritatem. ſi rationemomniū horum queris in promptue̓. Nāconſtat ꝙ anima quattuor affectionibusregitur et mouetur. Nunc ꝓ bono preterito ſperando. ꝓ malo preſenti dolendo.Nunc d̓ futuro malo timendo. de p̄ſentibono gaudendo. Et qꝛ circa iſta ſe afficere et bene poteſt homo et male. id̓o quattuor iſta ſi ſunt circa bona ſunt materiaomniū virtutū. omniūqꝫ bonoꝝ. Si ꝟocirca mala ſunt materia omniū vicioꝝ.Uerū omniū iſtarum affectionum amorradix eſt et principium in toto regno aīepoſſidens ſingulare dominiū Nam ſicutfons eſt principiū omniū riuulorum Et ſicut radix in arbore omniū ramorum. ſicamor eſt radicale principium omniū affectionum. Quia ergo amor ſuper cordisregnum plenum habet dominiū. qui datalteri amorem ſuū dat ei totum cor ſuumimmo dat eī ſe totum qꝛ cor eſt totiꝰ vitemotuſqꝫ principiū influens alijs omnibꝰvitam et motum. Dum ergo ſcripturaſolum amorem precipit q̇dquid eſt in homine ꝯprehendit. Unde cum dominꝰ dixiſſet. Diliges dominum deum tuū. ſtatim adiunxit. Hec eſt em̄ lex et prophetedicit ergo diliges dominū deum tuū ⁊c̄.In quo verbo maxime tria facit. primoenim precipit actum neceſſarium. Dilige inquit. ſecundo ipſius actus obiectumDominū deum tuū. tercio vero addit ipſius actus formam et modum. cū adiungit. Extoto corde tuo. ¶ BNotandum eſt igitur hic circa primumꝙ deus nihil aliud qͣꝫ amorem ab homine poſtulat. ꝙ ſolā dilectionē hoī mādat