Seymo
mouens ad miſerendum eſt anxia ꝯtritāſine qua fruſtra eſt omnis ꝯuerſio. In ſola em̄ ꝯtritiōe culpa dimittitur et eternapena in tꝑalem cōmutatur. Nam patermiſericordiaꝝ dulcis ſpōſus aīarum. nōpoteſt diu ſuſtinere videre filiū lacrimātem. cordis anguſtias ſuſtinētem. et cumdolore miſericordiā poſtulantē. vnde d̓riij. Regū. x. Si cognouerint plagam cordis ſui et dep̄cati fuerint te ex toto cordedicentes. peccauimꝰ. iniuſte egimus. iniquitatem fecimus. tu exaudies eos et ꝓpiciaberis populo tuo quia peccauit tibiUn̄ ex corde ꝯtrito dicebat Heſter. xiij.Exaudi dn̄e dep̄cationē mea. et ꝓpiciſto ſorti tue et ꝯuerte luctum noſtrum ingaudiū ¶ F Terciū mouens ad ꝓpiciandum eſt pura cōfeſſio nam poſtqͣꝫhomo ꝯtritus eſt ſtatim ad ꝯfeſſionē accedere debet. vt ſe de peccatis accuſet ⁊ẜm iudicium ſacerdotis ſatiſfacere ſit paratus. ꝓpter qd̓ d̓r Hiere. v. Conſiderate vias hieruſalem id ē aīe. aſpicite et exquirite in plateis eius an inueniatis faciētem iudiciū. et ꝓpicius ero ei. vere a ſacerdote iuſte iudicatur nihil ab eo vltrarequiritur. et ꝓpter hoc ſicut Augꝰ dicitQuerendus eſt ſacerdos qui ſciat ſoluere ⁊ ligare. quia ſi in abſoluēdo clauis erraret. apud iuſtū iudicem abſolutꝰ homonō eſſet ſed neceſſariū eſſet vt in purgatorio penam nō iuſte dimiſſam ꝑſolueretQuo em̄ medicus plagam vulnuſqꝫ curabit. ſi quale ſit ignorauerit. et ſi medicinam illi cōuenientem non nouerit. Sꝫmem̄ menſurā peccati debet eſſe et plagarum modus. Quartū motiuū ad ꝓpiciādum eſt ſufficiens ſatiſfactio. que facienda eſt ẜm imperiū ſacerdotis ⁊ ſine recidiuatione peccati. vnde ſatiſfaciēs in caritate eſſe debet. de hac ergo ꝓpiciatiōed̓r Iob. xxxiij. Inueni inquit in quo ei ꝓpicier. qꝛ caro eius eſt attrita ſupplicijs.vnde d̓r. ij. Mach. iiij. Lumbos p̄cincticilicijs. inuocabunt dn̄m propiciū ſibi fie
ri. Rogemus ergo dominum ⁊c̄.I¶ Dominica. xj. ſermo. Cij. ARatiā dei ſumId quod ſum. j. Coꝝ. xv. cōſueuit diſtingui duplex eſſe. Unūnaturale. alterum ꝟo morale. vel vnumqd̓ d̓r eſſe nature. alterū vero eſſe gratieet vnum d̓r eſſe primū. qꝛ eſt alteriꝰ fundamentū. alterum ꝟo d̓r eſſe ſecundum.Eſſe qd̓ eſt eſſe moris et ordinis ꝑficiturſcientia et gratiā. gratia tamē accipituraliqn̄ generaliter. et dicit̉ gratia qͣſi gratis data. Aliqn̄ ſpecialiter. ⁊ tunc d̓r gr̄aqꝛ gratam redditaīam. ergo gr̄a generaliter accepta includit nō ſolum ſpecialēgratiam ſed et ip̄am naturā Nam ⁊ ip̄iꝰnature eſſe. et omne eſſe. et omne ſcire. ⁊omne bonū velle. et omne facere. cōſtatex gratiā nobis eſſe. Gr̄a em̄ fuit ꝙ deusmundū fecit. ꝙ ip̄m ꝑ ꝑtes varias ſic diſtinxit ꝙ in finem vltimū ordinauit ⁊ breuiter quidquid fecit et facit. ſiue dandoeſſe ſiue ſuꝑaddendo bene eſſe. totū gr̄aeſt et fuit Sic ergo largo mōdo accipiendo gratiam. In verbo p̄miſſo notāt̉ maxime duo. Nam primo apl̓s diuinā exprimit largitatem ſiue gr̄e liberalitate Gratia inquit dei ſum. ſcd̓o oſtendit humanāmendicitatē ſiue pauꝑtatem. cum addit.id qd̓ ſum. qͣſi diceret apl̓us. ꝑ me nihil ſūper dei gr̄am ſum. Iuſti ergo aliquo mōſunt ⁊ id qd̓ ſunt a gratiā dei ſunt. Maliautē et ſi ſunt quid ſunt qꝛ vtiqꝫ mali ſūteſſe tamē ſimpliciter dici non poſſunt quia vero eſſe ꝑ maliciā receſſerūt. Cōſtatem̄ ꝙ homo mortuus nō eſt hō. et nō minus ꝯſtat ꝙ qui a vita vera receſſit. vtiqꝫ non viuit. Mortuus ergo oīs talis exiſtit. ergo quod fuit eſſe deſit. Nam et inmetha. phūs dicit. ꝙ omne illud qd̓ nonfacit illd̓ ad qd̓ eſt. deſinit eſſe qd̓ eſt. Cūem̄ lux ad lucendum facta ſit. ſi lucere deſineret vtiqꝫ lux non eſſet. ergo cū hō adſummū bonū factus ſit. cū ab illo recedit