Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis : P. 1.2
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

cōtrariū fit hodie. nam om̄is caro corrūpit viā ſuā. et ꝓni ſunt ſenſus homīs admalū potius qͣꝫ ad bonū ab adoleſcentiaſicut hēt̉ Gen̄. viij. Nec hoc ꝓbatōe indiget qꝛ ſic manifeſtum eſt. vt ſi quis hocdubitet ſenſu indigeat B Secūdo dn̄s deus noſter ſeminauit bona fortune auxiliaria bonis nature. nam qꝛ corpus naturale habemus et ſemꝑ cōſumit̉.ideo alimonijs reperatorijs indigemusCum ergo per calorē interius agentētinua radicalis hūoris fiat deꝑditio moxſequeret̉ conſumptio niſi per cibū fieretreſtauratō. Nam licet humiditas radicalis ne poſſit per alimoniā reꝑari. pōt tam̄retardari ne iam cito ſequat cōſumptō ſicut oleū et liciniū in lampade. nec poteſtſe defēdere quin cōſumat̉ ſed retardat̉ abulitōne ne tam cito ab igne conſumat̉. ille ergo qui bonū nature dedit. dedit bo fortune per qd̓ illud cōſeruat̉ in. vn̄d̓r Gen̄. xlvij. dixit populus ad ioſephEme nos in ſeruitutē regiā et p̄be nobisſemina ne deficiente cultore terrā redigatur in ſolitudinē: Si em̄ illi ſolo granofrumentifacti ſunt ſerui regis terreni quāto magis nos ſerui debemus eſſe illiusquē non ſolū ſumus. ſed cunctis bonis naturā ſuſtentantibꝰ abundamus. quisdigne narrat genera pulcritudinū et colo que nobis contulit ꝓpter viſum. qͦs digne dicat varietates odoꝝ que nobis dedit ꝓpter oīfactū. quis ſufficiēter enarretgenera inſtrumentoꝝ. ſonoꝝ et cantilenaꝝ que nobis data ſunt ꝓpter auditumquis ſufficiēter dicere valeat genera auium genera aīmaliū genera piſciū generaſapoꝝ genera bladoꝝ genera fructuū genera vinoꝝ et oīm liquidoꝝ que collataſunt homini ꝓpter guſtū. quis dicere poſſet genera veſtimentoꝝ pelliū et cuncto que collata ſunt homini ad veſtimen. Quantā ergo ingratitudo cariſſimi ēiſta. illū non cognoſcere illū non quererenon amare a quo conſtat tāta bona et ta

lia ꝑ̄cepiſſe. quem etiā conſtat nos conſeruari ineſſe Germinet ergo terra nr̄aſemine bone future fructū elemoſinaꝝpter tātiſeminatoris amorē. nam ſcriptūeſt. ij. Coꝝ. ix. Qui adminiſtrat ſemē ſemināti et panem ad manducandū preſtabit et multiplicabit ſemen veſtrū ⁊c̄. Sꝫ ſemen non ſeminatū minuit̉ et ſi ſeminatuauget̉. quid timetis illud ſemīare vt poſſitis multipliciter recipere. audite inquitApl̓m ibidem Qui ꝑce ſeminat ꝑce metetet. et qui ſe. in. bene i. large. de bene.metet. non ſolū temꝑalia ſed vitā eternāQuid times deo ſeminare qn̄ ip̄e tibiſeminat tam abūde Qui em̄ diuitias male cumulant et deo eas ſeminant. illas ꝑdunt et non multiplicant. qꝛ ſicut d̓rEcc̄s. v. Qui amat diuitias fructū noncapiet ex eis. veriſſimū verbū. qꝛ auarihic ducunt miſerā vitā. et in futuro accipiūt penā eternā. C Tercō dn̄snoſter ſolū ſemīat bona nature ſꝫ etiābona gratie. Quid em̄ valeret eſſe ſicōtingeret bene eſſe. Sicut em̄ dat̉ natura vt homo ſit ſic dat̉ gratia vt homo bene ſit. Nam ſine gratia non poteſt bene viuere nec bonū cogitare nec bonū efficere. ergo ſi noſtris viribus relinq̇muromnibus pctīs inficimur et malis omībꝰimplicamur. vnd̓ d̓r. Iſa. j. Niſi dn̄s reliquiſſet nobis ſemen ſcꝫ gratie quaſi ſodoma fuiſſemus. et quaſi gomorra ſimileseſſemus De hoc igit̉ ſemine gratie oportet ꝓferre fructus pacis et cōcordie.em̄ poteſt eſſe gͣuerra vbi diuina eſt gr̄a.vnde Iob. xxij. ſcriptū eſt. Pacem habeto et per hoc habebis fructꝰ optimos.Ualde igit̉ turpe eſt om̄es arbores etom̄ia aīalia ſic indeſinēter ẜm ſemen acceptū ꝓferūt fructus ſuos. deo ſimillimus nullū ex ſe ꝓfert fructū ſed fit penitus infecūdus. Nam de terra que elemētoꝝ omniū eſt viliſſimū obſcurū et groſſum d̓r Gen̄. j. Germinet terra herbā virentē lignūqꝫ pomiferū faciens fructum