xXXV
ſequit̉ quō eam dn̄s exaudiuit dū eā ī ſuapuritate ſeruauit ⁊ in manibus eiꝰ ferocēaduerſariū ſtrauit et omnē eius exercitūdiſſipauit Quis tam benignus vt dn̄s. q̄tota die ab hominibus blaſphemat̉ maliſoperibꝰ ꝓuocatur. et tn̄ non nos tāqͣꝫ hoſtes inſequit̉. non eius beneficia ab eo ſubtrahunt̉. nō noſtris aduerſarijs tradimurſed tanqͣꝫ filij cariſſimi ad eius gr̄am inuitamur. zach. j. Cōuertimini inquit ad meet ego cōuertar ad vos. quid hoc dulciꝰquid benignius. quid facienti vtiliꝰ. quishoc ꝓximo ſuo impenderet. quis rex nonmalū ſeruū puniret quē ſuū ꝓditorē cognoſceret. ſꝫ heu me qꝛ ex dn̄i pietate vn̄deberemus eſſe meliores ſumus deteriores. et vn̄deberemus ſibi eſſe ad ſeruiendū ꝓmptiores ſumꝰ deteriores. et ad malicias ꝓniores vn̄ Apl̓s ad Ro. ij. Ignoras qꝛ benignitas dei ad pe. te. ad. et ſeqͥtur. Tu aūt ẜm duriciē tuā et cor impenitens theſaurizas tibi iram in die ire et re.iuſti udicij dei. ¶ E Sequit̉. perimus. in quo oſtendit ſuā indigentia Nota ergo ꝙ d̓r homo perire tripliciter primo quantū ad bonū nature. ſcd̓o quantūad bonū fortune. tercō vero quantū adbonū gratie. vt ſic bonū nature referaturad ſubſtantiā corꝑalē. bonū fortune quantū ad poſſeſſionē materialē ſed bonū gratie ad ſubſtantiā ſpūalem. Dico ꝙ d̓r hōperire quantū ad bonū nature qn̄ hō finithanc miſerā vitā et aīma ſeꝑat a carne.Non em̄ mors eſt opꝰ nature nec infligit̉homī ex natura. ſed inflicta potiꝰ fuit exculpa. Dictū em̄ fuitade. q̄cunqꝫ die cōmederis mor. mo. i. ad mortē obligatuseris. vnde ne mortem diu poſſent effugere. manducando de ligno vite cuiꝰ virterat radicale humidū reꝑare. et ſic vitaꝫin longū valde ꝓtrahere de paradiſo expulſus eſt. de hoc ergo ſic habet̉ in pſal.Perijt em̄ memoria eoꝝ cum ſonitū. qꝛparentes vxores filij vſqꝫ ad foueā cummulto clamore incedunt. ſed iſto ſepulto
memoriam eius perdunt. et de vtilitateanime eius ſolicitudinē nullam gerūt. nōablata reſtituunt nec miſſas ꝓ eo dici faciūt. Secūdo perit homo quantū ad bonū fortune naͣm hoc bonum cum vite animali neceſſarium ſit dum homo illud perdit. quodāmodo vitam amittit. Dū em̄homini cibus ſubtrahit̉. vita eius aufert̉eo ꝙ ſine cibo nō viuitur qd̓ per caloremdeperdit̉ non parat̉. de hoc ergo ſcribiturEcc̄s. v̓. Eſt inquit alia infirmitas quaꝫvidi ſub ſole diuitie congregate in malūdn̄i ſui. pereunt em̄ in afflictōne peſſima.qꝛ ſicut cum multis laboribꝰ multiſqꝫ periculis vtriuſqꝫ homīs adquiruntur. ⁊ cūmulto timore et cura cuſtodiūtur. ſic cummulto dolore perduntur. vnde hō diuescum multa moritur pena. dum dimitterecogitur quod tam ſtulte amaſſe ꝓbatur.vnde d̓r in eodem libro vt ſupra. Mirabilis prorſus infirmitas quō venit ſcꝫ homo ſic reuertetur. q. d. ſicut in mundū homo nudus venit. ſie miſer et ſpoliatus recedet nihil ſecum aliud deferens niſi peccatū vel gratie bonū. Tercō perit homoquantū ad bonū gratie. nam gratia ē anime vita. dum ergo gratia ab aīma tollit̉quod peccādo efficit̉ homo ſpūaliter moritur. et hec mors tanto corꝑali morte eſtpeior. quāto aīma eſt corpore melior. vn̄Luc̄. xv. dicebat filius ꝓdigus. Quantimercenarij in domo patris mei habēt panem ſcꝫ gratiaꝝ. ego aūt hic fame pereo.Sed vtinā qui ſic perijt diceret illud qd̓ſequitur Surgam et ibo ad patrem meūet dicam ei Pater peccaui in ce. et corāte ⁊c̄. Reuera qui ſic faceret dominus eūreſpiceret et omnia ei ſua peccata dimitterēt. ip̄mqꝫ virtutibus omnibus adornaret. ſicut ip̄i filio ꝓdigo factum eſt. ¶Sequitur. ſalua nos. in quo implorant diuinā clemētiā Un̄ notandū ꝙ dn̄sſaluat a culpa. firmat in gratia. et tandēponit in gloria. In his tribꝰ ē ꝑfecta ſalꝰqꝛ liberatō a culpa reſpicit ſalutis iniciū.
g iij.