Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis : P. 1.2
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

primū ẜm exiſtentiā. Si aūt natura ꝑſpicua eſt vniformis non mota. ſic ē in celoempirreo. Nam empireū celū qd̓ eſt celo omniū ſummū et vltimū ē vniformetotū. quaſi in omnibꝰ ſuis ꝑtibus luminoſum. et eſt oīno immotū Si aūt naturaſpicua eſt luminis receptiua. hoc non poteſt eſſe niſi duobꝰ modis. aut em̄ recipitlumē a ſuꝑiori ſiue per primū. aūt ab inferiori ſiue per poſteriꝰ. Si a ſuꝑiori aūtardore aūt ſine ardore. ſi ſine ardore ſic ēcelū o impū ſi vero cum ardore ſic ē igneum. Si aūt recipit lumē ab inferiori ſiuepoſterius. aut eſt cōiunctū ſuꝑiori partiſic eſt celū ethereū. aut eſt coniunctū inferiori et ſic eſt celū aereum Aqua vero qꝛ vndiqꝫ terrā tingit celū dici merūit. de his em̄ celis plena eſt tota ſcripturalaudate inquit pͣs. Laudate celi celoꝝet aque que ſuꝑ celos ſunt ⁊c̄. Om̄es em̄hos celos beatus Ioh. tranſcēdit nec itaſubſiſtit. qꝛ neceſſe fuit. Nam cōſtat om̄ecorpus eſſe cōpoſitū. et cōſtat vbipoſitō ibi diſſolutō intelligi eſſe poteſt qꝛ poteſt eſſe quo maius excogitari nonvalet. Inter corꝑa igit̉ deus querendus eſt. ergo ad querendū deū vltra om̄ecorpus eundē eſt Itē omē qd̓ cōpoſitū eſtſuis cōponentibus ſaltē ẜm naturā poſterius eſt. ſed om̄e corpus cōpoſitū eſt. ergo nullū corpus ſimpliciter primū eſſe neceſſe eſt. nullū corpꝰ igit̉ deus ē. ergo necinter corꝑa querendꝰ eſt deus. Itē omne corpus eſt minus bonū qͣꝫ ſit ſpūs. ſeddeus ſūmū bonū eſt. ergo inter corꝑa querendus non ē. vnde et ſumi phīdū deumqueſierūt om̄ia mundi corꝑa tranſcenderūt. vnde Epicuri fuerūt ſtultiſſimi dumſummū bonū in voluptate corꝑis poſuerūt. Quō ſummū bonū eſſe poteſt qd̓ viliſſimū eſt et fetidiſſimū qd̓ tam breuiſſi bonū eſt. Non ergo ſummū bonū inuenit̉ in genere corpoꝝ tale bonū ſit infimū. vn̄ d̓r Ioh. xxviij non inuenit̉ interra ſuauiter viuentiū ſcꝫ ſummū bonū

et Canti. iij. d̓r In lectulo meo queſiuinoctē quē diligit aīa mea q̄ſiui illū et inueni. Quid eſt em̄ in lectulo querere niſiin bonis carnis quieſcere. ſed xp̄c inuenit̉ in carne in requie ſed potius in labore. vn̄ d̓r Lu. ij. queſierūt inter cognatos et notos et non inuenerūt. BScd̓m celū eſt ratōnale: ratōnalis aīmaip̄a in qua ml̓ta celant̉ ſcꝫ diuina ſecreta ip̄am aīaꝫ eſſe celū Grego. ꝓbat hoc Deus inquit Iſa. lxvj. dicit Celū mihi ſedes eſt. et in Sap. d̓r. Anima iuſti ſedes eſt ſapīe. et conſtat deū ſummā ſapiētiā eſſe. ergo ſi ſapīa deus eſt. et ſedes deicelū eſt et anima inſti ſedes eſt ſapīe. anima igit̉ celum. vn̄ de ip̄is ſanctis apl̓isd̓r in pͣs. Celi enarrant gloriā dei. et iteꝝUerbo dn̄i celi firmati ſunt. et licet hi celi primis ſint longe nobiliores. et qꝛ viuētes. et qꝛ ſcientes vel ſentiētes. et qꝛ intelligentes. ſunt tamen multū a ſūmo bonodeficiētes. et ideo qui ſummū bonū vultinuenire oportet omnes hos celos franſcendere. Nam cōſtat ratōnalis aīmanon eſt ẜm ſe res ꝑfecta. vnde nec meret̉dici ꝑſona. qꝛ ſe ens eſt. ſed tanqͣꝫ ꝑsad alterū eſt et minꝰ ip̄o toto aliquid habet. ergo ſummū bonū eſt. qꝛ ad ſuiplementū aliquo indiget ſine quo ꝑfecta eſt. Nam in tantū eſſe in corꝑe ſibi naturale eſt vt ab eo ſeꝑata. etiā ip̄a viſiōediuina a corꝑe quin appetitū ſemꝑ ad illud habeat nequeat ſeparari. vnd̓ poteſt etiā beatitudine ip̄a eiꝰ appetitꝰ omnino cōpleri. niſi contingat eam corꝑi reuniri. Cum ergo deficiat a ꝑfectōne ſumma eſt querēda in ea ſūma eſſentia ſꝫeſt penitus tranſcendēda. vn̄ docet Au. anima volens ad deū aſcendere debetomnia exteriora dimittere et ad ſe ip̄amredire et ſe ſupra ſe leuare mentis acie etſic ſummū bonū poteſt videre. Itē omīsaffectō quedam paſſio eſt. ſed in ſummobono nulla paſſio eſſe poteſt. ergo nec ineo affectō vlla eſt. ergo aīma que va-