Liber
poteſt quod ipſius noīe noneſt geſtum. Idem.a Atihabitioneꝫ retrotrahi ⁊ mādato nō eſt
dubiū comꝑari. Udem XIUm ſunt ꝑtiū iura obcſcura: reo fauēdū ē pootius qͣꝫ actori. Idē. XII
ordinē: qꝛ nō erat neceſſe: ſꝫ executionē illi diſpēſatluecōtulit quā nō habebat. Alia etiā iura nō ꝓprie loquūtur de ratihabitione: ſꝫ de quodā nouo cōſenſu. q̄ ſuntvalde diuerſa: ⁊ ſuꝑ hͦ vide qd̓ dicā. jͣ. e. nō firmat̉. Itēcōtra. C. ad macedo. l. vl. vbi ratū habet pater ꝯtractūfilij ſuo noīe nōgeſtū. Solū. dupliciter (de quattuor modis qͥbꝰnegocoꝝ geſtoribus actio cōperit notatis. ff. deneg. geſ. ſi pupiſli. §. quid gͦ. vide libel. in Spe. de iudi. §. ij. ver. ex p̄dictis. ⁊ vide qd̓ dixi ſuꝑ glo. in regula ratihabitionem.Io. an.) pōt eſſe geſtū meo noīe vocaliter: vt. sͣ. e. li. deſen. excō. cū quis. ⁊ realiter ad mei p̄iudiciū: vt qn̄ filiꝰmeus mutuū ꝯtrahit ſine mei aſſenſu fit in mei p̄iudiciū. ff. ad macedo. l. j. ⁊ hͦ poſſum ratum habere: qꝛ qd̓ibi ius rei ꝓbat ꝑ diſſenſum: approbat ꝑ cōſenſuꝫ. Anautē vnꝰ iudex poſſit ratā habere ſententiā latā ꝑ aliūdic vt no. ix. q. ij. c. j. de his q̄ fi. a p̄la. cum nos. de offi.dele. prudentiā. in glo. ij. in fi. p Bar. brix. in queſtioneveneriali. que incipit: ep̄us Mutinen̄. d̓ materia huiregule: adde quod infra dicam. c. ꝓxi.Atihabitionē. Hec regula ſumpta eſt. ex. l. ff. e.ti. l. hͦ iure. §. deſecit. ⁊. l. ſemꝑ qui. §. j. Cex nō poſuit hūc tex. ſuꝑ quo vide ꝙ ſcripſi. sͣ. e. li. de ſen. excō.cū qͥs. ſuꝑ glo. ex rati. Io. an.) Pone̓ caſū ī iudicijs. ij.q. vj. nō ſolēt. sͣ. e. li. d̓ iureiu. c. vl. ff. de iudi. licet in maleficijs: (q̄ ꝑ alias fieri poſſunt: ſecus in his q̄ ꝑſone cōherent vt in adulterio ⁊ ſimilibus: vt no. in. §. deiecit.⁊ hic ꝑ Dy. Io. an.) sͣ. e. li. de ſen. excō. cum qͥs. j. rn̄ſo.in cōtractibꝰ. C. ad macedo. l. vlt. et habet locū hec regula in caſu. sͣ. c. ꝓxi .ſ. qn̄ meo noīe geſtū eſt: quia tūcratū habere poſſum ⁊ ratihabitio retrotrahit̉ ⁊ mandato cōparabit̉. Unū nota ꝙ ſi infra certū tp̄s teneor aliquid facere: ⁊ alius id fecit noīe meo infra id tp̄squo id facere debebā: debeo illud ratū habere: al̓s ratihabitio nō ꝓdeſſet. ij. q. vj. non ſolent ibi. qd̓ mox reusratū haberet. ff. rem ra. ha. l. pe. imputat̉ em̄ tūc culpatacite renūciationis. Idē hic Dy. alle. ff. ſi tab. teſ. nulle exta. l. j. §. ita aſt. ⁊ in aucͣ. de his qui ingre. ad ap..§. ſi vero. C. de re. credi. ſi quis vſuras. de cōdi. inſer. l.vl. ⁊. ff. qui ſatiſda. cog. l. de die. §. vl. Io. an.) Arg. cōtra. sͣ. e. li. d̓ p̄bē. ſi tibi j. Hec aūt regula fallit in caſuff. de his qͥ no. infa. l. qͥd ergo in prin. nō em̄ notat̉ infamia. pater qͥ nō iuſſit filiū cōtrahere cū muliere q̄ eratinfra tp̄s luctus: licet poſtea cōſenſerit vel ratū habuerit. Ratio: qꝛ ibi ſpectat̉ initiuꝫ vt ibi: vel eſt ratio: qꝛlicet ratihabitio equiparet̉ mādato: vt hic: nō tn̄ iuſſutvt ibi. iuſſus em̄ neceſſitatē imponit: mādatum nō: vtno. ex. l. ff. qd̓ iuſſu. l. j. §. ſi ego quero. ⁊. ff. qd̓ cū eo. l. j.⁊. l. ſi mādator. nec cōparat mādato quo ad ſpeciē actionis: qꝛ dat̉ actio neg. geſt. (ei qͥ geſſit ꝓ abſente. namſi ꝓ p̄ſenti egiſſet daret̉ actlo mādati: vt no. in. l. ſemꝑqͥ. alle. in prin. glo. ⁊ hic ꝑ Dy. Io. an.). ff. de nego. geſ.ſi pupilli. §. ait p̄tor. vbi mādādo dat̉ actio mandati.ff. de ꝓcu. l. lꝫ. §. ea obligatlo. cōparat̉ aūt qͦ ad affectū⁊ iō nō dixit ꝙ ratihabitio ſit mādatū: ſed ꝙ mādatocōꝑat̉. Itē fallit in caſu. ff. de offi. ꝓcōſu. ⁊ lega. l. obſeruare in fi. ꝓcōſul em̄ dādo legatū an̄qͣꝫ ingrediat̉ prouinciā nil agit: ſi aūt poſtqͣꝫ ingreſſus ē dationē illā ratū habuit: valet: nō tn̄ retrotrahit̉ ad totū tp̄s: ſed adid tm̄ qn̄ ingreſſus eſt ꝓuinciā: vt ibi. rō: qꝛ ratihabitio oꝑari nō pōt: niſi qd̓ poſſet mādatū exp̄ſſum. Iteꝫfallit. ff. de acqͥ. here. qͥ mihi bona. §. iuſſum. vbi rati-
habitio tutoris in adeūda hereditate mādato nō cōparat̉: ⁊ eſſet idē inuenire in oībus in qͥbꝰ deſideraret̉ intiū: ⁊ ſic nō eſt cōtra. xvi. q. iij. §. pōt. ff. e. ꝙ ab ſnitio.⁊. jͣ. e. nō firmat̉. ⁊ ibi dicā: ⁊ d̓ hͦ ꝑ Ber. sͣ. de pac. c. ij.⁊ ꝑ Gof. sͣ. qͥ ma. accu. poſ. inſuꝑ. Itē ſallit in caſu. sͣ.de reſcrip. nōnulli. vbi de hoc. etc. ex ꝑte decaniin fi. vbi nō valet reſcriptū impetratū ſine mādato. licet ille cuius noīe īpetratū eſt poſtea ratā habeat: ⁊ hͦ facit ius acqͥſitū illi ꝯtraquē facta eſt impetratio: qd̓ auelli ab ip̄o inulto. IdēIo. mo.) nō pōt: ad hͦ. sͣ. e. li. de elec. ab eo qͥ ꝯͣ. ⁊ eſt ſil̓ehuic regule in eo qd̓ dicit ꝙ ratihabitio retrotrahit̉ ꝙdicit lex appellans ꝯdēnatꝰ de furto ſi nō ꝓſeqͥt̉ ap. retro notat̉ infamia: videt̉ em̄ ratā hr̄e ſnīam. ff. d̓ his qͥno. infa. l. furti. Olim dubitabat̉ an idē ī excōicatōe pꝰap. lata: ſꝫ dic vt. sͣ. e. li. d̓ ſen. excō. lꝫ. Et ſcire debes: ꝙſi faciēs ꝯdēnatꝰ ē ⁊ ſatiſfecit ſnīe: nō agit̉ ampliꝰ ꝯͣ ratū habētē ad ītereſſe: ſꝫ ad penā bn̄. ff. d vi ⁊ vl ar. l. j..§. qͦtiēs. ff. d̓ admi. tu. l. tres tuto. ff. d̓ luriſdi. om. iudi.l. adeo. Idē h̓ Dy. qͥ etiā ꝓlixe ꝓſequit̉. Io. an.Om ſunt partiū. (Nota ꝙ dicit ꝑtiū ī plurali:Fortiꝰ aūt ſi iura actoris tm̄. nō ſic ſi iura rel tm̄. vt infi. Io. an.) Hec regula ſūpta eſt ex. l. ff. e. ti. l. fauorabiles. Pone caſū. iij. q. ix. īdicas. sͣ. e. d̓. fi. inſtru. īter dilectos. ff. d̓ act. ⁊ obli. arrianꝰ. Hec aūt (cuiꝰ triplex ē rōẜm Io. mō. Prima: qꝛ actor īpedit reꝰ defendit: alle. inſti. d̓ interdic. §. cōmodū. C. d̓ dila. l. ſi qn̄. Scd̓a qꝛ nullus p̄ſumit̉ ligatꝰ vel obnoxiꝰ. in aucͣ. col. vj. qͥ. mo. na.effi. ſui. §. natura ſi qͥdē. Tertia qꝛ reꝰ ī iudicio pugnatꝓ libertate. vn̄ debitor d̓r cliēs creditoris. C. d̓ noua. l.iij. et Prouer. xxij. b. Qui mutuū accipit ſeruꝰ ē fenerātis. Io. an.) regula vera ē: niſi actor foueat fauorabilēcām: puta mr̄imonij libertatꝭ. teſtamēti vel dotꝭ. tuncem̄ fallit regula: qꝛ fauēdū ē actori. xxxiij. q. j. ſi qͥs acceꝑit. sͣ. d̓ ꝓba. ex lr̄is. ff. d̓ manumiſ. l. an̄pe. Et hꝫ hecregula locū nō ſolū ī ſnīa ferēda: vt. sͣ. ſꝫ etiā in iā lata:puta a duobꝰ ordinarijs: vno abſoluēte ⁊ altero ꝯdenāte. tenet em̄ ſnīa ꝓ reo lata niſi ī ſupradictꝭ caſibꝰ. sͣ. dere iudi. c. vl. ff. d̓ re ludi. īter pares. Et no. ꝙ dicit obſcura. ſi em̄ certū eēt reū eē obnoxiū puniret̉: qꝛ culpaeſt relaxare vindictā. xxviij. di. qꝛ ſūt. ⁊ hͦ dico cū ē certū iudici vt iudici: ſecꝰ vt deo. sͣ. de offi. or. ſi ſacerdos.vel vt homini. iij. q. vij. iudicet. de offi. ordi. paſtoralis..§. qꝛ ꝟo. Si certū eſt eū nō eē obnoxiū abſoluit̉: Idēſi dubiū: vt hic vides: ſanctius eſt em̄ nocentē abſoluere qͣꝫ innocentē cōdemnare. ff. de pe. abſentē. ⁊ ſic in redubia fert̉ certa ſentētia: ꝯtra. xj. q. iij. graue. ⁊ de ſpo.de mullere. ad hoc. C. de trāſac. vt rn̄ſum. ſed hic nō eſtdubiū: īmo certū: qꝛ ex quo actor nō ꝓbauit clare: debet reus abſolui. .vj. q. vl. actor vt eccl̓ia. bn̄ficia. vt noſtrū. C. de ꝓba. actor. ſic no. Ber. de ſpon. iuuenis. ⁊ vlde qd̓ de triplici ambiguitate. no. xxxiij. di. c. vl.Reo. ſic dicto a re q̄ petit̉: vel ſuper quā impetit̉csͣ. de ver. fig. forus. d ¶ Actori. ꝯͣ. ff. de iudi. l. ſi qͥsintentionē. vbi ambiguā orationē actoris in ſui vtilitatem interp̄tamur. Solū. Idē hic Dy. ⁊ eſt ratio: quiareus ſemꝑ negaret ſe ſic ſenſiſſe qui inuitꝰ trahit̉. Iohan. an.) illud in principio lit. in quo fauet̉ actori. hicin fine. in quo fauetur reo: quod dic vt no. de reſtitu.ſpolia. cum ad ſedem. in glo. ij. in fine. In ſumma igūtur no. ꝙ in obſcuris potius fauetur reo qͣꝫ actori: niſifauor cauſe aliud inducat: vt ſupra dixi. hinc eſt ⁊ cuꝫ
Ad.
Ad
Ad.
Caſus
ad
Additio
Additlo
Ad.
A