Ti. VIIDe priuilegijs

hoc exēpta eccl̓ia dici debet.a ¶ Idē dicimꝰ ſi circa aliqͣ ꝑpͥuilegiū ꝯcedat̉ libertas: etclauſula de cēſu ānuo ꝑſoluēdo ſeqͣt̉: vt ſi aliquibꝰ ꝙ abalio qͣꝫ a papa ſeu eiꝰ legatoexcōicari ſuſpendi aut īterdibci nō poſſint: vl̓ aliqͥd aliudſpecialiter a ſe. apo. ſit indultū: vel etiā dicat̉ ꝙ in ſpālesromane eccl̓ie filios ſūt aſſūpti ⁊ ſequat̉ ī pͥullegio ꝙ eccleſie romane ad indicium libertatꝭ ꝑceptēᵇ annuū cēſumſoluāt. ¶ His enī ⁊ ꝯſil̓ibuſcaſibꝰ ſic in certis pͥuilegiatiarticulis ordinarioꝝ iuriſdicctioni qͣntū ad alia ſūt ſubiecti. ¶ Licet aūt ſic diu̓ſos pͥuilegioꝝ qͥbꝰ eccl̓ie ac monaſteria eximunt̉ tenores ad litiū materiā amputādā duxerimꝰ deſignādos: ꝑ hͦ tamenalijs exemptionū ſi reperiāt̉ſeu aliaꝝ libertatū modis vl̓eoꝝ effectibꝰ nolumꝰ aliqͣtenus derogari. Idē. Priuilegiati vt tꝑe interdicti celebrare poſſint diuina clauſiseccl̓ijs alios etiā extraneosadmittere non pn̄t: ⁊ ſi fueritſingularis ꝑſona ſuꝑ hoc pruilegiata familiares ſuos admitti. Secꝰ ī familia ꝯuētus

taliter pͥuilegiati hoc pͥuilegio nō gaudet ille cuius culꝑa ponitur interdictum. hocIcet dicit Do. ca. XlLavobis ꝯceſſum exiſtattvt interdicti tꝑe ianuis clauſis excōicatꝭ ⁊ īterdictꝭ exclue ſis voce ſubmiſſa diuina celebrare poſſitis: ad ea tn̄ aliqͦsetiā ſi aliūde venerint niſi ſuf per hͦ pͥuilegiati exiſtāt recipere nulla rōne debetꝭ. ¶ Cūgcōceditur ſingulari ꝑſone vthͦ mō p̄miſſo tꝑe interdicti celebrare valeat vel audire diuiina: eiꝰ familiares domēſticiad audiēdū cū ea ⁊ celebrandū ſibi diuiuū officium licitek admittūt̉. ¶ Nō ſic autē infamiliaribꝰ alicuiꝰ ꝯuētꝰ ſeucollegij ē cenſendū. illi enī niſi pͥuilegiati fuerīt admitti n̄ldebēt. ¶ Hmōi qͦꝫ ꝯceſſionegaudere nō pōt is cuiꝰ cauſain ſeu culpa dolo vel fraude fuit ſnīa interdicti ꝓlata ſeu qͥad ꝑpetrandū delictū: cuiusoccaſione lata extitit: p̄buitconſiliū auxilium vl̓ fauoreꝫIdē. Ep̄i cum altari viatieo celebrare pn̄t: ⁊ ſibi facerecelebrari: ita tamen ꝙ nō violent īterdictum. h. d.Uoniā Io. an. ca. X

nec oēs q̄ cēſum ſoluūt ſunt exempte. sͣ. e. tl. recepimusvn̄ nō ꝓbat hͦ eſſe ⁊cͣ. C. de ꝓba. ad ꝓbationē. sͣ. de off.dele. cū ꝯtingat. a ¶ Idē dicimꝰ .ſ. ꝙ nō ꝓpt̓ hoc exempta cenſebit̉. b ¶ Nō poſſint. De qͣ dic vt. sͣ. eo. neSublecti. Ergo noͣ ꝙ vnū et idemaliqui Io. an. cvbū diuerſificat̉ẜm adiuncta (etẜm materiaꝫ vtdica. jͣ. de ſen. excō. ſi ciuitas ī fi.j. rn̄ſo. Io. an.)ff. d̓ ꝯͣhe. emp. l.ꝙ ſepe. §. veneni. ⁊. ff. d̓ ꝟ. ſigl. qͥ venenū. vn̄ ſiindefinite dicat̉ꝙ ad indiciū ꝑcepte libertatisſoluat cēſum exempta d̓r: vt. sͣ.§. ⁊ ē idē. ſi poſtcertā libertatemnon ꝓpterea vltra id intelligit̉exēpta: vt h̓. et ēſi. sͣ. de dona. paſtoralis.Ia. Icet vo.¶ Sūt qͣttuordicta ꝑ. §. diuiſadiffinientiā totidem dubia circapͥullegiū de celebrādo tꝑe īterdicti d̓clarat no. ꝑBern̄. Innc̄. etHoſti s. e. quianōnullis Io. an.d ¶ Exiſtat. ꝑſpeciale pͥuilegium. ⁊ ſic fac̄ adtitulū. Idē Archi. e ¶ Excluſis. Iſtd̓ erat ꝙīducebat dubitationē ꝑ eiꝰ ꝯͣriuꝫqͣſi a ꝯrio nō excōicatos nec īterdictos: ⁊ aliūdeveniētes admittere poterāt. ⁊ ar. a ꝯͣrio fortiſſimū eſt. sͣ. de his q̄ fi.p̄la. cū apl̓ica ī fi. ſꝫ hͦ nō eſt veꝝ: niſi illi ſuꝑ hͦ ſint pͥuilegiati: vt ptꝫ: qꝛ exqͦ locꝰ īterdictꝰ ē: videt̉ oībꝰ īterdictu ibi audire diuīa: niſi ſuꝑ hͦ ſint pͥuilegiati. nec pͥuilegiū vniꝰ alteri penitꝰ ꝓdeſt. ad hͦ. sͣ. eo. ſane. ⁊ p̄tereaan̄ hāc decre. in dubio erat tutiꝰ hoc tenere ꝓpt̓ ꝑicl̓maīaꝝ. ⁊ iō amplectēdū erat. de homi. ad audientiā. deſpō. iuuenis. ſꝫ oppono ꝙ hec decre. ē ſuꝑflua: cū hodeſine pͥuilegio cōp̄etat tꝑe interdicti taliter celebrare deiure cōl: vt. jͣ. de ſen. exco. c. vl. pōt dici qͥd iurꝭ ī ꝯceſſione ꝑ pͥuilegiū dictū ē. idē in ꝯceſſiōe ꝑ ius cōe: vt ibi. ⁊lo forte generalit̓ dixit. sͣ. ꝯceſſū: nō dicēs qͣliter: vl̓ dicꝙ etiā ꝑ pͥuilegiū poſſet hr̄e locū caſus noſter: ⁊ ſb̓aualtus pͥme gloſelle. pone enī ꝙ papa interdicēdo locuꝫvetuiſſet celebrari: etiam ẜm formā illius decre. Sepeenim ꝓpter rebellionē delinquentium aggrauant̉ peſe: ⁊ poſtea conceſſiſſet aliquibus celebrare ibl ẜm for-

mā iſtiꝰ decre. habemꝰ gͦ hūc caſum dubitabilē ad lr̄aꝫꝯͣ iſtā decre. vidi olim ẜuari ī cluitate Bon̄. tꝑe generalis īterdicti: qꝛ religioſi ſic pͥuilegiati admittebāt forenſes ad diuina. f ¶ Priuilegiati. Ut ſi accipiētesſignū crucꝭ ꝓ ſubſidio terre ſancte: in hoc eſſent pͥuilegiati: vel quiuisalij (vi. ꝙ dicamcirca hec. jͣ. d̓ ſen.ex. c. fi. in fi. Io.an.) g ¶ Perſone. Puta ep̄o:regi: cōmiti: velbaroni.¶ Premiſſo.ſcꝫ lanuis clauſis ⁊cͣ.Domeſtici.Intelligo nō obhāc cām in fraudē ſūpti: vt. jͣ. deꝟbo. ſig. c. vlti.k ¶ Admittūt̉.Cōcor. lex. ff. d̓ p̄ca. l. cū p̄cariumij. vbi ſi qͥs p̄cario rogauit vt īfundo morari liceat ⁊ de ſuis qͦꝫꝯceſſū videt̉. adidē. ff. de vſu etha. l. ij. §. j. ⁊. l. ſeqn. ff. d̓ ꝟ. obli. l.ſi ſtipulatꝰ fueroillud aut illd̓. adidem. C. d̓ aduo.diuer. iud. l. reſtituende. vbi dicitur conceſſum pͥmatibus: intelligi ꝯceſſum ⁊ hisqui ſub eis ſunt.Ad idem. ff. decondi. ⁊ demō. l.municipibus.l ¶ Nō debēt.Et ē rō diuerſitatis: qꝛ in pͥmocaſu al̓s pͥuilegium eē poſſet īutile qd̓ eē nō debetsͣ. eo. in his. ſed in hoc ſecundo caſu ꝯuentus pōt ſinefamiliaribꝰ ꝓ ſe celebrare diuīa. ⁊ iō priuilegium eſt reſtringendū. sͣ. e. vt pͥullegia. ꝟſus fi. qͥd dicēs ſi in ꝯuētu nō ſint niſi tres: ⁊ duo ſunt infirmi: nunqͥd tertiuspoſſet celebrare cū familiari? no. Hoſti. ī p̄dicta. decre.ꝙ nōnullis. ꝙ ſic ne inutile ſit priuilegium ad inſtareius quod dicitur de ſingulari perſona. sͣ. §. proxi. (dicit Archid̓. ꝙ non audet hoc tenere cum priuilegiumſit conuentus non aliorum. Aut ergo ſolꝰ celebret: autabſtineat ẜm eum facit ad primū qd̓ de incluſo no. deconſe. diſt. j. hoc quoqꝫ Iohan. an. m ¶ Cauſa. Adidem. .sͣ. eo. ꝙ nōnullis in ſi. interdū licet tales admittant̉ ad auditionē diuinoꝝ: tn̄ prohibentur appropinquare altari. jͣ. de ſen. excom. c. vlti. §. pe.Uoniam. ¶ Primo premittit conſtitutionis¶Aicauſam. Secundo concedit epiſcopis priuilegium altaris viatici Iohan. an

Additio

Additio

diuiſio

Additio

Diuiſio

v iij