Liber

cleri ſunt exēpti. ¶ Si autēclerici cuiuſuis eccl̓ie eximana tur tunc tam canonici qͣꝫ alijclerici eximunt̉ nō tn̄ eccleſianiſi aliud in exemptionis pͥuilegio exprimat̉. Idem.formas priuilegioruꝫ ponithec decretalis: quarū q̄dā exemptionē ꝯferūt quedā non.ca. Xlo. an.I papa in aliquo priuilegio vel ſcriptura non factab principaliter ſuper donatiōevel ſnīa exemptiōis ſeu etiaꝫlibertatis aliquā eccleſiā adius ⁊ ꝓprietatē romane eccleſie pertinere vel ꝯſil̓ia verbanarret. non ꝓpt̓ea illiꝰ ecclecſie exēptio eſt ꝓbata: niſi delibertate aliter docebatur.Si aūt eccl̓ie vel monaſterio exemptiōis pͥuilegiū concedendo vel ſuꝑ ip̄ius exēption ſententiādo cū de ipſiusexēptionis negocio ageret̉:d aſſerat ipſam eccl̓iam fore exemptā aut eam iuris beati petri exiſtere ſiue ad ius et proē prietatē roma. eccleſie vel adf ro. eccl̓iaꝫ ſpālit̓ aut ſine medio vel etiā ſimplicit̓ ꝑtinereper hoc plene debet exemptahuiuſmodi eccleſia iudicari:cum eniꝫ iure cōmuni omnes

eccleſie per orbem diffuſe adro. ecc. pertineant ſi id alicuiꝯcedat eccl̓ie vl̓ de ea ꝑ ſnīaꝫiudicet̉ ex hoc ip̄iꝰ cōprobat̉exēptio vt pͥullegij nihil al̓sallatura ꝯceſſio ei cui cōceditur ⁊ ſnīa nullū aliter daturaſubſidiū eccl̓ie pro qua fert̉ p̄rogatiuā cū ꝟba aliqͥd oꝑarigdebeāt ꝯferat gr̄e ſpecialis.h ¶ Et ē ſi idē pͥuilegiū ꝯtineat: vel ipſe papa ꝑ modū eximat ſupra ſcriptū ꝙ eccl̓ia ſitlibera: ſeu ꝙ potiat̉ romaneī eccl̓ie libertate vl̓ ꝙ ī hͦ prerogatiuā gaudeat ſpāli aut ſikdicat indefinite ꝙ eccleſie romane annuū cēſum ſoluat adꝑcepte iudiciū libertatis ſiueꝙ ipſaꝫ eccleſiā eximit ab ordinarij ptāte vel ꝙ nō audeiat illic ep̄s cathedrā collocare: aut impetrandi ſeu ordinationem qͣꝫuis leuiſſimā faciēdi exercere aliquam ptātem.¶ Sil̓iter ſi aliqͥ recipiāt̉ inꝓprios ⁊ ſpāles ſubiectos cēſent̉ exēpti nō ſic ſi in ꝓprios⁊ ſpeciales filios romane eccleſie ſint ſuſcepti: tales quipmn pe exēꝑti ꝓpterea nō exiſtūt.Si vero dicat̉ ſimplicit̓ ꝙaliqͣ eccleſia romane eccleſien̄ annuū cenſu ſoluat: n̄ ꝓpter

legatum eccl̓ie. ꝑ. l. ff. de re. du. l. cluibus (vi. ꝙ dixi ſuꝑglo. p̄al. Io. an. aAlij clerici. Sed nūqͥd ꝑ hͦ erūtexempti cōuerſi ⁊ obl̓ati n̄ clerici? ar. ꝙ ſic. xij. q. j. duo.ꝯͣriū credo ꝑ hoc. c. ꝙ ſtricte ſumit ꝟba pͥullegiorū exēptionis vt ſonāt: et qꝛ nō repetit de ꝯuerſis et oblatisvt. sͣ. j. rn̄ſo. quodſi voluiſſet intelligi expreſſiſſet. sͣ.de deci. ad audientiam. ad idemsͣ. de elec. ex eo ꝙIohan. an.I papa.Hec eſtoptima decre. inmateria interpretationis priuilegloꝝ pͥmo diſtinguens inter verba narratiua etaſſertiua pōit ſexformas verborūque aſſertiue prolate ſapiunt exēptionem. et de vltimis quattuorrationem ſubdit. ſcd̓a ibi: Eteſt idē. ponit alias octo et ſic qͣttuordecim. vſqꝫibi: Non ſic. Etibi poniritres formas ꝑ qͣs nō dat̉exēptio vſqꝫ ibi:Nō licet. vbi deformis alijs proteſtat̉ Io. an. Etde hoc no. ꝑ Inno. et Hoſt. sͣ. eo.cum capella. Ihan. an.b ¶ Principaliter. puta īpetratlr̄as prelatꝰ ſuꝑreuocatiōe rei eccleſiaſtice male alienate: quibꝰ d̓r:ꝯqueſtus eſt nobis. t. p̄latꝰ taliseccl̓ie nob̓ īmediate ſublecte ꝙ p̄deceſſor eiꝰ ⁊cͣ. vn̄ taliaꝟba ſolemꝰ vocare narratiua nō aſſertiuā: vn̄. jͣ. ſeqͥt̉ talia ꝟba narret: et ad hͦ bn̄ ꝯcor. iij. q. vj. h̓ qͥppe. ⁊ qd̓ ibino. ī. j. gl. (vi. qd̓ no. ī Cle. de ꝓba. lr̄is. ī glo. narratiuis.Arch̓. remittit ad ſū. Azo. de fal. cau. adec. ⁊. xix. di. c.j. ꝟ. itaqꝫ ī glo. hͦ eſt ar. ſubdit etiā hic tolli opi. qͣꝫ no.Bern̄. de reſcrip. nōnulli. in glo. ſic gͦ vltra mediū. Io.an. ) c ¶ Probata. Cōtra videt̉ qd̓ no. Ber. sͣ. de cenſi. cū olim. ī. j. glo. vbi dic̄ ꝙ ſtat̉ publice ſcripture in qͣꝯtinet̉ de finibꝰ ep̄atuū: lꝫ illa ſint facta ob alid̓: ſꝫ illudhabeat locū in ipſa ꝓbatiōe finiū q̄ fit ꝑ ar. sͣ. de ꝓba.cū cām. et cui lus cōmune nō eſt cōtrariū. ſed hic ius cōmune eſt cōtrariū: et frequenter hoc caſu plene probatiōes: et ideo ſecus. d ¶ Aſſerat. No. qꝛ ſupra dixitnarret. ergo hic de aſſertiuis ibi de narratiuis: hodieplene probant narratiue lr̄arū papallū ſi ſūt de ſuo facto ⁊ ſuꝑ his fundat̉ gr̄a vel ip̄iꝰ intētio ꝑ Cle. d̓ ꝓba.

litteris. et vide qd̓ ibi no. glo. in antepenul.e ¶ Eccleſie. sͣ. de reſti. in inte. c. ij. de arbl. cum tempore. f ¶ Sine medio. sͣ. e. cū olim. ij.g ¶ Debeant.Optime concor. sͣ. eo. in his. (et concor. quas hic alleArchi. Ibi inuenies in vlti. glo. Io. an.) Et nota arguendum a verbissͣ. de deci. ad audientiam. de quodic: vt nota .xxij.q. v. humāe. ⁊ sͣ.de verbo. ſignifi.propterea. lex tamen nō debet imponi verbis ſedrebus. sͣ. eo. ll. deelec. cōmiſſa. adfi. h ¶ Et eſtidem .ſ. ꝙ eccleſiadebet plene iudicari exempta.i ¶ Libertate. seo. cum olim. ij.k¶ Indefinite.Quia ſecūs ſi pꝰdeterminationeꝫalicuius certe libertatis conceſſevt infra. §. idem.l Collocare.In locis enim exemptis hoc nonpoſſunt epiſcopixviij. q. ij. luminoſo. sͣ. eo. li. de off.ordi. cum ep̄us.m ¶ Nō exiſtūtſed ſunt priuileglati: vt. jͣ. de ver.ſigni. veniens. j.rn̄. recipiendo ergo illos in filiosvidetur illos recipere in amoremfilialem: ſicut ſubdiaconus ordinatus a papa nonin exemptionem:ſed in honoremintelligitur ordinatus: princepstamen eos quos in patres eligit non vult alijs ſubijci:vt in aucͣ. cōſtitutio que de digni. col. vj. ⁊ ſi dominusapud acta noīat ſeruū ſuū filiū: d̓r ei libertatē conceſſiiſe. C. de lati. lib̓. tol. l. vna. §. ſil̓iqꝫ modo. ſed ibi ſibi ſoliſit p̄ludicium: hic aūt fleret preiudiciū ordiuario cuiusiuriſditioni potius eſt fauendū. sͣ. eo. cū ꝑſone. xj. q. j. ꝑuenit. vbi ergo papa exprimit aliquos ſpēales ſubiectos: ſi eēt alij ſubiecti nō eēt ſpāles ſubiectꝭ: et ideoilla verba exēptionē faciēt: vt. sͣ. ꝓxi. rn̄. (hoc ptꝫ etta:sͣ. in qͣrto exēplo. ſufficit enī ꝙ dicat̉ ſpāliter ad romanā eccl̓iam ꝑtinere vt ibi. Io. an.) ſꝫ licꝫ aliqͥs ſit fiſtusnō ſequit̉ ꝙ ſit ſpālis ſubiectus: quia vnius poteſtatofiliꝰ alteri ptāti poſſet eſſe ſubiectus (ſicut et filiꝰ meūꝫmihi et alteri pōt eſſe ſeruꝰ. ff. ad. l. fal. l. precia. Io. an.et ideo aliud hic aliud ibi. Fillatio ergo amorem ⁊ prullegiū denotet: ſpecialis ſubiectio exemptionem.n ¶ Cenſū. Nō enī oēs eccleſie exēpte ſoluunt cenſum:

Allii.

Ado

Ad