De appellationibus ⁊cͣ.¶I. XI

ip̄aꝫ audias ſi eā duxerit faciendā: al̓s ſi nō cōparueris etip̄e in termino grauamen rea uocauerit cuꝫ effectu poteritextunc libere in cā ꝓcedere:ac ſi appellatio īterpoſita nōb fuiſſet. Idē. A collatiōe capituli ad ep̄m appellat̉ ſi vtcanonicus interfuit: ſecus ſivt p̄latus. h. d. Do. ca. XICollatiōe bn̄ficij quācōit̓ ꝑ ep̄m ⁊ capl̓m inc tuū p̄iudiciū factā eſſe ꝓponis. Nō ad ip̄m ep̄m: ſi in eavt p̄latꝰ int̓fuit: ſꝫ ad ſuꝑiorē

te oportuit appellare. Aliast ſi vt canonicus interfuiſſet ins ea potuiſti appellare licite adeundē. Idē. Per appellationē interpoſitā a diffinitiua reuocari pōt interlocutoria pͥncipali negocio pretudcās: al̓s nō. Io. an. ca. XI.Icet ab interlocutoriaꝑ quā pacti vel p̄ſcpͥtionis aut alia pͥncipali negoicio p̄iudicās vel iudiciū nulklū reddēs: exceptio ē repulſan nō fuerit appellatū: ſi tn̄ a difo finitiua q̄ pꝰ modū etiā vltra

ſꝫh̓ ſecus. faciat ꝓ hac ꝑte ꝙ iſte ꝓuocatꝰ eſt: ad hͦ. ff. deadi. fur. ⁊ iō in pͥn. sͣ. de excep. cū inter pͥorē. ⁊ accedantq̄ no. iij. q. iij. offerat̉. sͣ. de re iudi. īter monaſteriū. ⁊ vtilius videt̉ negocia tali expediri cōpendio: qͣꝫ ꝑ exactamſubtilitatē lōgo ꝓrogari diſpēdio. sͣ. ti. ꝓxi. abbate ſanein fi. p̄terea legitime tenet̉ cōꝑarere ob id qd̓ ſeqͥtur: ⁊ tn̄ cōparēdo nō renunciatappellationi.a ¶ Effectu. Effectualit̓ em̄ ītelligēda ſunt verba: vt. sͣ. de cler.nō reſi. relatum.cum ſuis cōcorHinc enim eſt ꝙnō ſufficit dicereſe paratuꝫ reuocare niſi et reuocet: ad hͦ. sͣ. de eoqͥ mit. in poſ. cau.rei ſer. c. j. ad hͦ. sͣti. ꝓxi. ad apl̓ice.ꝟ. eratqꝫ parata.Item ſi grauamen fuit verbaleˡ euocatio ſufficiat ꝟbalis: ſi reale nonoſufficit ꝟbalis niſi re etiā reuocet̉. (idē Archid̓. qͥ etiā alle. Io. de deo in ſuis cauillationū rubrica de generalibꝰexceptiōibus. vbi no. ꝙ nō ſufficit ꝙ iudex dicat ego reuoco niſi recedat a grauamine interlocutiōis. Io. an.)b ¶ Nō fuiſſet. qꝛ ceſſante gͣuamīe ceſſare dꝫ appellaColllatiōe. (tio: vt. sͣ. eo. cuꝫ ceſſante. Io. an.Duo fac̄: qꝛ circa vnū thema diſtinguit. Pri-mū ibi: Nō ad ip̄m. Scd̓m ibi: Alias ſi. hͦ nō. Hoſti. d̓exceſ. p̄la. c. j. (in. c. poſtulādis d̓ ꝯceſ. p̄bē. ⁊ forte corrigit̉ ꝙ ibi nō. Inno. qͥ dixit d̓ electiōe ep̄i ⁊ capl̓i ad ep̄ꝫappellādū qͥ lꝫ ꝯſtituit vnū capl̓m in electiōe nō tn̄ inexercēda luriſdictiōe. forte dixi qꝛ ſaluat̉: ſi ītellexit iuxͣſcd̓m mēbrū huiꝰ diſtinctiōis. Io. an.) c ¶ Preludicium. Al̓s appellare nō lꝫ. ij. q. vj. nō ſolēt. sͣ. d̓ elec. cū inter. R. ff. de ap. l. j. d ¶ Prelatus. Qd̓ p̄ſumit̉ niſi aliud appareat. Et ſi q̄rat̉ quō ꝯſtabit an ſit ibi vt p̄latan ſit ibi vt canōicus? Recitari ſolet. sͣ. de ꝯceſ. p̄bē. poſtulaſtis. ſi ē in pͥmo loco ⁊ ei pͥmo ſcribit̉ tunc appareteū eſſe vt ep̄m vel caput: ſed qn̄ ſedet ⁊ ſubſcribit poſtarchidiaconū vel aliū qͥ ibidē p̄ſit capl̓o: tūc patet ip̄mibi eſſe vt canōicū: ad hͦ. xvij. di. c. vl. de ma. ⁊ obe. ſtatulmus. e ¶ Suꝑiorē. Papā vel ꝓximū. sͣ. eo. ti. dilecti.vlt. f ¶ Canō(cus. sͣ. de ꝯceſ. p̄be. poſtulaſtꝭ. jͣ. de p̄bē.cū in eccl̓ia. ne ſe. va. c. j. cū ſi. g ¶ Potuiſti. ſi. xvij. di.multis. vbi de archiep̄o appellat̉ ad ſynodū cul tn̄ p̄eſtarchlep̄s: ad idē. ff. qn̄ ap. ſit. l. j. §. ſolent. vbi de ordinario ⁊ p̄ſide appellat̉ ad p̄ſidē. Et ꝙ dicit potuiſti: intelligo ⁊ debuiſti niſi appellaret ad papam: cū gradatimſit appellandū. sͣ. eo. dilecti. Puto tn̄ ꝙ ſi appellans hͦpetit: ip̄e ep̄s habeat cām delegare. (ꝯcor. Inno. ⁊ Hoſtien̄. de offi. ordi. irrefragabili. Io. an.) cū ſatis ſit ſuſpectus: ne velit venire ꝯͣ factū ſuū: lꝫ id fecerit vt aliusad inſtar eius qd̓ dicimus de iudice̓ a qͦ fuit appellatū:qͥ efficit̉ iuriſdictionis eius ad quē fuerat appellatū: dehoc. iij. q. vij. §. tria. ꝟ. item ſi ꝯͣ patrē. sͣ. de elect. querelam. in pͥma glo. ⁊. C. de ap. eos in pͥn. Io. an.¶ Icet. ¶ Sūt duo dicta. Scd̓m ibi: Gbi ꝟo. Etdeterminat̉ hic altercatio. Inno. ⁊ Hoſti. no. ꝑ eos. sͣ.de re ludi. ꝙ ad conſultationem. ⁊ sͣ. qd̓ me. cau. c. vlti.

(⁊ Gull. in ſpe. de excep. §. dicto. ꝟ. ſꝫ nūqͥd ſi in pͥncꝭipli. Io. an.) ⁊ Inno. opi. approbat̉. (⁊ diclꝫ ꝓ qͣꝫuis. Iohā. an.) h ¶ Pacti. De ꝑpetuo nō petēdo: vel ſimilis.Preiudicans. Quod nō ꝑemptorijs regulariter eſtvidere. (de qͥbus vide ſatis s. eo. li. d̓ li. ꝯteſta. exceptionis. Io. an.k ¶ Reddens.ſic̄ exceptio falſi.ff. de iudi. lꝫ. sͣ. d̓excep. cū venerabilis. sͣ. de ꝓcur.in nr̄a. Vel exceptio ꝯͣ reſcriptuꝫqd̓ ab excōicatofuerit impetratūsͣ. eo. li. d̓ reſcrip.c. j. cum ſi. Io. an.l ¶ Non fuerit.ſecꝰ ſi a repulſiōefuiſſet appellatūſcd̓o: ⁊ ſuccubuiſſet appellās: qd̓dic vt ī Cle. eo. ti.cū a repulſione.m ¶ AppellatūEt ſic videaturtranſiſſe in remiudicatā. sͣ. de elec. cū dilecti in fi. d̓ teſti. ſignificauerūtcum ſi. n ¶ Ultra decēniū. Hoc dicit vt maior ſit dubitatio. Dicebat em̄ qͥdā ꝙ ſi nō fluxerat decenniū cumappellauit a die interlocutorie: tūc reuocari poterat interlocutoria: ⁊ repeti exceptio ꝑ ip̄aꝫ reprobata: qͣſi intelligat̉ ſuꝑ diffinitiua ⁊ interlocutoria appellatuꝫ. Etīpugnabat̉ hec opinio tali mō: certū ē ꝙ alit̓ appellat̉ab interlocutoria qͣꝫ a diffinitiua: ⁊ etiā a diffinitiua cōtinēte plures articl̓os in vno pōt appellari: in alio nō:de teſta. raynaldꝰ cū ſi. ⁊ ob hͦ dicebat ſcd̓i: ꝙ exqͦ appellatū erat a diffinitiua: īdiſtincte oēs exceptiōes admiſſas ⁊ nō admiſſas ſiue fuerit interlocutū ſiue nō: ſiue decē dies fluxerint ſiue nō: repetere licebit. ⁊ videt̉ hͦ ſatisexp̄ſſuꝫ. ff. de ap. l. j. §. j. ⁊ vl. ⁊. l. ij. ⁊. iij. ff. qn̄ ap. ſit. l. j.exqͦ em̄ admittit̉ ad dicendū ſuꝑ pͥncipali qd̓ ē maius.(dicebat Io. mo. an̄ ſnīaꝫ nō ē qͥs leſus ſꝫ in ſnīando cūtotus ꝓceſſus ordinet̉ ad diffinitiuā. ⁊ ideo cū leſio conſumet̉ ꝑ diffinitiuā appellatio ab illa int̓poſita ſuſpendit nō ſolū illā ſꝫ etiā ordinata ad illā. Ar. ff. vt leg. no.ca. l. j. §. ſiqͥs ſub ꝯditiōe. ff. ſi qͥs caū. ſi em̄. §. qͥ iniuriarū. ff. de tu. ⁊ ra. diſtrahi. ſi cū. Io. an̄.) igit̉ ꝯͣ interlocutoriā qd̓ minus ē. veritas em̄ ſꝑ eſt iuuāda. (sͣ. de lurerā. ex lr̄is. ⁊ in Cle. ſepe. de ver. ſig. Io. an.) Pretereaiudex appellatiōis ſuccedit in locū pͥncipal̓. l. cū apd̓. ff.de iudi. ſolet. ſꝫ int̓locutoria nō trāſit in rē iudicatā quoad iudicē pͥncipalis cāe. gͦ nec qͦ ad iudicē appellatiōisqͥn dare poſſit licētiā exceptionē repetēdi. Inno. ꝟo tenebat opi. h̓ approbatā. Hoſtien̄. (qͥ hͦ ꝓſequit̉ ſatis inſum. de ſen. §. qͣliter ꝓferri debeāt ſub. §. j. ꝟ. veruntn̄. ſiappellet̉. Io. an.) dicebat ꝙ cū ẜm leges. (ꝑ qͣs quis deciꝑet̉ ſi grauamen ante diffinitiuā illatū ꝑ appellationē a diffinitiua reuocari nō poſſet qd̓ eſſe nō debet. C. d̓his qui ve. eta. l. j. Io. mo.) regularit̓ an̄ ſnīaꝫ non appellet̉. Csͣ. eo. ſuꝑ eo. ij. C. quoꝝ ap. nō reci. l. ante. Ioh̓.an.) diuina grauamina illata in cauſa habēt releuari ꝑappellationem interpoſitam a diffinitiua. Sed ẜm canones a qualibet interlocutoria: ⁊ quolibet grauaminepoteſt appellari: ⁊ ideo qͣꝫtūcūqꝫ a diffinitiua appelletur firma manet interlocutoria a quā infra decem diesnon fuit appellatum. Io. an.

a Additio

Additio

dditio

diulſio

Idditio

Additio

Additio

Additio

Additio

Iditio

Additio

ſio