LiberII

a aſſenſerit) lapſus decēnij nonb obſiſtat. Idē. Ualet appel.latio in ſcptꝭ porrecta: lꝫ eorā iudice nō legat̉. h. d. Zen̄.¶ Ppellatio ca. IXSiquaꝫ in ſcpͥtis iudici aAqͦ appellare volebas te porē rexiſſe ꝓponis non pōt: ex eot ꝙ corā ip̄o lecta nō fuerit: rōnabiliter impugnari. Idē.Iudex a qͦ cōpellere non pōtappellātē a grauamīe ipſiusveritatē ꝓbare: lꝫ citare pōtad ip̄ius reuocationē audiēdam qͣ in cā ꝓcedere poterit

eius ꝯtumacia nō obſtāte: acſi nūqͣꝫ appellaſſet. h. d. Ze.I a iudice a qͦ ca. Xsꝓpt̓ grauamen qd̓ tibiꝓponis illatum appellas: addocēdū te fore grauatū: ⁊ adaudiēdā reuocationē eiuſdeꝫgrauaminis: ſi de ip̄o docueris tibi terminꝰ p̄figat̉. Nechͦ corā eo (cū ip̄e ꝑ ſe id viderehabeat) hoc docere: nec etiātāqͣꝫ corā iudice (cū ꝑ appellationē ſit ſuſpenſa ip̄ius iuriſidictio) cōparere teneris: Niſi ad hoc ſolū vt reuocationē

bn̄ficio qd̓ poſſidebā poſſum appellare. Iteꝫ expectareꝙ vocer ꝓpt̓ poſſeſſionē quā habeo. Sit aūt ẜm eū huius iuris rō: qꝛ hn̄s plures vias. lꝫ ſit ſibi p̄ſcriptum invna vt in via appellandi nō ꝓprer hoc p̄ſcriptum eſt inalia: vt in via ꝯͣdicendi. ff. de ap. ſi exp̄ſſum Io. an.)a ¶ Aſſenſerit.Sciēter (⁊ ſpōteẜm Archid̓. alle.xxxiij. q. v. notificaſti. ⁊ ꝙ ibi no.Io. an.) ꝓpt̓ eaque. sͣ. dixi: nil eītam ꝯͣrium ꝯſenſui ſicut error. ff.de iuriſ. om. iu. ſiꝑ errorē. ⁊ intellige aſſenſerit etiam tacite. de off.dele. gratum. dehis q̄ fi. a ma. ꝑ.ca. ex ore. cū ſuisꝯcor. b ¶ Obſiſtat. Optime cōcordat. sͣ. eo. li. dereſti. in inte. c. ij.idem Archidia.Opellatio¶ Quia breue ē nō ſummat̉ neqꝫ. Hoc no. Gull.in ſpe. eo. ti. §. qͣlit̓ aūt in pͥn. c ¶ Inſcpͥtꝭ. Sic em̄ eſtappellādū an̄ ſnīaꝫ: ⁊ a ſnīa ex interuallo. qd̓ dic vt no.sͣ. eo. ti. c. j. d ¶ Iudici. No. appellādum corā iudice:de hͦ ꝑ Io. ij. q. vj. biduū. ⁊ ꝑ Ber. sͣ. eo. ſuggeſtum. Indiſtincte teneas (idē Archid̓. qͥ etiā alle. ff. qn̄ ap. ſit. l. j..§. dles. ⁊. §. ſiqͥs. C. eo. ti. in offerēdis. in aucͣ. de ap. §. j.coll̓. iiij. recitat tn̄ opi. Goſ. qͥ dixit ꝙ appellatio emiſſain abſentia iudicis bn̄ excuſat ſi nō fiat fraudulenter vtdixi in decre. ſuggeſtū. Qd̓ videt̉ placere Innoc̄. in decre. dilectis. eo. ti. ad fi. vbi dicit ꝙ ꝑ appellationē etiāfactā in abſentia iudicis appellās eſt exeptus ab ip̄iusiuriſdictiōe. tn̄ ip̄i Inno. placet in decr. ſi iuſtꝰ ꝙ ſequit̉in glo. dic̄ etiā Archid̓. ꝙ ſi bn̄ videat̉ decre. ſi duobꝰ. j.rn̄. in fi. ſatis demōſtrat ꝙ appellatio nō ꝓtegit appellantē a iudice ſuo: donec ad ip̄ius iudicis noticiā ꝑducat̉. ⁊ idē ibi Pe. de ſam. Io. an.) cū in iudicijs vel exͣ aiudice appellat̉ corā iudice̓ appellādū. sͣ. eo. li. cordi. sͣ.eo. vt debitꝰ. ibi corā eodē iudice ⁊cͣ. ⁊ hͦ ſi pōt ip̄iꝰ haberi copia ⁊ in publico nō in hortꝭ vl̓ villa ſb̓urbana. ij. qvj. §. biduū. vl̓ niſi iuſtꝰ metꝰ appellantē excuſet. sͣ. eo. ti.ca. vlt. Si ꝟo ſunt plures iudices: dic vt in Cle. eo. ti. ſia iudicibus. Io. an. e ¶ Proponis. ⁊ ꝓbas. sͣ. d̓ ꝯceſ.p̄bē. cū ſuꝑ q̄ſtiōe. vt gͦ dixi. sͣ. eo. c. j. nō ē neceſſe ꝙ ſcriptura ap. ſit aucͣ. dūmō poſſit ꝓbari: tutū ē tn̄ ꝙ ꝑ notariū de hͦ fiat ſcriptura publicā: qꝛ qͥd ꝯtinet̉ in chartadifficile ē ꝓbare. f ¶ Lecta. Didebat̉ ꝯͣ argu. eius qd̓dicit̉. sͣ. ti. ꝓxl. c. vlt. in fi. cū ſuis ꝯcor. ſic̄ em̄ requirit̉ ꝙſnīa legat̉ ꝑ iudicē: nec ſufficit ꝙ in ſcpͥturꝭ edat̉ vt ibi.ſic etiā videt̉ nō ſufficere ꝙ appellatio in ſcpͥtis edat̉:niſi etiā legat̉ ſꝫ nō tāta ſolēnitas reqͥrit̉ in appellādoqͣꝫta in diffiniēdo: al̓s ſeq̄ret̉ ꝙ die feriato nō poſſet appellari: ſicut nec diffinitiua ꝓferri: ⁊ ꝙ appellās haberet ſedere ⁊ nō ſtare: ⁊ hec ſunt falſa. cū gͦ decre. vt debitus. ⁊ decre. cordi. hͦ ſolū reqͥrāt ꝙ aſſignet̉ vl̓ exponat̉cā ꝓbabilis vel in ſcriptis. aſſignare āt fit verbis nututeſtō vel codicillis. ff. de ꝟ. ſig. aſſignare. (⁊ inſti. de aſſig. liber. ꝑ totū. Io. mo.) ff. de aſſig. liber. l. j. §. aſſignare. gͦ ⁊ in ſcriptis aſſignādo ⁊ po. rigendo iudici ſatiſfactū eſt iuri: ⁊ facit ad hͦ. sͣ. de offi. ordi. ſi canonici. (dicit

Io. mo. ꝙ iſta decre. ⁊ illa ꝓbāt ꝙ aſſignare ⁊ porrigere idē eſt ꝙ pūtare. pn̄tatio ꝟo nō reqͥrit lectura. hͦ poſuit Archid̓. in decre. cordi.) ſic̄ em̄ ibi ſufficit cāꝫ ceſſationis ſcribere ⁊ ſcripturā aſſignare ei ꝯͣ quē ceſſat̉: ſic ⁊ hͦin appellatiōe: ſic ⁊ olim dabat maritus vxori ſue libellū repudij quodſufficiebat: lꝫ nōlegeret de qͦ dicit̉in ꝓemio decreꝓbat̉ hͦ etiā. ij. q.vj. ſi qͥs libellosappellatorios ingeſſerit. ⁊. l. biduum. ꝟ. ſi qͥs ip̄iꝰ.ibi: vt ei libellosdaret. Et qd̓ hicde appellatiōibꝰdicit̉ de exceptionibus ītelligo vtſufficiat illas dari in ſcriptꝭ lꝫ nōlegant̉. ad h̓. sͣ. d̓ꝓba. qm̄ contra.Io. an.SI a iudice¶ Glo. nō ſummat ſed ẜm Zen.pōt ſūmari vt in rubro. Dl̓ poſſet alit̓ ſūmari vt cōp̄hadat totū. Iudex a qͦ cōpellere nō pōt appellātē a gͣuaratne veritatē ip̄iꝰ ꝓbare: ſꝫ citare pōt ad ip̄iꝰ reuocationēaudiēdā qͣ facta ꝓcedere poterit elus ꝯtumacia nō obſtāte ac ſi nūqͣꝫ appellaſſet. h. d. Prīo ponit thema: cuiꝰduo dubia ſoluit. vtriuſqꝫ reddēs rōnē ibi: Nec coram.Scd̓m determīat ⁊ declarat. Io. an. Emanauit ad declarationē eoꝝ q̄ nō. Ber. ⁊ moderni. sͣ. eo. cū ceſſante.⁊ Guil. in ſpe. d̓ excep. §. viſo. ꝟ. ſꝫ ſi iudex. ⁊. l. ſe. ⁊ corigit ꝙ nō. Ber. sͣ. eo. llb̓. de re iudi. ad apl̓ice. ꝟ. eratqꝫparata. Io. an̄.) Et dic iudice ordinario vel delegato: ⁊idē ſi eſſet arbit̓ iuris a qͦ pōt appellari. sͣ. eo. li. de offi.dele. arbitris. g ¶ Grauamē. Secus em̄ a ſnīa diffinitiua quā iudex reuocare nō pōt: functus ē em̄ officioſuo ſemel iudicādo ſiue bene ſiue male. ff. de re iudi. ludex. sͣ. de offi. dele. in lr̄is. ⁊. c. venerabilis. intellige igit̉grauamē ſiue ꝑ inter locutoriā ſiue p̄ter interlocutoriaꝫinferat̉. h ¶ Per ſe. Dꝫ em̄ eſſe de facto ſuo certus. sͣde reſcpͥ. ab excōicato. C. de reſcin. vē. qͥſqͥs. verltas em̄cāe appellatiōis ꝓbāda ē corā iudice ap. vt. sͣ. eo. romana. ⁊. c. cū appellatiōibus. gͦ nō corā iudice a qͦ appellat̉ſaluo eo qd̓ dicit̉. sͣ. eo. ti. īterpoſita. l ¶ Teneris. Ꝙſi cōpareat ⁊ corā iudice ip̄o a qͦ appellauit de gͣuamīedoceat: nūqͥd ab ap. videt̉ receſſiſſe: videt̉ pͥmo ꝙ ſic ꝑdecre. sͣ. de offi. dele. gratū. sͣ. de teſti. cū veniſſet. in qͥbꝰdicit̉ ꝙ ſi appellās poſt appellationē ꝓbatiōes inducitcorā illo a qͦ appellauerat appellatiōi renūclat. Itē heclr̄a dic̄ ꝙ ꝑ appellationē ſuſpēſa ſit luriſdictio iudicꝭ. ſigͦ aliqͥd fac̄ corā ip̄o vt corā iudice̓ allegat ꝯͣria: ⁊ ſic nōaudit̉: ad hͦ. sͣ. eo. ſollicitudinē cū ſuis ꝯcor. ꝯͣ. sͣ. eo. int̓poſita. vbi dicit̉ ꝙ appellās pōt ꝓbare ſi vult veritatecāe corā iudice a qͦ appellat. Sꝫ rn̄deri pōt decre. illamlocū hr̄e an̄ appellationē. ſatꝭ credo ꝙ cū ꝑ actu iſtumſꝑ intēdat ad iudicꝭ iuriſdictionē declinādā ꝙ ꝑ hͦ appellatiōi nō renūciat. ⁊ hͦ ſonat lr̄a q̄ dic̄ h̓ nō teneris:nō dixit ne potes. ⁊ ſic etiā ſoluit̉ qd̓ d̓r de allegāte ꝯrſacū iſta nō ſint ꝯͣria: q̄ ad vnū finē tēdūt: ⁊ fac̄ qd̓ dixi.de reg. iur. nullus pluribus. ad decre. gratū. ⁊ cū veniſſet rn̄det̉ ꝙ ille ꝓbatiōes fiebāt ſuꝑ pͥncipali negocio:⁊ ideo bene renunciabat appellationi: quia ꝯͣrius ſibi:

Ad ditio

Sūmaria

Sin

Diuit

Add itio

2 Addi

An ſcpͥtura debeateē autētica

Additio

Additio