Annotatio titu. ⁊ capi. tertij libri
a decendiū ꝓmulgat̉ appellari ꝯtingat: pōt in appellatōiscauſa ip̄m grauamē ꝑ interlocutoriā eandē illatuꝫ: licite ꝑb appellatiōis iudicē emēdari.Ubi vero interlocutoriaſuꝑ eo ꝓfert̉: qd̓ nō parat p̄-
iudicium negocio principali:d vel iudicium nullum redditē niſi fuerit appellatum ab ipſaper appellationem a diffiniftiua poſtea interiectam grauamen illatum nequaqꝫ pogterit reuocari.
Uita ⁊ honeſtate clericoꝝ.TitulusCapitulū vnicūClericiClericis cōiugatis. Ti. IIapitulū vnicūCler iciIClericis non reſidentibusin eccleſia vel prebenda.TitulusIIIitulū vnicūConſuetūdi.IPrebēdis ⁊ dignitatibusTitulusIIapitulaSuſceptiIILicet. j.StatutumIIIQuāuisIIIICum deSuper eoVIEum cuiVIISi ꝓ clericisVIIISi eumIXMandatoXSi clericusXIHi quiXIISi poſtqͣꝫXIII
Ca
De
Clerico egrotante. Tl. Yitulū vnicūPaſtoralisInſtitutionibus. Ti. VICapitulaEt ſi capitulumSi is ad quemIIConceſſione p̄bende et eēcleſie nō vacātis. Ti. VIIQuia cunctisīpitulaIDeteſtandaIINe captandeIIIExecutorIIIISi capituloSi ſoloVAuctoritateVIIQuoniamVIIINe ſede vacāte aliquid inTi. VIIInouetur.pitulū vnicūSi ad epiſcopumRebus eccleſie von allentdis.Titulus. IXCapitulaDudumHoc conſultiſſi. IIReꝝ ꝑ̄mutatione. Ti. X
a ¶ Appellari. jͣ. x. dies a die ſnīe: vel ex quo ſciuit. sͣ. e.ꝯcertationi. Io. an̄. b ¶ Emēdari. Sic̄ em̄ ꝯcluſio facta in pͥncipali nō parat p̄iudiciū quominus noua lurapoſſint in appellatiōis cauſa ꝓduci. sͣ. de teſti. frat̓nitatis. ⁊ de fi. inſtru. int̓ dilectos. C. de tēpo. ap. ꝑ hanc. itanec interlocutoria p̄iudiciū parat quominꝰ vetera iura repetipoſſint vt h̓: al̓sem̄ quid ꝓdeſſetſuper diffinitiuaappellaſſe.c ¶ Non parat.Sicut eſt viderein dilatorijs velin ꝯdēnatiōibusexpenſarum ſuꝑ eo ꝙ in exceptione ſuccubuit: vel ꝓpt̓aliam cauſam ſimilē. d ¶ Uel. Repete ſuꝑ eo qd̓ no.e ¶ Appellatū ab ip̄a. Quid ſi lata tali interlocutoriaiudeꝝ ſtatim vult procedere in cauſa petit pars contraquam lata eſt interlocutoria non ꝓcedi infra. x. dies vtdeliberet an ab ipſa interlocutoria appellare velit necne: querit̉ an ſit audienda. Et videt̉ ꝙ ſic: quia beneficiū iuris ⁊cͣ. xxviij. di. de his. jͣ. de regū. iur. indultū eumſuis ꝯcor. ad hoc optime facit. ij. q. vj. anterioꝝ. vbi dicit̉ ꝙ decē dies dant̉ ad appellādū: vt liceat infra ip̄m
ſpaclū pleniſſime deliberare. an appellandum el ſit velquieſcendū: ſed iſte litigādo ⁊ ꝓcedendo ſuꝑ principalſic pleniſſime deliberare nō poteſt. Sol̓. dico ꝙ non eſtaudienda: ⁊ hͦ no. Guil. in ſpe. ti. de ap. §. reſtat viderein fi. ⁊ eſt eius ratio: qꝛ quō ad ludicē nō tranſit in remiudicataꝫ ſnīa. ⁊ideo cum poſſiteam reuocare nōomittat ꝓceſſuꝫ.⁊ in hͦ dicit in priuata ſua examinatiōe oēs rectores Bononie cōcordaſſe: et videeuidentem rōneꝫſi ꝯͣrium diceresnūqͣꝫ eſſet litiumfinis. in qualibet em̄ interlocutoria: termini aſſignatione: vel iudicis actu diceret pars quieſcatis ꝑ decē dlesvt deliberem an velim appellare: qd̓ eſſet abſurdum.Interiectā. Intelligo etiā ſi. jͣ. x. dies a die ip̄ius inocutorie a diffinitiua fuerit appellatū ꝓpter ratioquas dixi. sͣ. in glo. hoc dicit in pͥncipio. Io. an.g ¶ Reuocari. Iudex gͦ in quē ex appellatiōis virtutepͥncipale negociū traſit: de his q̄ pͥncipale nō impediūtintromittere ſe nō debet. (multū ergo eſt p̄iudiciale imijire appellatiōes interponēdas ante ſnīaꝫ. Io. an.
Queſtio
Add
De