LiberII

finitiua ſententia interiectaꝫa debent ſemper (exceptis caſibus in qͥbus iura poſt ſententiam prohibent appellab re) ante omniaᵇ ꝑ appellationis iudicē penitus reuocari:ſed etiā ea oīa que medio tempore inter ſnīam ⁊ appellationē: que poſtmodum infra decendiū interponit̉ ab eademd̓ contingit innouari: ac ſi poſtē appellationē eādem innouata fuiſſent. ¶ Illa vero quepoſt appellationē interpoſitā ante diffinitiuaꝫ ſnīam innouant̉ donec appellationiscām verā eſſe cōſtiterit reuo

gcari nō debent: niſi iudex appellatiōis poſtqͣꝫ ſibi cōſtiterit: ꝑ appellationem emiſſamex cā ꝓbabili fore ad ſe negohcium deuolutuꝫ: inhibeat canonice iudici a quo appellatio extitit ne ꝓcedat: tūc em̄i quicqͥd poſt inhibitionē huiuſmodi fuerit innouatū eſt:klicet cauſa eadēm non ſit vera) ꝑ eūdē appellatiōis iudicē ante oīa in ſtatū pͥſtinumī reducēdū. Idē. Qui appellat exͣ iudiciū īfra. x. dies exqͥſciuit grauamē appellare dꝫpoſtea ꝑ remediū iuris cōisaudiet̉: ſꝫ nō ꝑ appellatiōis

a difflnitiua ⁊ ab interlocutoria interpoſitā: vt etiā p̄dicti doctores dicebāt: ⁊ rō. jͣ. patebit. a ¶ Caſibus. Diqꝛ ꝯtumax fuit in nō veniēdo vl̓ inſignis latro vl̓ criminoſus notorius: ad hͨ. sͣ. eo. romana. §. ſi āt. sͣ. e. ꝓpoſuit.xxiiij. q. iij. de illicita. ⁊ idē in alijs caſibus qͦs hēs. ij. q.vj. §. ſunt qͦꝝ. C.qͦꝝ ap. nō re. l. j.ij. iij. iiij. v. ⁊ .vj.ff. de ap. reci. velnō. l. pe. ⁊ vlt. sͣ.eo. ꝯſtitutꝭ. ij. inhiſ igit̉ caſibꝰ eētīiquū ꝙ appellatio executionumſnīe īpediret: cutali appellationinō ſit deferendū:vt ī p̄dictꝭ iuribꝰSꝫ qͥd dices ꝑsappellata dic̄ caſū talē eē in qͦ appellari n̄ potuit:⁊ iō tal̓ appellatiōis obtentu reuocationem fierinō debere ꝑ modū attentari: appellās ꝯͣdic̄: Pone in terminis. dicit eū fuiſſe vere ꝯtumacē in nō veniēdo: appellās negat qͥd erit in dubio: fiet ne reuocatio? Dixit in hac q̄ſtione Gar. (⁊ Ioh̓. mo.) fore diſtinguenduꝫ: vtꝝ ꝑs appellata velit incōtinenti ꝓbare illā ꝯtumaclā. dicēs hodie ꝯſtat ⁊cͣ. an dilationes longiores expectat. In primo caſu nō fiat reuocatio. In ſcd̓o ſic: ad hͦ. ff. ad exhi.l. iij. §. ibidē. de reſti. ſpo. lr̄as. sͣ. eo. li. de excep. pla. sͣ. deteſti. veniēs. ij. ff. vt in poſ. lega. ſi is a quo cum ſi. aliasſemꝑ ꝯtumax negaret ſe ꝯtumacē: ⁊ idē in ꝯſimilibus.b ¶ Ante oīa. Et ſic nō expectabit̉ euētus litis: vt inꝓxi. caſu. Scias tn̄ ꝙ de hoc pͥmo ꝯſtare neceſſe eſt ſcꝫꝙ fuerit diffinitū ⁊ appellatū ⁊ poſt attentatū. vnde vides ꝙ ſupra ponit ꝓ ꝯſtanti ſcꝫ ꝙ ſint innouata. Sedcontra videt̉ dicere lex. ff. de ap. cū ex cā. q̄ dicit ꝙ extūcreuocabit̉ quod factū eſt poſt appellationē: cum appellans meliorē ſnīaꝫ meruerit obtinere: gͦ non ante. Sol̓.ibi non negat̉ quin etiam ante reuocari poſſit quod cōcedit̉ ꝑ alias leges. ff. nil innouari ap. pe. in rubro ⁊ nigro: ⁊ ſic vacat ibi argu. a contrario ſicut ⁊. C. de epiſ. ⁊cle. l. ꝯuenticulā. c ¶ Decendiū. Secus ſi poſt: qꝛ tūcnon teneret appellatio: nec ip̄ius p̄textu fieret attentatoꝝ reuocatio. sͣ. eo. romana. §. ſi ꝟo. Sūt aūt iſti diesvtiles a pͥncipio ⁊ in ꝓgreſſu ⁊ ꝯtinui: ⁊ fit ip̄oꝝ cōputatio de momento ad momentū: qd̓ dic vt plene no. ij. ꝙvj. anterioꝝ ⁊cͣ. Io. an. d ¶ Innouari. Hic repeteredebēt an̄ oīa ꝑ appel. iudice penitus reuocari ac ſi ⁊cͣ.e ¶ Innouata fuiſſent. Et eſt rō: qꝛ ſic̄ poſt appellation a diffinitiua nil attētari dꝫ: vt. sͣ. j. rn̄ſo. ſic nec pendēte iure qd̓ cōpetit ꝯdēnato ad appellāduꝫ .ſ. vſqꝫ adx. dies. Indultū em̄ a iure bn̄ficiū ⁊c̄. jͣ. de reg. iu. indultū .xxviij. di. de his. (vn̄ ſicut ius alicui non dꝫ auferri:ita nec ſpēs ad ius. ff. vſufru. quēad. ca. l. ſi vſuffructꝰ inpͥn. ff. d̓ adul. ſi vxor. §. j. Io. mo.) tūc em̄ ꝓprie dicit̉ iudicatū qn̄ īfra illud appellari nō pōt. sͣ. de re iudi. ꝙ adꝯſultationē. ⁊ an hͦ habeat locū in ſnīa excōicatiōis: vlde qd̓ dixi. jͣ. d̓ ſen. ex. venerabilibus. §. porro. ⁊ notabat̉quod h̓ dicit̉. ff. nil inno. ap. pē. l. j. in pͥn. in pͥma glo. ff.de verbo. ſig. ſi quā pena circa mediū. (ff. de ap. conſti-

tutlones. ⁊ ꝑ Gof. de accuſa. ad petitionem. Ioh̓. an. jf ¶ Diffinitiuā. Scꝫ ab interlocutoria vel grauamine:hmōi aūt dicti eſt rō: qꝛ in caſu iſto appellatio dꝫ interponi exp̄ſſa cā ꝓbabili. (vl̓ ex alia cā vel ex nouis vl̓ nouiter ꝓbādis ꝓceſſus impugnari nō pōt: vt in Cle. to.titu. appellanti.Io. an.) nec ſufficit cām eſſe ꝓbꝫbilem niſi ſit vera. sͣ. eo. interpoſita in pͥnci. Eſtigit̉ neceſſe ꝙ prius ꝯſtat de veritate. In euētu gͦlitꝭ ſciet̉ an attetata veniāt reuocāda necne: ⁊ eſtſt. sͣ. de frig. frat̓nitatis. nec eſt hͦius nouū: īmo ꝓbat̉ exp̄ſſe ꝑ antiqua iura. nōneem̄ ſemꝑ papa īappellationibusante ſnīam interiectis mandat: ſieſt ita reuocatoin irritum ⁊cͣ. sͣ.de reſcrip. ſignificāte. ⁊ duobus. c. ſe. sͣ. de ludi. exhibita. sͣ. eo. ſignificātibus cū multis ſi. (allegat Archid̓. de dila. c. j. s. eo. ſepe. ꝟ. ꝙ ſi. ⁊. c. ex parte. ⁊ ꝙ no. liiij. di. qͥs aūt. Io. an.)g ¶ Niſi iudex. Ponit vnū caſum exceptū a ꝓximo generali dicto: aliū caſum poſſes addere qn̄ ſcꝫ iudex ipſedetulerat appellationi. s. eo. cū appellationibus. Ioh̓.an. idē Io. mo. h ¶ Deuolutū. al̓s īhiberi nō poſſet: vtsͣ. eo. romana. §. ſi ꝟo. ⁊. §. ſeq. i. ¶ Quicqͥd. Intelligeꝙ ꝑ ip̄m iudicē attētari nō poſſit: hͨ dico: qꝛ quedā poſſent iudices a qͥbus appellatū eſt: ſic̄ eſt reformare poſſeſſionē appellāti cū ſibi turbata fuit: omittere tn̄ dꝫ articulū ſuꝑ qͦ appellatū eſt. sͣ. eo. ti. cū teneamur. (videoibi dixi remittēdo etiā ad. xvj. tales caſus quos colligitGuil. ī ſpe. ij. ꝑte. eo. ti. §. pe. Io. an̄.) Itē ſi appellās nimis ꝓlixū terminū aſſignauit pōt moderari. .s. eo. cumſit romana. ⁊. c. ꝯſuluit in fi. k ¶ Cā. ꝓpt̓ quā appellatū. l ¶ Reducēdū. Decr. iſta loqͥt̉ in his q̄ ſunt attētata ꝑ iudicē: ⁊ hͦ apparet ex eo: ꝙ dic̄ inhibeat canoniceiudici ⁊cͣ. ſi āt aliqͥd attētaret̉ a t̓tio .i. qͥ nō fuit ꝑs vl̓ ludex in cā illa attētata nō reuocāt̉ ꝑ modū attētati a iudice ad quē fuit appellatū: ſꝫ ꝑ ſuū ꝓpriū iudicē cognito de cā ẜuato iurꝭ ordīe. sͣ. e. ti. romana. §. in aliū. ff. derei vē. is a qͦ. n̄ em̄ p̄ludicat alijs res int̓ alios acta. sͣ. d̓re iu. qͣꝫuis. qd̓ ē veꝝ niſi ille t̓tiꝰ ꝑ attētationē illā luriſdictionē iudicꝭ īpediret. d̓ of. del̓. c. j. n̄ ob. sͣ. eo. bōe. vbividet̉ attētatū a t̓tio reuocati ꝑ modū attētati. ibi eī fuit generalit̓ appellatū: ne qͥs ſuꝑ poſſeſſiōe ⁊cͣ. ⁊ lō moleſtās nō potuit dici t̓tiꝰ: ſꝫ potiꝰ ꝑs appellata. Alij dicūt ꝙ illd̓ reducit̉ in pͥſtinū ſtatū ꝑ īterdictū vn̄ vl. nonꝑ modū attētati: ⁊ ẜm hͦ nō ob. idē ⁊ ꝑ eadē iura intellige ſi tertiꝰ aliqͥd attētat lite relatiōe vl̓ ꝯſultatiōe pēdete: hec tn̄ oīa de tali t̓tio ītelligas: qͥ cū ꝑte vol iudice nihil attētat illicitū: nec ab eis cāꝫ cepit habere. (ad h̓. ff.de excep. rei iudi. ſi a te. §. fi. in pͥn. ⁊. l. exceptio Io. an.al̓s ſecus. sͣ. de conſti. cum. M. in fi. vt li. pen. eccl̓ia. ijSi autem aliquid attentet̉ a parte: aut illud de naturaſua eſt irreuocabile: aut reuocabile. Si irreuocabile: puta pendente appellatione vel lite inter duos ſuper ſpōa

o Aa

Addlila

Additio

Additla

Addltio

Additt

Additio