YDe appellationibus ⁊cͣ.¶I. A

poſt ſnīam interpoſitis: ſunta ſtatuta. Bonifacius. viij.Si appellās infra. xxx. dlesinſtanter nō petit apoſtolosappellationi renunciat: ſi iudex modo debito requiſitusillos non tradit ſed poſtea ꝓcedit: non valet eius proceſſus. Ioh̓. an. ca. VIBeo qui appellat: in2 ¶Ifra. xxx. dies inſtanterapoſtoli peti debent: ⁊ eideminfra dictū tp̄s a iudice exhiberi: alias p̄ſumit̉ appellationi ſue renunciare appellās ſieos infra idem tēpus peterepretermittat: et ſi vadat autmittat ad appellatiōeꝫ hmōiꝓſequendā. ¶ Illud autemqd̓ felicis recordationis Innocē. papa. iiij. p̄deceſſor noeſter ſtatuendū decreuit: vt ſiis a quo appellat̉: apoſtolosappellanti non tribuat requi-

ſitus: extunc ſi forte in cauſaꝓcedat (niſi appellationi renunciatum fuerit) eius inualidus ſit proceſſus: tunc demum obtinet: cū iudex ſupert hoc cum debita inſtantia: loco ⁊ tempore congruo requigſitus: eos expreſſe denegat:vel infra premiſſum tempush malicioſe aut negligenter illitradere p̄termittit. demInnouata ꝑ indice̓ poſt diffinitiuā ſnīam a quā appellatum extitit reuo cātur ſtatimꝑ iudicē appellatiōis etiaꝫ ſian̄ appellationē fuerīt īnouata. attētata vero poſt appellationē an̄ diffinitiuā non reuocant̉ niſi pͥmo de veritateꝯſtiterit: niſi poſt inhibitionem debito modo factā attētata fuiſſent. Io. an. ca. VII1 poſt appellatiōeꝫ a dif-On ſolum innouata

terre ⁊ terminum ad ꝓſequendū aſſignare ponuntur vtdiuerſa. Item videtur ꝙ alter debeat mittere appellāsqn̄ delatuꝫ eſt. ⁊ alter qn̄ ſolus terminus eſt p̄fixus: qd̓dic vt no. sͣ. de renun. veniēs. in glo. ſed nō videt̉. (⁊ patet. sͣ. eo. ſepe. Item iudex ꝓ refrenāda malicia appellātis reſtringit ſibiterminū iuris ꝙpōt. sͣ. eo. cuꝫ ſit.ergo nō pōt diciꝙ per id illi faueat eū a ſua iuriſdictione laxādo.sͣ. de tranſla. c. ij.n. nec ꝙ. ⁊ facitꝙ hic dixi in tex.in glo. dubitaturad fi. ij. queſtionis. Io. an̄.) Itēſi contrarium diceret̉. iā ſequeret̉ꝙ omni appellationi deferretura iure: cum ab ipſo iure ipſi proſequenti ſtatutusſit terminus. ij.vj. ei qui. sͣ. eo. cūſit. ⁊ ca. ex ratione. ſicut ergo iusterminū ſimpliciter ſtatuendonon detulit: ⁊ ſicde iudice eademratione eſt dicenduꝫ: vide Archidiac̄. ij. q. vj. appellatione.a ¶ Statuta. eſtaūt ratio quare illud in appellationibus a diffinitiuainterpoſitis: qꝛ iuſte potuit iudicare iudex .ſ. ẜm allegata ⁊ ꝓbata: ⁊ iuſte poſſet ip̄ius ꝯͣriū ludex appellatiōisꝓnunclare ꝓpter nouas ꝓbationes. C. de tempo. ap. ꝑhanc. de teſti. fraternitatis. sͣ. de fi. inſtru. cū Io. ⁊ ideodeferendo appellationi a diffinitiua interiecte nō potuit increpari iudex: ſed ſecus in appellatione ante diffinitinā interpoſita: quia ibi fit querela tm̄ de iniquitateiudicantis. ad hoc. sͣ. eo. interpoſita. §. vlti. An aūt ſi iudex appellatiōis ꝓnunciet bn̄ iudicatum ⁊ male appellatum: ip̄e idē vel pͥmus iudex habeat exequi ſententiā:no. sͣ. de offi. deleg. paſtoralis. §. p̄terea. in glo. vlt. (⁊ vſde. sͣ. eo. romana. §. fi. ſuꝑ. j. glo. Io. an.B eo. ¶ Primo ponit tp̄s petēdoꝝ apoſtoloꝝ.Scd̓o declarat. c. vt ſuꝑ. sͣ. eo. Scd̓a ibi: Illud āt. Do.b ¶ Trigita dies. ij. q. vj. poſt appellationē. ⁊. §. vl. ī fi.⁊. C. de ap. iudicibꝰ. olim dabant̉ ſolū qͥnqꝫ dies. ij. q. vj.ab eo. ⁊ currūt iſti dies a die ſnīe: vt in p̄dic. §. ⁊ p̄dic. l.iudicibus. qd̓ veꝝ intelligo qn̄ ē appellatū infra. x. diescū em̄ nō teneat̉ qͥs appellare niſi a tꝑe ſcīe: ad hͦ. jͣ. eo.ꝯcertationi. Pone ꝙ poſt. xxx. dles appellet̉ tunc īpoſtibile fuit tꝑa a die ſcie cōputari (jͣ. determīat: ⁊ det̓minatlo hͦ intēdit ꝙ tꝑa petendoꝝ apl̓oꝝ currere incipiuntvna cū tꝑe appellatiōis īterponēde: ⁊ ſic a tꝑe ſnīe. Etſil̓e ꝙ no. ff. de excu. tu. l. qͥnqͣginta. Sic etiā no. in Cle.eo. tl. c. ij. in. iij. glo. Io. an.) ⁊ tūc puto illos. xxx. dies adie ſnīe cōputari: ad hͦ. C. de tēp. ap. l. j. c ¶ Inſtāter.Sic. c. di. p̄ſca. sͣ. de renū. quidā. Quid ſiqͥs dicat apl̓ospeto: ⁊ iteꝝ peto: ⁊ cum inſtantia peto: nūquid dicet̉ in

ſtāter petlulſſe: vldet̉ ꝙ lteratiōes ille habeant̉ ſolū ꝓvna petitiōe: ſic̄ cū qͥs dicat appello appello vnica ē appellatio. xxxj. q. ij. lotharius. (⁊ fac̄ ꝙ no. de illo qͥ vnoinſtāti ter dic̄ ſolue. ff. de pig. ac. ſi ꝯuenerit ī glo. fi. Io.an.) ꝯſuetudo q̄ eſt optīa legū interpres. sͣ. de ꝯſue. cumdilectus. interp̄tat̉ talē petitionē inſtāte dici ꝙtenet Gull. ī ſpe.ti. d̓ ap. §. ſequit̉ad fi. dicens ꝙ hͦnūqͣꝫ vidit opponi: ⁊ ꝙ ſatiſfacitqͥ inſtāter in ip̄oactu appellandiillos petit: tu dicidē Archidia. ꝙdꝫ illos iteꝝ pctere cum tex. dicateos īſtāter ⁊ ſepius petēdos. (ij.q. vij. ſiqͥs erga.exponit̉ ſepiſſime .i. tertio. Io.an.) ij. q. vj. pꝰ appellationē. ⁊. jͣ. dicit̉ cū debita īſtātia. ⁊ ad hͦ. jͣ. d̓ ſē.ex. ꝯſtōnē ī fi. hodie dic vt ī cle. e.ti. qͣꝫuis .j. rn̄. iudex tn̄ etiā nō petēti apl̓os daredꝫ. C. de ap. qm̄.(⁊ meliꝰ. l. eos infi. Io. an.) ij. q.vj. ab eo. Sed lꝫtūc nō det nō hꝫlocū pēa: de qͣ. jͣ. ij. rn̄. (vlde ꝙ dixi poſt Hoſti. sͣ. eo. cordi. ſuꝑ ꝟ. p̄cipimꝰ. Io. an.) d ¶ Uadat. ſꝫ nōne iter arreptū habet̉ ꝓ appellatiōe. sͣ. e. dilecti filij j. forte illudhodie correctu ē ꝑ decr. vt debitꝰ. d̓ ap. vel lꝫ habeat̉ ꝓappellatiōe cū tn̄ appellatū ē ꝟbo: n̄ habet̉ ꝓ apl̓oꝝ petitiōe: vt h̓ idē Archid̓. ⁊ fuit hͦ ſtatutū vt facilior īſtructio ꝑ apl̓os habeat̉. sͣ. e. vt ſuꝑ. ſil̓e ē vbi nō ſufficit factū: qꝛ reqͥrit̉ ꝟbū. sͣ. de elex. eccl̓ia vr̄a. (cū ꝯcor. qͣs ibidedi ſuꝑ gl. ij. Io. an.) e ¶ Decreuit. sͣ. eo. vt ſuꝑ Io.an. f ¶ Loco. qꝛ nō cū eqͥtat: vel ꝑ viā ꝑgit. ⁊ ꝙ dicittꝑe. l. infra dictos. xxx. dies vel nō de nocte vel cuꝫ eſt īprādio vel in miſſa. g ¶ Exp̄ſſe. h̓ eſt aꝑta vel manifeſta rebellio: ad ideꝫ. jͣ. de ſen. ex. venerabilibꝰ. §. ſecus.h ¶ Negligēter. h̓ dolus ⁊ negligētia eqͥꝑant̉: ⁊ facitad ea q̄ dixi. sͣ. de elec. ſi cōpromiſſarius. Io. an.On ſolū. ¶ Hec ē ſolēnis decre. ⁊ hꝫ materiamvtllē ⁊ qͦtidianā. Sunt due ꝑtes. Primo loquit̉ de appellatiōe īteriecta a diffinitiuā. Scd̓a de interiecta poſtibi: Illa q̄libet haꝝ. a ſuo generali dicto vnū caſum excipit. In pͥma ibi: Exceptꝭ. In ſcd̓a ibi: Niſi. Premitte qd̓ ſit remediū attētati ⁊ in qͦ differat ab interdictovn̄ in cuius dr̄iaꝫ hēs ꝑ Inno. in. c. ex ꝑte. sͣ. de reſcrip.de ma. ⁊ obe. dilecti. ꝑ glo. in Cle. ij. vt li. pē. Do. Ortuꝫhabuit iſta decr. (⁊ decr. Alex. de culꝰ fine iſta ſūpta fuit q̄ incipiebat vt ꝓbatio. Io.) ex his q̄ no. Inno. ⁊ Hoſtien̄. sͣ. e. bōe. ⁊. c. romana in fi. ⁊ d̓ of. dele. paſtoral̓. §.p̄te rea. d̓ excep. dilecti. de elec. dudū. ij. ⁊ plene ꝑ Gar. d̓elec. cuplētes. §. pe. in fi. ⁊ Guil. de ap. §. pe. i ¶ Diffinitiua. Diſtinguit̉ igit̉ hec decre. inter appellationem

Additio

Iditlo

Additlo

Additio

¶ Addi

Idditio

diuiſio

Diuiſio

dditio

Additio