De ſententia et re iudicataTi. XIIII

ipſi donationi rerū donata.arum natura vel qualitas nonb obſtabat: et ſalubre ac laudabile quidem erat ſpectare acp̄ſtolari tp̄s quo illa chriſtiannorū dn̄o ſubderent̉: quare mox cū peruenerūt ad ipſos fuerunt ad vos totaliterē deuoluta. Multū quoqꝫ diſtabat an ipſi monaſterio deBonefac. vel p̄dicto mōaſterio populeti: ab eodē rege facta donatio fuiſſet qꝛ et ſi liq̄-bat: p̄dicta monaſterio populeti ab ipſo rege: ac ab illo abbati et conuentui de bonefa.fuiſſe collata: nō tn̄ ob hoc cōſtabat dictū regē ip̄i monaſterio de bonefa. illa donaſſe vl̓mādaſſe donari. Nec pro eoꝙ voluit et ſtatuit vt edificaretur ibi monaſteriū: poteratet debebat intelligi eum predicta vel eorū aliquā cōſtruētdo monaſterio donauiſſe: cūilla potiꝰ ſua videret̉ intentiovt qꝛ p̄fatū monaſteriū populeti tot et tantoꝝ bonoꝝ largitione ditabat: abbas ⁊ conuentus ip̄ius ꝓ ſua ſuorūqꝫſalute: monaſteriū cōſtrneretenerentur: preſertim qꝛ monaſterio qd̓ nōdū erat: aliqͣ figeri donatio nō valebat. Premiſſa vero cōceſſio facta monaſterio d̓ benefa. ab abbate

⁊ cōuentu monaſterij populeti: nullū ꝓrſus ei videbat̉ afferre ſuffragiū: pro eo potiſſime: ꝙ poſt lit. cōte. ⁊ ꝓceſſuꝫiudicij facta fuerat: ſicut clare patebat ex inſtrumēto p̄fato. vn̄ cū ius (ſi qd̓ in p̄dictꝭipſi monaſterio de bonefa. exꝯceſſione hmōi competebatin iudicio minime deduxiſſet (quia videri non poteſt illud veniſſe quod poſtmodūhͦ accidit) ꝓnunciari vtiqꝫ ſuꝑpetitis nō poterat ex eadem.i ¶ Pro parte aūt altera dicebat̉. ꝙ cū rex ipſe ſua ꝓbitate ac ſtudio ab infidelibusloca conquiſiuerit ſupradictadonatio aui vel patris ip̄iusprius facta de illis: cū ad cultum fidei ꝑuenirēt: regē eundē quo ad hec ſic per eū poſtmodū acqͥſita: obligare n̄ potuit cū ſua ꝓpria facta eſſent⁊ viderent̉ ab alijs bonis hek reditarijs ſeꝑata. Porro prefata ꝯceſſio facta monaſteriode bonefa. a monaſterio populeti: licet hoc acceptn̄ iudiciū cauſeqꝫ ꝓceſſum interuenerit: ꝓdeſſe tn̄ ⁊ valere debebat cum pro actore qd̓ de iureſuo ex cā idonea qͣꝫuis ſuꝑuenienti apꝑeat: ſatis ſufficerevideat̉ ſatiſqꝫ eſſe ſi (ꝓut ẜuaītur in reo īterſit ip̄iꝰ tꝑe ſnīe)

in fi. et. l. qui ſub cōditione. ¶ Natura. Uel qualitasqꝛ res donata nō erat liber homo: vel res ſacra: vel religioſa vel ineſtimabilis. ff. de ver. ob. inter ſtipulanteꝫ.§. ſacrā. reges enī qui ſpūalia poſſidere non poſſūt necilla poſſunt donare et recipientes ſunt ſacrilegi .xvj. qvij. ſiquis deinceꝑs.b ¶ Laudabile.quaſi diceret necex virtute conditionis debuit infringi donatio qꝛerat laudabilis⁊ honeſta.t ¶ Mox. C. deſa. ſan. ⁊c. vt interdiuinū: ⁊ sͣ. dixi.in quarta glo.d ¶ Ipſos. Scilicet chriſtianose ¶ Multum.Bonus aduocatus hoſpitalariorū. Prīo ꝯfirmauit ius ip̄oꝝ. Secundo impugnatius monachorū.o (iuxta doctrināIſidori prius eſtvt noſtra firme/mus deinde obiecta confutemus.Io. mo.) duplicirōne. Et hec eſtpͥma. dicebāt hoſpitalarij: mouachi non oſtendūtdonationē regis:vt in libello dixerunt: dicebāt monachi ſatis eſſeꝙ oſtendebāt donationeꝫ factama rege monaſterio populeti. etab ipſo monaſterio populēti monaſterio de bonefa. rn̄debat hoſpitalarij multū diſtare: vt ſequit̉.f ¶ Donauiſſe.Bene dicebāt: qꝛnullo verbo poſito in donatiōe facta monaſterio populeti patebat fuiſſe hanc voluntatem donantis: ꝙ locusde roſellis daretur monaſterio de bonefa. et ecce qd̓ ſeqͥtur cum illa ⁊cͣ. (alle. Inno. C. de do. ꝓmiſ. l. j. ad ideꝫ.ff. de verb. ob. ſi ita ſtipulatus. §. griſogonus. Io. an.g ¶ Nō valebat. Ad hoc de eccle. edi. ad audientiā. ij.vbi de hoc: de deſpon. impu. ad diſſoluendū. et. xxxij. qij. qd̓ nō formatum. Io. an. (dicebant. Inno. ⁊ Io. mo.ꝙ in. l. ſi ſeruitus. §. fi. ff. de ſer. vr. pre. et. l. ſeruos. ff. delib. cau. non querit̉ ius in re ſed perſonalis obligatio.Io. an. (h ¶ Accidit. Et ideo alia interpellatione opus eſt. ff. de iudi. non poteſt. et. l. ſolemus. iudex ergonō poſſet ex alia donatione ꝓnunciare: ex qua actū nōtuit: vt in predicta. l. ſolemus. i ¶ Pro parte autē

altera .ſ. monaſterij de bonefa. ⁊ hec eſt tertia pars: etbene allegaſſent hic monachi ſi res donate nō ꝑtinuiſſent ad regnū: quia nil diſponere potuiſſent: ſꝫ quia adregnū ꝑtinebāt: licet illa nō poſſideret ius qd̓ ī eis habuit dare potuit. ff. de fun. do. ſi fundū. maxime ſub conditione: vt .sͣ. etad hoc obligarepotuit ſucceſſorēvel male allegabāt mōachi ex eoꝙ conditionalisobligatio bene aſtriugit ſucceſſorem. inſti. de ver.ob. §. ex conditionali. ff. de proba.pactum.k ¶ Separata.Bonorū ſeparatio non habet locum niſi in certiscaſibus no. ff. deſepara. l. j. (in. j.glo. dicunt quidāꝙ hic nō dicebatur īpetrata ſeufacta īmo qꝛ ſimplicit̓ patris hereditatem adiuitvna cenſetur ſua⁊ patris hereditas. ff. de vulga.⁊ pup. ſed ſi plures. §. filio. Ioh̓.an.)1 ¶ Inreo. Quid ſi rempetitā tꝑe litꝭ cōteſt. poſſideat: ſꝫtꝑe ſnīe ſine dolodeſijt poſſidere:abſoluit̉: ſi ꝟo tēpore litis cōteſt.non poſſideat. ettempore ſnīe poſſidet̉ condemnat̉ff. de rei ven. ſinaūt. §. j. ff. ad exhi. l. tigni. §. ſiqͥssͣ. de excep. c. pe.Sicut gͦ ex cauſa ſuperuenientipoſt lit. conteſta.abſoluitur vl̓ cōdemnatur reus: ſic videt̉ in actore. (n caſu conuerſoſcilicet cum deſinit actor habere ius ꝙ habebat tempore lit. conteſt. diſtinguitur: qꝛ aut ex facto ꝓprio. et tn̄cnon abſoluit̉. ff. de rei ven. ſi poſt acceptū et de condi.fur. ſi ſeruus furtiuus. ſo. ma. ſi cōſtan̄. §. fi. Io. an.) vtex cā poſt lit. cōte. ſuꝑuenienti ſibi debeat reus cōdēnari: ſed hoc non eſt veruꝫ: vt. jͣ. ptꝫ: et pōt eſſe ratio: quiaqui agit ex certa cā maxime poſt li. conteſt. mutare illānō pōt nec aliam allegare: cū ſuꝑ alia cōteſtatio nō ſitfacta. et ita ex cā illa ex qua actū eſt debet ferri ſnīa: ſedreus qui conueniebat̉ ſi nō poſſidebat tꝑe litis cōteſt.hoc dicere debuit. et fuiſſet abſolutus ſi id conſtitiſſet:imputet ergo ſibi quia tacult. ff. ad exhiben. tigni. §. ſiquis. ⁊. §. ceterum. et de hoc. sͣ. de excep. c. pe.

Qn̄ bonoꝝhꝫ locum

Additio

additlo

Addi

Idditio