De dolo et contū. XIX.
ſuſpendereª petitoriū a ſe ⁊ᵇ abaduerſarioᶜ intētatū in ſolopoſſeſſorio ꝓcedēdo ¶ Clemēs: in conci. vienei.¶ De doīo ec concumacia.Iº an̄ diffinitīaꝫ ſens I tētiam a iudice qͥsappellādo recedat ⁊
iudex ſue appell̓oni n̄ deferēsᵍcitato vel etiam non citatoʰ vlterius in cā ꝓcedēs ꝯͣ ipſum ētabſenteꝫⁱ ſnīam diffinitiuā ꝓmulgetᵏ: poterit idē appellansa dicta ſnīa infra tp̄s debituꝫˡappellareᵐ: niſi eius pͥma appellatio eēt friuola manifeſteⁱ
b ¶ Et ꝓ vel. vt. ff. de ꝟ. ſig. ſepe. de reſcrip. c. ij. vbi de hoc.c¶ Aduerſario. hec lr̄a ⁊ ſequēs aꝓpbare vr̄ qd̓ no. io. ij.q. ij. c. i. ⁊ ber. s. de or. co. c. fi. goſ. Inno. ⁊ Ab. de reſtit. ſpo.ex ꝯqōe .ſ. qn̄ ſuꝑ eadē re intētat vnꝰ petitoriū alter ſuꝑilla intētat poſſeſſoriū recuꝑande pͥus audit̉. ⁊ ſic vtiliꝰē ſibi agere qͣꝫ excipere qd̓ ho. nō placuit. qͥ dicebat ervi actōis eū nō pͥꝰaudiendū ſꝫ ſil̓ dicēs ꝙ ī dec. ex ꝯqōne priꝰ excepit pꝰmodū egit vt ibiſcripſi.d ¶ Solo. qͣſi nilhēat docere de petitorio. ⁊ ꝑ hoc vr̄ ꝙpeteret reſtōꝫ bn̄ficij nō hēat iuſtificare poſſeſſionē vel ꝓbare titulū. de reſti. ſpo. in lr̄is. ꝯͣ defi. p̄ſ. ꝯſtitutus. vide qd̓ dixi ſuꝑ gl. ij. ⁊ qd̓ no. hoſ. ī ſum.de reſt. ſpo. §. ī cāibꝰ. ꝟ. qͥd gͦ. volēs ſe defendere ꝯͣ hūc tex.rn̄debit ꝑ dec̄. ex ꝑte de reſti. ſpo. vbi intētās poſſeſſoriuꝫꝓbat ꝯiugiū. ⁊ ꝑ dec. ad decīas. e. t. li. vi. Aliud ē gͦ intentare petitorium aliud iuſtificare poſſeſſorium extit. vbinaͣ poſſeſſorij hoc requirit. ſed vide qd̓ dixi in p̄. dec. ex ꝑAte. in glo. qͣi dicat vltra medium.I āt. ſe ſūmat ⁊ determinat caſum dubiū circa decr. eū qͥ. e. ti. li. vi. ⁊ qd̓ ibi tāgit archi. ⁊ qd̓Cno. de re. iu. inter monaſteriuꝫ in vl. glo.f ¶ Snīaꝫ. ⁊ ſic oportet appellationem iuſtificari ſolumex ꝟtute grauaminis illati ꝓpter qd̓ appellat̉. vt. jͣ. de ap.appellanti.g ¶ Nō deferēs. ſi detuliſſet ſnīa poſtea ꝑ ip̄m lata nō valuiſſet. qd̓ dic̄ vt de ap. cū a ppell̓onibꝰ. li. vi. bene āt fecitiudex nō deferēdo exqͦ putabat er falſa cā appellatū. nūqͣꝫ .n. reuocabit̉ qd̓ ꝑ eum fiet niſi pͥus iuſtificet̉ appell̓oqd̓ dic vt no. e. ti. non ſolum li. vi.h¶ Nō citato. qꝛ citare nō tenet̉. vt in p̄. decr. eum qͥ¶¶ Abſentem. fortificabāt dubium hic duo ꝙ citatꝰ fuit ⁊ ꝙ fuit abſens. ꝑ q̄ aꝑte videbat̉ ꝯtumacia in nō veniendo vt. jͣ. dicam.k ¶ Promulget. qd̓ potuit ſi lis erat ꝯteſtata ⁊ ꝙ liqͥbatde cā. s. e. ꝓut. ⁊ idē ſi nō erat ꝯte. ſꝫ erat de cāibꝰ qͥbꝰ ꝓcedi p̄t ad ſnīaꝫ li. non ꝯteſt. ꝯͣ ꝯtumacem qͥ habent̉ vt liteꝯtę. qm̄ in ter. ⁊ in gl.¶¶ Debitum .ſ. x. dieꝝ ⁊ a temꝑe noticie. de ap. ꝯcertationi. li. vi.m ¶ Appellare. noͣ. Inno. ⁊ poſt eū hoſt. de ap. dilecto. vtibi p̄ſcripſi in fi. vl. glo. ⁊ guil. in ſpe. de ſen. ꝓlata. §. iuxtaꝟ. qͥd ergo ſi appellatio. ꝙ appellās ad ſnīaꝫ qͥ poſtea appellat a ſnīa ꝑ hoc nō renuciet p̄me appellatōi nec ſnīaꝫratificat. geminatio .n. appellationū nō ſubmittit ſꝫ ſubtrahit appellātē a iudicis ptāte. xxxi. q. ij. lothariꝰ de apbone. ⁊. c. dilecte. non ob. ff. rē ra. ha. l. iij. §. falſus. qd̓ ſolue vt no. ber. de re iudi. c. i.nManiſeſte. vt qꝛ nulla cā fuit ibi exp̄ſſa vel nō legitimā dato ꝙ eēt ꝟa. vel lꝫ legitīa māifeſte falſa vel iā ꝓnūciatū eēt illā falſaꝫ ⁊ nō appellatū. Et aduerte qꝛ ꝓbare vr̄ hec lr̄a ꝙ vera ꝯtumacia in nō veniēdo nō impedit appellātem vel appell̓onem niſi ſit māifeſta vt ſic īvera ꝯtumacia diſtinguebat̉ inter māifeſtā ⁊ dubiā. appellās .n. friuole ⁊ recedēs vere ꝯtumax ē. ⁊ tn̄ ſi hoc nō ēmanifeſtum appellat ⁊ ẜm hoc intelligenda vident̉ iura q̄ dicunt ꝯtumacem in non veniēdo nō appellare. ij.q. vi. §. ſunt quoꝝ. in pͥn. xxiiij q. iij. de illicita. E. de iudi. ꝓperādum. §. cum āt qͦꝝ ap. non re. l. i. C. e. ti. In nō veniēdo ideo dixi. qꝛ ꝯtumax in non parēdo appellat. ff. d̓ ap.
creditor. §. iuſſus. ⁊ ꝓ rōe diuerſitatꝭ dicit glo. ꝙ iſte peccat in vno tm̄ illem duobꝰ qd̓ intelligo ꝙ iſte venit ſednō paret ille nec veīt nec paret. Guil. in ſpec. de ꝯtu. §. i. ꝟ⁊ no. pͥª diſtinguit duplicē ꝯtūaciā verā ⁊ p̄ſumptā. Secundo triplicē .ſ. euidentem verā ⁊ p̄ſumptā aūt fictā. dicens ꝙ verꝰ ꝯtūayquēcitatio apprehendit non audit̉appellās ⁊ multominꝰ euidēs. ⁊ euidētē vocat ꝯtūaciā illiꝰ qͥ dixit ſenō vētuꝝ. ⁊ an ſufficiat hoc exͣ iudicium dixiſſe nūciocitāti. vide qd̓ noͣ.de ſen. exc. venerabilibꝰ. §. ſecꝰ. li. vj.verā illiꝰ quē citatio app̄hendit. fictā vel interp̄tatiuā citati ad domū quēcitatio nō app̄hendit. Ia. de are. ꝯtumaciā quā sͣ dixi euidentē dicebat veriſſimā. ⁊ dicebat fictū ꝯtum acē appellare veꝝ veniētē iudice ſedēte ꝓ tribunali reſtitui adappellādū. ff. d̓ in inte. reſti. l. diuꝰ. veriſſimū nullo iuread appellādū admitti. ff. ex qͥ. cā. in poſ. ca. fulcimꝰ. §. fi.Sꝫ circa hoc ē ſciendū ꝙ in ꝟo ꝯtumace qͣdruplex ē opi.⁊ in ficto qͣdruplex. Nā aliqͦ dicūt veꝝ que sͣ dixi euidentē veriſſimū alij inuētū alij nō inuētu tūc demū ſi ſe citatū nouit alij citatū ab hoīe. Itꝭ qͥdā dicūt fictū inuētūqͥ dixit ſe vētuꝝ ſꝫ tacuit vel nō venit ⁊ hāc ēt recitat glo.vl. ī. l. fi. ff. de re. in īteg. Alij dicūt hūc veꝝ ſꝫ fictū nō īuētū. ⁊ fac̄ qd̓ no. ī. l. ex ꝯſenſu. §. f. ff. d̓ ap. Tertij in nō īuēto diſtinguūt an citatio poſtmodū ad iſtū ꝑuenerit ⁊ ſitverus an nō ⁊ tūc ſit fictꝰ. ⁊ fac̄ qd̓ noͣ. ī. l. i. §. i. ff. qn̄ ap. ſitAlij dicūt fictū cū ius citat veꝝ cū citat hō qꝛ nunciꝰ ⁊c̄.ff. de ar. celſus. ⁊ fac̄ qd̓ no. ꝯpo. ⁊ archi. de ele. c. i. lib. vi. ſicvera int̓pellatio q̄ fit exp̄ſſe ꝑ hoīeꝫ. ff. d̓ vſur. mora fictaq̄ tacite fit ꝑ legē. vt in ꝑſona minoris. ff. de leg. ij. l. ticiaſeia. §. vſuras. C. in qͦ. cā. ī inte. re. nō ē ne. l. in mioꝝ. Deꝟo ⁊ ficto plꝫ ſcd̓a opi. re ꝓbata p̄ma ⁊ qͣrta ⁊ lꝫ tertia inſe ſit ꝟa qꝛ vere iudici ꝯtuacit̓ reſiſtit is qͥ nō inuētꝰ citationis noticiā habuit ⁊ nō venit tn̄ qꝛ id iudicialit̓ nonꝯſtat ⁊ ex p̄ſumptōe iudicamꝰ hēmꝰ illū ꝓ ficto vbi iudicialit̓ gͦ ꝯſtaret hr̄et̉ ꝓ ꝟo. ⁊ ſic poſſet intelligi. §. ſin ātde qͦ ſubmittā. Itꝭ ſciēdū ꝙ circa ꝯtuacis ap. ē opi. etiāqͣdrupler. Cōis hꝫ ꝙ fictꝰ appellat. C. quō ⁊ qn̄ iu. ab eoff. qn̄ ap. ſit. l. i. ī fi. C. de li. cā. ſi is. ⁊ fac̄ hec decr. Scd̓a ſingularis opi. Ia. bal. ⁊ odof. quā ſeq̄bat̉ dn̄s meꝰ ī. l. ꝓperādū ꝙ etiā ficte ꝯtūar nō appellet. ⁊ hoc dicunt ꝑ. §. ſināt. e. l. de iudi. q̄ loqͥt̉ de ꝑte nō inuēta. ꝓ his fac̄. ff. d̓ iud.l ⁊ pꝰ edictū in fi. ſine ſuppletōe legēdo. ſꝫ vt ibi dic̄ glo.ſi finis loq̄ret̉ de eo qͥ nec ꝟe nec ficte ꝯtu max eēt nō eētap. neceſſaria. qꝛ ip̄o iure ſnīa nulla eēt ⁊ ſi exponas qd̓ibi dic̄. audiet̉ beneficio nullitatꝭ ſine ap. remedio. nō cōuenit rn̄ſio narrātꝭ. ꝯͣ illud de fi. inſtr. inter. §. ceteꝝ. Alijdicunt ficte ꝯtumacē appellare. ⁊ poſſe qͥ veīt iudice ſedēte pro tribunali al̓s nō appellat. ⁊ ſic intelligunt. §. ſināt. Alij dicūt nedū fictū ſꝫ etiā veꝝ appellare poſſe. dummō non ſit manifeſtus quē sͣ vocaui euidentē vel veriſſimū. ⁊ ꝓ his fac̄ hec lr̄a. ⁊ de ſen. ex. venerabilibꝰ. §. idemē. vbi vr̄ exp̄ſſum ꝙ citatus non veniens ſit p̄ſumptiueꝯtumax qꝛ potuit impediri ſic ꝙ venire non potuit. Cuꝫergo eo cāu beneficio abſentie teſtitueret̉ ꝯͣ ſnīaꝫ. de re iudi. cū bertoldus. de reſti. in integ. ex lr̄is. ⁊ de hoc. ff. d̓ dā.infec. ſi finita. §. ſi forte de re iudi. q̄ſitū. fortius gͦ beneficium ꝓbabilis abſentie illū excuſabit a ꝯtumacia vt appellare poſſit vt pn̄s. obtinere ſnīaꝫ retractari ꝓpt̓ iniqͥtatē ſui. nō ꝓpt̓ abſentiā tm̄. fateor tn̄ ꝙ vbi pn̄s appell
17c 4