⁊ is qui mitti voluit ante ſe per altaris calculūpurgatuꝫ vidit. Et paulo ſupra Gregoriꝰ dicitSicut toto deſiderio occupationē fugere debemus: ita ſi deſit qͥ predicet occupationis onuslibenti neceſſe eſt animo ſubire. Hec om̄ia. viij.q. j. ca. In ſcripturis. Et quia difficile eſt ⁊ eaꝝvidere ſe purgatū. Quia nemo ſcit vtruꝫ odiovel amore dignꝰ ſit vt dicit̉ Ecc̄s. ix. ca. Ideonullus debet p̄ſumere ex ſe ire ad predicanduꝫSed expectare debet vt mittatur vel a deo velab eccleſia. vnde de Iohanne baptiſta diciturIoh̓is .j. ca. Fuit homo miſſus a deo. Non tamen creditur alicui dicenti ſe miſſum a deo quiab eccl̓ia non ē miſſus niſi ꝓbet per miraculumſicut Moyſes: extra de hereticis. ca. Cū ex iniuncto. Et argumētū de cōſe. di. ij. cā. ReueraSic fuit miſſus Equiciꝰ cui apparuit in ſomnisangelus ⁊ eum ad p̄dicanduꝫ miſit. xvj. q. j. §.Hoc idem. Ab eccleſia autem mittitur quis vl̓ordinarie vt quilibet curatꝰ ſaltem quo ad ſubditos. Ad rectores enim eccleſie maxime pertinet predicare per ſe vel per alium ſubditis ſuisvnde primis rectoribus dixit chriſtus. Marci vltꝭ. ca. Euntes in mundū vniuerſū predicate euangeliū omni creature. Et Gregoriꝰ dicit īpaſtorali. xliij. di. ca. Si rector Officium predicationis ſuſcipit qͥſquis ad ſacerdotiuꝫ acceditvt ante aduentum iudicis qui terribiliter ſequitur ip̄e ſcilicet clamādo gradiatur. id eſt. p̄dicādo. Et loquitur Gregoriꝰ de curatis. Qui etiāfiguraꝫ inducit. Exodi. xxviij. ca. vbi dicitur:ꝙ ſacerdos ingrediens tabernaculum tintinnabulis ambiatur vt audiatur ſonitus quando īgreditur ⁊ nō moriatur. Quia vt exponit Gregorius dicto ca. Si rector. Irā contra ſe occulti iudicis exigit ſi ſine p̄dicationis ſonitū incedit Et ſic moritur. ſpiritualiter Vnde inqͥt dn̄sEzechieli ꝓphete. xviij. c. Fili hominis ſpeculatorem dedi te domui iſrael. Si dicente me acimpiū morte morieris tu nō annūciaueris ipſeī iniquitate ſua morietur. Sanguinē vero eiusde manu tua requiram. Confirmat ideꝫ Nicolaus papa. xliij. di. Diſpenſatio inquit celeſtisſeminis nobis iniūcta eſt. ve ſi non ſparſerimꝰ:ve ſi tacuerimus. Uel ab eccleſia mittitur quisad p̄dicandum ex priuilegio vt predicatores ⁊minores: Auguſtinēſes carmelite: ⁊ ẜuite ſaltēin eccleſijs ſuis. In alijs eccleſijs non niſi vocati. Et hi etiam debent mitti a prelatis ſuis. Dequibus fit mentio in clemētina: dudū: de ſepulturis. Qui autem vocatus ſeu miſſus ad hoc ꝑtinaciter recuſat: ab eccleſia ⁊ deo contemniturQuod figuratum fuit in eo qui nolebat ducerevxorem fratris mortui: ⁊ ꝓpterea diſcalciabat̉vno pede vt exponit Auguꝰ. viij. q. j. c. OlimNunc inquit euāgelij quiſqꝫ predicator ita debet in eccleſia predicare ſiue laborare vt defuncto fratri. id ē. chriſto ſuſcitet ſanctum qͥ pro nobis mortuus eſt. Et quod ſuſcitatuꝫ fuerit eiusnomē accipiat. Vt igitur ad ſanctum bernardinum cōuertamus ſermonem. Ip̄e ſicut experientia facti manifeſtauit a deo electus ⁊ a prelatis ordinis per obedientiam aſtrictus officiumpredicandi ſuſcepit. Natus em̄ in ciuitate maſſa prouincie thuſcie ex honeſtiſſimis parentibꝰpatre videlicet tollo ⁊ matreniera nobilibus ſenenſibus ante completuꝫ ſeptenniū vtroqꝫ parente orbatus remanſit ſub cura ⁊ regimine cuiuſdā venerabilis domīe ſororis matris eiꝰ cuinomē erat diana: que puerulū induxit ad ꝟginis glorioſe precipuā deuotionē. Et operā dedit vt litteris vacaret ac moribꝰ bonis. Creuitautem de virtute in ꝟtuteꝫ honeſtus affabilis⁊ pauperibꝰ liberaliſſimus. tātaqꝫ fuit in eo aptitudo ingenij ⁊ ſubtilitas ītellectus ꝙ ante cōpletū annum quintūdecimū in grāmatica logica ⁊ morali ph̓ia ſatꝭ mediocriter fuit inſtructꝰ.Indeqꝫ cepit lectionē iuris canonici frequētare. Eratqꝫ vita eius ita munda vt omnibꝰ alijscederet in exempluꝫ. Nam vt retulit mihi quidam vir fidedignus cancellarius dominij ſenēſis nomine leonardus qui conſocius eius fuerat in ſcholis in etate illa adoleſcentie ad maluꝫprona. Nullus audebat corā bernardino ꝟbuꝫturpe aūt laſciuū proferre. Quinimo ſi quādoqꝫ alij adoleſcentuli ⁊ ſcholares abſente bernardino aliqua inter ſe verba ocioſa referrent ſi vidiſſent ex poſt bernardinū adueniētē mox alteralteri loquebatur. Taceamus inquit quia bernardinus venit. Quid plura. Anno etatis ſuedecimooctauo Duꝫ peſtis truculētiſſima ſeuiret quaſi ī tota italia. In hoſpitali magno ſenēſi iacebat multitudo egrotantiuꝫ ex peſte ⁊ vixerat qui illis miniſtraret. Nam ⁊ famuli om̄espro maiori ꝑte ⁊ aromatarij in illo hoſpitali cōmorantes ⁊ capellani ⁊ alij plurimi peſte ꝑcuſſi obierant. Erat illis temporibus rector hoſpitalis qͥdam vir deuotus ⁊ probus dominꝰ Iohānes de gēnaronibꝰ qui videns ſibi humanūdeeſſe auxiliū ad ꝟginem pijſſimam ſe cōuertitillam deprecans vt tam extreme infirmoruꝫ neceſſitati ſuccurreret. O felix adoleſcētia bernardini. O ardētiſſima charitas cordis eiꝰ. O pietas omnibus poſteris p̄dicanda Mox vt bernardinus audiuit que de infirmis patientibusdicebantur monuit qͣꝫplures iuuenes ⁊ vna cūillis ad hoſpitale ſe contulit. Nec timuit mori.Nec horruit peſtē. Neqꝫ labores refugit Māſit ibi qͣttuor menſibus die noctuqꝫ miniſtransegrotis ꝓpter deum. Exinde cum peſtis ceſſaſ