Et nihil eſt de quo nō ſit habenda fides.Hec ego vaticinor: qꝛ ſum deceptus ab illo.Laturum miſero: quem mihi rebar opem.Illud amicitie ſanctū ⁊ venerabile nomēRe tibi ꝓ vili ſub pedibuſqꝫ iacet.¶ Tertia igit̉ amicitia ⁊ vera eſt illa que fūdatur ſuꝑ v̓tutē ⁊ ꝑſeuerat in quolibet ſtatu ſiueꝓſperitatis ſiue aduerſitatis.De ſignis vere amicitie. Capl̓m. III.Ertiū myſceriūꝯtemplanduꝫ de amicitia dicitur ſignificatio. Sunt enim aliqua ſignaper que cognoſci poteſt quādo quis eſt verusamicus. Et hec diſtinguuntur in tria. Nam¶ Alia ſunt ſigna cordis.¶ Alia ſunt ſigna oris.¶ Alia ſunt ſigna operis.¶ Primo ſunt alia ſigna cordis. que ſubdiuidi poſſunt in tria.¶ Primū eſt voluntatū concordatio.¶ Scd̓m ſeceretoꝝ cōmunicatio.¶ Tertiū animi ꝯfirmatio.¶ Primū ſignū eſt voluntatū ꝯcordatio. de qͦait Tulliꝰ li. de amicitia. Idē velle ⁊ idē nolle.Ea demū vera eſt amicitia: qd̓ vtiqꝫ ītelligēdūē in rebꝰ ꝟtuoſis: debitis: ⁊ honeſtis. Nā ꝯcordia maloꝝ nō vere amicitia: ſꝫ ẜm ſil̓itudinemdici pōt. ¶ Scd̓m ſignū ē ſecretoꝝ ⁊ ꝯſilioruꝫcōicatio. vt em̄ ait Ambro. li. de officijs. Nihiloccultat amicꝰ: ſi verꝰ ē. Uerū tn̄ caute agendūē vt ẜuet̉ regula Senece ad lucillū dicētꝭ. Oīacū amico delibera: ſꝫ de ip̄o prius. Naꝫ inquitMacrobiꝰ lib̓. ſaturnaliū. Ita amicū habeasvt hūc fieri poſſe inimicū putes. Et Ualeriꝰ rubrica de dilectione ⁊ amore dicit. Rias aiebatoportere hoīes ita ī vſu amicitie verſari vt meminerint eā ad gͣuiſſimas inimicitias poſſe cōuerti. Qd̓ qͥdem p̄ceptuꝫ pͥma ſpecie nimis fortaſſe callidum videbat̉: nimiūqꝫ ſimplicitati: qͣp̄cipue amicitia gaudet ꝯtrariū: ſꝫ ſi animi altior cogitatio demiſſa fuerit ꝑ qͣꝫ vtile reperietur¶ Tertiū ſignū vere amicitie d̓r animi ꝯfirmatio. Hoc vtiqꝫ ad verā amicitiā ſpectare cognoſcit̉: vt non ſtatim mala de amicis credātur ſuſurronibꝰ ⁊ bilinguibꝰ. Ideo Ualeriꝰ li. iiij. rubrica de moderatione. laudat plautonē. qui cūa quodam audiret xenocratē diſcipulū ſuū deſe multa impie locutū ſine vlla cunctatione criminantē reſpuit. Inſtabat ille certo vultū cauſam querens cur ſibi fides nō adhiberet̉. Adiecit plato. Non eſſe credibile vt quem tātopereamaret ab eo non diligeret̉. Poſtremo cuꝫ adiuſiurandū inimicitias ſerentis malignitas cōfugiſſet ne de ꝑiurio eius diſputaret affirmauitnunqͣꝫ xenocratē illa dicturū fuiſſe: niſi ea diciexpedire ſibi iudicaſſet. ¶ Secūdo ſunt alia ſigna oris ⁊ hec diſtinguūtur in tria.¶ Primū eſt ſecreta monitio.¶ Scd̓m recta locutio.¶ Tertiū manifeſta laudatio.¶ Primū ſignū oris vere amicitie ē ſecreta monitio. Cū ſcꝫ qͥs dep̄hēdens in aliqͦ ſuū amicuꝫerrare ſecrete ſtudet illū monere Iuxta ſaluatoris nr̄i documētū. qͥ Matth̓. xviij. c. dixit Sipeccauerit ī te frater tuꝰ: vade ⁊ corripe eū īterte ⁊ ip̄m ſolū. Et d̓ hͦ ita pulchre loqͥt̉ Ambro.li. iij. de officijs. Obiurget amicus amicū: noniactātie ſtudio: ſꝫ affectu charitatꝭ: vt nec āmonitio aſpera ſit: nec obiurgatio cōtumelioſa EtSeneca in li. de moribꝰ. Uires tuas magꝭ amici ſentiam bn̄ficijs qͣꝫ iniurijs. ¶ Scd̓m ſignuꝫoris eſt recta locutio. vt amicꝰ magis loqͣt̉ amico vera ⁊ vtilia qͣꝫ blanda ⁊ falſa ⁊ cū ſuo dānoilli placētia. Hinc ſapiens Prou̓. x. ca. ait. Simulator ore decipit amicū ſuū. Et. xvj. ca. Uiriniquꝰ laudat amicū ſuuꝫ: ⁊ ducit eū ꝑ viā nonbonā. Et Augꝰ ſuꝑ illo verbo pſalmiſte. Laudat̉ peccator in deſiderijs aīe ſue. Adulantiuꝫinquit lingue alligant animas in peccatis: delectat em̄ ea facere in quibus non ſoluꝫ metuit rep̄henſor: ſed etiā laudat̉ peccator. ¶ Tertiū ſignū eſt manifeſta laudatio. vt em̄ inqͥt Chryẜ.HHic mos amantiū eſt vt amorē ſuum ſilentio tegere neq̄ant. ¶ Tertio ſunt alia ſigna vere amicitie in opere: ⁊ hec adhuc tria.¶ Primū eſt grata cōuerſatio.¶ Scd̓m prompta condeſcenſio.¶ Tertiū honeſta ſatiſfactio.¶ Primū ſignuꝫ eſt grata ꝯuerſatio. Inqͥt em̄Ariſto. ix. Ethicoꝝ. Ꝙ amicus ē alius ip̄e. EtTulliꝰ. Amicꝰ ē alter ego. Idcirco qͥ veri amici ſūt: libenter ꝯueniūt: familiariter ꝯuerſanturQuare ⁊ Ariſto. dicit Ꝙ amicis eligibiliſſimūeſt cōuiuere. ¶ Scd̓m ſignū eſt ꝓmpta condeſcenſio. Cū qͥs amico ꝯdeſcēdit ſubueniendo ſibi in neceſſitatibꝰ ſuis. Ideo ph̓us qͥdā cū diceretur ei de quodā pauꝑe: ille amicus illiꝰ diuitꝭeſt. cur inqͥt illo diuite pauꝑ eſt: amicus nō eſt:qͥ particeps non eſt fortune. Et dū amicꝰ aliqͥdexpoſtulat: non eſt ꝓcraſtinandū. Un̄ ſapiēsin Prou̓. dixit. Ne dicas amico tuo vade ⁊ reuertere cras em̄ dabo tibi cum ſtatim poſſis dare. ¶ Tertiū ſignū eſt honeſta ſatiſfactio. Necamicus turpia petere debet: nec alius in his ſatiſfactere tenetur. Hinc Ualerius libro. vj. Rubrica grauiter dicta aut facta. refert publiꝰ Rutilius cum amici cuiuſdam iniuſte rogationi reſiſteret: atqꝫ is per ſūmā indignationē dixiſſet.Quid ergo opus eſt mihi amicitia tua: ſi quod