Rimuꝫ myſterium ꝯtēplandū de fide beate lucie d̓rinfuſionis. Naꝫ fuit in ea viua fides⁊ formata: qm̄ deꝰ infudit illā eius mēti atqꝫ feruēter xp̄m ꝯfeſſa eſt: in quē ꝑfecte credidit. Sꝫin hac ꝑte tria dubia declaremus.¶ Primū vtrū credere ſit meritoriū.¶ Scd̓m vtrū fides ſit aīe infuſa a deo.¶ Tertiū vtrū fides informis ſit donū dei.¶ Ad primuꝫ dubiū rn̄det Augꝰ ſuꝑ Ioh̓emdicēs. Sicut ī radice arboris nulla apparet ſpecies pulchritudinis: ⁊ tn̄ qͥqͥd ē ī arbore decoris ex illa ꝓcedit. Sic ex fidei humilitate: qͥcqͥmeriti: qͥcqͥd beatitudinis aīa ſuſceptura ē: ex fidei fundamento ꝓcedit. Sanctꝰ ꝟo Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. iij. ait. Ꝙ actꝰ nr̄i ſūt meritorij: inqͣꝫtū ꝓcedūt ex libero arbitrio moto a deo ꝑ gr̄aꝫ. Exqͦ oīs actꝰ hūanꝰ qͥ ſubijcit̉ libero arbitrio ſi ſitrelatus in deū pōt eſſe meritoriꝰ. Ip̄m aūt credere eſt actꝰ intellectus aſſentientis veritati diuine: ex imperio volūtatis a deo mote ꝑ gr̄am.Et ſic ſubiacet libero arbitrio ī ordīe ad deum:vn̄ actꝰ fidei pōt eſſe meritoriꝰ. Sꝫ ꝯͣ obijcit aliqͥs ſic. Ille qͥ aſſentit alicui credēdo: aut hꝫ cauſam ſufficient̓ inducētē ip̄m ad credēdū: aut nōSi ſic tūc nō videt̉ hͦ ei eē meritoriuꝫ: qꝛ nō ē eiiā liberū credere: ⁊ nō credere. Si aūt nō hꝫ ſuſficiēs inductiuū ad credēdū: tūc leuitatꝭ eſt credere. Iuxͣ illud Ecc̄i. xix. ca. Qui cito credit leuis ē corde: ⁊ ſi non videt̉ meritoriū eſſe. Ad hͦita rn̄det Tho. Ꝙ ille qͥ credit hꝫ ſufficiens inductiuū ad credendū. Inducit̉ em̄ auctoritatediuine doctrine miraculis ꝯfirmare: ⁊ ꝙ plꝰ eſtinteriori inſtinctu ducit̉ dictātis: vn̄ nō leuitercredit: qꝛ tn̄ nō hꝫ ſufficiēs inductiuū ad ſciendum. id̓o nō tollit̉ rō meriti. ¶ Scd̓ꝫ dubiū fuit vtruꝫ fides ſit infuſa aīe a deo. Et ad hͦ rn̄detapl̓s ad Eph̓. ij. ca. dicēs. Gr̄a ſaluati eſtis perfidē ⁊ nō ex vob̓: dei em̄ donū eſt. Notandū tr̄ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. vij. Ꝙ ad fidē duo reqͥrūtur. qͦꝝ vnū eſt: vt hoī credibilia ꝓponant̉: qd̓reqͥrit̉ ad hoc ꝙ hō aliqͥd explicite credat. Aliud aūt qd̓ ad fidē reqͥrit̉ ē aſſenſus credētis adea q̄ ꝓponūt̉. Ꝙtum gͦ ad primū hoꝝ neceſſeeſt: ꝙ fides ſit a deo. Ea em̄ q̄ ſūt fidei exceduntpotētiā humanā. vn̄ non cadūt in ꝯtēplationehoīs: ſine cognitiōe niſi deo reuelāte. Sꝫ qͥbuſdam qͥdē īmediate reuelant̉ a deo: ſicut ſunt reuelata apl̓is ⁊ ꝓphetis Quibuſdā aūt ꝓponūtur a deo mittēte fidei p̄dicatores. Ꝙtuꝫ veroad ſcd̓ꝫ .ſ. ad aſſenſū hoīs ad ea q̄ ſūt fidei p̄t cauſa ꝯſiderari duplicit̓. Una qͥdē exteriꝰ inducēsſicut miraculū viſū: vel ꝑſuaſio hoīs fidē docētis: qͦꝝ neutꝝ ē ſufficiēs eā videndū em̄ ideꝫ miraculū ⁊ audiendū eandēqꝫ p̄dicationē ſiue doctrinā: qͥdā credūt: qͥdā nō credūt Et id̓o oꝑtetponere aliā cauſā interiorē: q̄ mouet hoīeꝫ interius ad aſſentiēdū his: q̄ ſūt fidei: hanc aūt cauſam pelagiani ponebant ſolū libeꝝ arbitriū hominis. Et ꝓpter hͦ dicebāt ꝙ initium fidei ē exnobis inqͣꝫtum ſcꝫ ex nobis ē: ꝙ parati ſumꝰ adaſſentiendū his q̄ fidei ſunt. Sꝫ ꝯſūmatio fideieſt a deo: ꝑ quem nobis ꝓponunt̉ ea q̄ crederedebemꝰ. Sꝫ ē falſū: qꝛ cū homo aſſentiēdo hisq̄ ſunt fidei eleuētur ſuꝑ naturaꝫ ſuā: oꝑtet ꝙ hinſit ei ex ſuꝑnaturali pͥncipio interius mouente: qd̓ eſt deus. Et ideo fides qͣꝫtuꝫ ad aſſenſū qͥeſt pͥncipalis actꝰ fidei ē a deo interiꝰ mouenteꝑ gr̄am. ¶ Tertiū dubium fuit vtꝝ fides informis ſit donū dei. Et ad hͦ rn̄det̉ ꝙ ſic. Nā glo.ad Corꝭ. xiij. ca. ait. Fides q̄ eſt ſine charitate ēdonū dei. Si autē obijceret̉ ꝙ fides informis ēqͥd imꝑfectū: ⁊ oꝑa dei ſūt ꝑfecta. vt d̓r Deuterono .xxxij. ca. ergo fides informis non eſt opꝰdei. Rn̄det Tho. ꝙ fides informis ⁊ ſi nō ſit ꝑfecta ſimpliciter ꝑfectiōe ꝟtutis: eſt tamen ꝑfecta qͣdā ꝑfectione: que ſufficit ad fidei rationeꝫ.Iterū poſſet quis inſtare ſic. Quecunqꝫ deusſanat totaliter ſanat. vn̄ xp̄s dixit Ioh̓is. vij.ca. Totū hoīem ſanū feci: ſed ꝑ fidem hō ſanat̉ab infidelitate Quicūqꝫ gͦ donum dei accipit ſimul ſanat̉ ab oībus peccatis. Sed hoc non ſitniſi ꝑ fidem formataꝫ: ergo ſola fides formata ēdonū dei: ⁊ non fides informis. Ad hoc ita dic̄Tho. ꝙ ille qui accipit fideꝫ a deo qͣꝫuis abſqꝫcharitate nō ſimpliciter ſanatur: ſed ſanat̉ ẜmquid ſcꝫ vt ceſſet de tali peccato. hoc autem frequenter ꝯtingit: ꝙ aliquis deſiſtit ab vno actupeccati: etiā deo hͦ faciēte: qͥ tn̄ ab actu alteriuspeccati nō deſiſtit: ꝓpria iniquitate ſuggerēteEt ꝑ hunc modū datur aliqn̄ a deo hoī: ꝙ credat: nō tn̄ datur ei charitas. Sicut etiā aliqͥbꝰdat̉ abſqꝫ charitate donum ꝓphetie: vel aliqͥdſil̓e. In hoc itaqꝫ relucet bonitas ſummi dei: ꝙetiā peccatoribꝰ ſua dona gratis data largitur.Ꝙ em̄ multi abſqꝫ charitate operent̉ actus bonos ex genere: ⁊ deo ⁊ eccl̓ie obedient: a deo ꝓuen it. Ꝙ alij abſqꝫ charitate firmiter ⁊ ſimpliciter credāt: ex fonte diuine pietatis hominē adiuuantis ꝓcedit. Si vero aliqui fidem formatāhabeant ꝑ charitatem ⁊ oꝑa bona a bono deoefficiente id ipſū recipiūt. Ip̄e ergo hanc fidemlucie virgini tribuit: quā ip̄a libenter cōplexatotam ſe diuine voluntati cōmiſit. Erātqꝫ oꝑaeius ſancta: iuſta: recta: mūda: qualia decet ꝓſequi credentes in xp̄m.De tribus miraculis qͥbꝰ roborata fnit fides beate lucie. ¶ Capl̓m. I.