Druckschrift 
Sermones de laudibus sanctorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

xp̄ianos imolare nolentes puniret. Ratherina eēt ānoꝝ. xviij. audiēs aīaliū diuerſoꝝ mugitus cātātiū plauſus: miſſo illuc nūcio inqͥriiuſſit celeriter qͥd hoc eēt. Qd̓ cum didiciſſet:aſſumptis aliqͥbꝰ de palatio: ſigno crucis ſe muniēs: illuc acceſſit: ibiqꝫ multos xp̄ianos metumortis ad ſacrificia duci ꝯſpexit. Que vehemēti dolore cordis ſauciata ad imperatorem ſe audacter ingeſſit ait. Salutationē tibi ꝓferre etordinis dignitas: ratiōis via monebat: ſi creatorē celoꝝ agnoſceres: a dijs animū reuocares. Stanſqꝫ an̄ ianuā templi varias ꝯcluſiones ſillogiſmoꝝ doctiſſime multa cuꝫ ceſare diſputauit. Deinde rediēs ad cōmune colloquiūdixit Hec tibi tāqͣꝫ ſapiēti ꝓferre curā. Nūc autem qͣre incaſſū ꝯgregaſti hāc multitudineꝫ adcolēdā ſtulticiā idoloꝝ. Miraris tēplū ma artificū oꝑatū. Miraris ornamēta p̄cioſa velut puluis an̄ faciē venti erūt. Mirare potius celū terrā mare oīa ī eis ſūt. Mirareornamēta celoꝝ: ſolē videlicet lunam ſtellas.Mirare famulatū eoꝝ qͣliter a mundi initio vſqꝫ ad finē die nocte currūt ad occidentē: redeunt ad orientē: nec vnqͣꝫ fatigant̉. Et hecaīaduerteris interroga diſce qͥs ſit eorum patrator aūt ip̄m eo donāte intellexeris: nec illi ſimilē inuenire valueris: ip̄m adora: ip̄m glorifica. Ip̄e em̄ ē deꝰ deoꝝ dn̄s dn̄antiū. Cūqꝫde incarnatiōe filij ſapiēter plurima diſputaſſetſtupefactꝰ ceſar valuit ad hec rn̄dere. Tādēad ſe reuerſus dixit ad eam. Sine o mulier: ſinenos finire ſacrificiuꝫ: poſt hec tibi rn̄ſa reddemus. Precepit eam ad palatiū duci: cuꝫdiligentia cuſtodiri. Ex qͥbus patet qͣꝫ feruenserat fides katherine: quātūqꝫ infidelitateꝫ horrebat. Sed vt ea que dicta ſūt aliqua doctrine ſpeculatione auidius capiātur: tria dubiaſunt declaranda. Primū vtrū infidelitas ſit peccatū. Scd̓ꝫ vtꝝ infidelitas gētiliū ſit gͣuior ceterꝭ Tertiū vtꝝ q̄libet actio infidelis ſit pctm̄. Ad pͥmuꝫ dubiū rn̄det Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. x. infidelitas ē pctm̄. qꝛ ꝯtrariatur ꝟtuti fideiverū tn̄ pōt duplicit̓ accipi. Uno ẜm purnegationē. vt dicat̉ qͥs infidelis ex eo non hꝫfidē. Alio pōt infidelitas ītelligi ẜm ꝯtrarietatē ad fidē qꝛ ſcꝫ aliqͥs repugnat auditui fideivel etiā ꝯtemnit ip̄m. Et in ꝓprie ꝑficit̉ ratioinfidelitatis. Et ẜm hoc infidelitas eſt peccatūSi aūt accipiat̉ infidelitas ẜm purā negationēſicut ī illis nihil audierūt de fide hꝫ rationem peccati: ſꝫ magis pene: qꝛ talis ignorantiadiuinoꝝ ex pctō pͥmi parētis ē cōſecuta Et quiſic ſunt infideles dānant̉ qͥdem ꝓpter alia peccata: ſine fide remitti non pn̄t: ꝓpter ip̄aminfidelitatem. Un̄ xp̄s dixit. Si veniſſem eteis locutꝰ non fuiſſem pctm̄ haberēt. Et ẜmAugꝭ. loquit̉ de peccato iudei crediderūtin pctm̄. Eſt ergo infidelitas ſcd̓o dicta grauiſſimū pctm̄: qꝛ om̄e pctm̄ formaliter conſiſtat in auerſione a deo tāto aliqd̓ pctm̄ ē grauiꝰquāto ip̄m magis ſeꝑat̉ a deo: infidelitatē maxime a deo elongat̉: qꝛ nec verā deicognitionē hꝫ. falſam aūt cognitionē ip̄iꝰ:appropinquat̉ ei: ſꝫ magis ab eo elongat̉. Scd̓ꝫdubiū fuit vtꝝ infidelitas gentilium ſiue paganorum ſit grauior ceteris: ad hoc dicit Tho. in infidelitate duo pn̄t ꝯſiderari. quoꝝ vnieſt cōꝑatio eiꝰ ad fidē: ex hac ꝑte grauiꝰ cōtrafidē peccat: fidei ꝯtrariat̉ qua ſuſcepit. qͣꝫ ille non ſuſcepit. Et ẜm infidelitas heretico ꝓfitent̉ fidē euangelij ei ꝯtrariant̉ corrūpentes ip̄am: grauior eſt infidelitate iudeoꝝfidē euangelij nunqͣꝫ ſuſceperūt infidelitas iudeoꝝ figurā euangelij acceperunt in veteri lege: tn̄ male interp̄tātes corrūpunt: grauiorēinfidelitate gētiliū. Scd̓m qd̓ pōt in infidelitate cōſiderari. eſt corruptio eoꝝ ad fidē ꝑtinēt ẜm in pluribꝰ errent gētiles qͣꝫ iudei: iudei qͣꝫ heretici: grauior ē infidelitas gentiliuꝫ qͣꝫiudeoꝝ: iudeoꝝ qͣꝫ hereticorū. Tertiū dubiū fuit vtrū q̄libet actio infidelis ſit pctm̄. Etqͥdā dicūt ſic. Nam glo. ſuꝑ iſto ꝟbo apl̓i adRoma. xiiij. ca. Omne qd̓ eſt ex fide: pctm̄ē. ait. Oīs infideliū vita eſt pctm̄: ſꝫ ad vitā infideliū ꝑtinet: om̄e qd̓ agūt: oīs actio infideliūeſt pctm̄. Alij ꝟo ꝯtrariū aſſerūt: qꝛ vt habeturActꝭ. x. c. Accepte fuerūt deo elemoſine cornelij centurionis in infidelitate adhuc ꝑſiſtentes.Dicit Tho. pctm̄ mortale tollit gr̄am gra facientē: aūt totaliter corrūpit bonū nature. vn̄ cuꝫ infidelitas ſit quoddā mortale pctm̄infideles qͥdeꝫ gr̄a carēt remanet tn̄ in eis bonūnature. vnde manifeſtū eſt: infideles pn̄toꝑari oꝑa bona: ſūt ex gr̄a ſcꝫ oꝑa meritoria:tn̄ oꝑa bona ad ſufficit natura: oꝑari pn̄t. vn̄ oꝑtet in ſuo oꝑe peccēt. Sꝫ qn̄cūqꝫ aliqd̓ opꝰ oꝑant̉ ex infidelitate tūc peccēt. Et ſic ītelligūt̉ ꝟba glo. ſuꝑius allegate. De cornelioinſuꝑ ſciendū qꝛ infidelis erat: habebat aūtfidē implicitā: nōdū manifeſtata ꝟitate euāgelij. Id̓o ad fuit miſſus petrꝰ: vt plene de fideip̄m inſtrueret. Peccato itaqꝫ infidelitatis tꝑebeate katherine mūdus erat infectꝰ quā ip̄a refugit in fide xp̄i firmiſſima ꝑſeuerans. Scd̓obta katherina ẜuauit ſe mūdam a carnali laſciuia. fuit qͥdē ꝟgo ꝑmanēs ī ꝟginitate ꝑpetua: ī ea ſatis cōmēdabilis fuit: maxime ꝓpt̓ tria. Primo ꝓpter formoſitatem. Scd̓o ꝓpter libertatē.