cōuenerāt eo ꝙ deformis eēt habitu ⁊ vultū deſpectus reſiſtebāt: inter quos p̄cipuus fuit quidam noīe defenſor. Sed qͥdā accepto pſalterioprimū qͥ ſibi occurrit pſalmū legit vbi h̓ ꝟſuserat. Ex ore infantiū ⁊ lactentiuꝫ deus ꝑfeciſtilaudē ꝓpter inimicos tuos vt deſtruas inimicū ⁊ defenſorē. Et ſic iſte defenſor fuit ab oībusꝯfutatus. Ordinatus itaqꝫ ep̄s cuꝫ populi tumultū nō ferret duobꝰ ꝟo milibꝰ extra vrbē monaſteriū ꝯſtituit. vbi cū. lxxx. diſcipulis īmͤ taabſtinētia vixit. Nā ibi vinū nemo nouerat niſi quē infirmitas coegiſſet. Mollior habitꝰ ibiꝓ crimine eratꝭ. plurime ciuitates de his ep̄oseligebāt. Quodā tꝑe martinꝰ valentinianū imꝑatorē ꝓ quadā neceſſitate adijt. Sed ille ſciēseum velle petere qd̓ ille nolebat dare. fores palatij ſibi claudi fecit. At martinꝰ ſemel ⁊ iteꝝ repulſam paſſus cilitio obuolutꝰ ⁊ cinere conſperſus ꝑ vnā hebdomadā cibi ⁊ potus abſtinētiamacerat̉. Tūc monēte angelo ad palatiū venit⁊ nullo ſibi ꝓhibente ad imꝑatorē vſqꝫ ꝑuenitquē cū veniētē videret: iratꝰ: quia fuiſſet admiſſus ei aſſurgere noluit donec cellaꝫ regiā ignisoperiret: ⁊ ip̄ꝫ imꝑatorē a ꝑte poſteriori ignisſuccenderet. Tunc ſancto iratꝰ aſſurgens ꝟtutem diuinaꝫ ſe ſenſiſſe cōfeſſus eſt. multūqꝫ ip̄mcōplectens ſibi oīa anteqͣꝫ rogaret ꝯceſſit: multaqꝫ munera obtulit. ſed martinus non accepit¶ Scd̓o exaltauit deꝰ beatū martinū in demonum fugatiōe Sepe nāqꝫ demones ab obſeſſiscorporibꝰ effugauit. In dialogo aūt Seueri etgalli legit̉ ꝙ quedaꝫ vacca a demonio agitatacū vbiqꝫ ſeuiret ⁊ multos confoderet: ⁊ verſusmartinū ⁊ ſocios in itinere furibūda ꝯcurreretille manu eleuata ip̄am ſiſtere iubet: qͣ īmobiliꝑmanēte: vidit demonē dorſo illius inſidentē:quē increpans: diſcede inquit funeſte de pecude ⁊ innoxiū animal agitare deſiſte. Quo ꝓtinus diſcedente vacca ad pedes illius ꝓſternit⁊ ad eius imperiū cum omni manſuetudine adgregē eſt reuerſa. ¶ Tertio exaltauit deus beatum martinū in miraculoꝝ operatione. Nā deus multa miracula oꝑatus eſt meritis ⁊ fide illius. Nam vice quadā venenatā herbam interalias herbas inaduertēter in cibū ſūpſit ⁊ vicinam mortē ſentiēs periculū ⁊ dolorem virtuteorationis fugauit. Cum qͥdam iuuenis defunctus fuiſſet: ⁊ mater eius ꝓ reſurrectione filij beatū martinū cū lachrymis exoraret ille ī mediocapi vbi erat īnumerabilis multitudo gētiliuꝫgenua fixit: ⁊ cūctꝭ vidētibꝰ puer ſurrexit Quaꝓpter omnes illi gētiles ad fidē cōuerſi ſūt. Cūbeatus martinꝰ quoddā templū antiquiſſimuꝫdiruiſſet ⁊ arborē pini diabolo dedicatā velletexcidere obſiſtentibꝰ ruſticis ⁊ gentilibꝰ vnuseorum dixit. Si d̓ deo tuam fiduciā habes noshanc arborem ſuccidemus: ⁊ tu illaꝫ ſuſcipe: etſi tecū deꝰ tuus eſt vt dicis euadas. Quo annuente ſucciſe arbori ⁊ iam verſus eum cadenti ſignum crucis oppoſuit: ⁊ in aliam partē rediēs:ruſticos qui ī tuto loco erāt fere oppreſſit. Quoviſo miraculo ad fidē ꝯuerſi ſūt.Ꝙ deꝰ aſſūpſit ad gl̓iaꝫ ſuā beatū martinū: qͥ pnunciauit diem obitus ſui. ⁊cum ingenti deuotione ex hac vitā diſceſſit: cuiꝰ trāſitus fuit diuinitus reuelatus. ¶ Capl̓m. III.Ertiū myſteriūcontemplandū de liberalitate ſanctimartini d̓r glorificatio. Adeptꝰ qͥppeeſt gl̓iam celeſtis regni in qua ꝑpetuo cōmorabitur in gaudio ⁊ exultatione eritqꝫ felix int̓ ſāctos ⁊ angelos ⁊ ip̄e ſanctꝰ. Sāctitas ꝟo eiusin extremo vite maxmie īnotuit ꝓpter tria.¶ Primo ꝓpter p̄nunciationē.¶ Scd̓o ꝓpter deuotionem.¶ Tertio ꝓpter reuelationem.¶ Primo innotuit ſanctitas beati martini propter prenunciationem. Nam obitum ſuum longe ante p̄ſciuit quem ⁊ fratribus prenunciauitInterea condacenſem dioceſim cauſa ſedandediſcordie viſitauit In qua diutius cōmoratusviribus corporis cepit deſtitui ⁊ diſcipulis indicat ſe reſolui. Tūc om̄es flētes inquiūt. Cuinos pater deſerꝭ: aut cui nos deſolatos relinqͥsInuadent enim gregem tuum lupi rapaces Etille quoqꝫ motus fletibus eorū flens ſic orauitDomine ſi adhuc populo tuo ſum neceſſariusnon recuſo laborem: fiat volūtas tua. Dubitauit em̄ pene quid vellet. quia nec hos deſererenec a xp̄o volebat diutiꝰ ſcꝑari. ¶ Secūdo innotuit ſāctitas beati martini ꝓpter deuotioneꝫCuꝫ em̄ aliqͣꝫdiu moleſtia febriū teneret̉ ⁊ a diſcipulis rogaret̉ vt in lectulo ſuo vbi ī cinere etcilitio decūbebat ſtramētū aliqd̓ poneret̉. Nōdecet inquit filij chriſtianū niſi ī cinere ⁊ cilitiomori. Oculis igit̉ ac manibus in celuꝫ ſemꝑ intentus inuictū ab oratiōe ſpiritū nō relaxabat.Et cū ſupinus ſemꝑ iaceret ⁊ a p̄ſbyteris rogaretur vt corpuſculū mutatiōe lateris releuaret.Sinite me fratres inqͥt ſinite potius celuꝫ reſpicere qͣꝫ terrā. vt ſpiritus ad dominū dirigat̉ Ethoc dicēs vidit diabolū aſiſtere. Quid inquith̓ aſtas cruenta beſtia? Nihil in me funeſtuꝫ reperies: abrae me ſinus recipiet. Et in hac voceanno dn̄i.ccccxlvj. vite vero eiꝰ. lxxvj. ſpirituꝫdeo reddidit. Uultus autem eius tanqͣꝫ angelireſplēduit: ac chorus angelorū ibidē concinēs