ꝓmiſſionibus ⁊ beneficiorū exhibitionibꝰ incitando. Tertio huic errori occaſionē dedit verbum apoſtoli ad Roma. vj. ca. vbi ait. nunc ſoluti ſumus a lege mortis: et vocat̉ ab apoſtololex vetus lex mortis. Ad qd̓ dicēdū ꝙ lex mortis fuit ſuis trāſgreſſoribꝰ: ſed lex vite fuit intentione dantis: ſed lex mortis vitio trāſgredientvnde ſubdit apoſtolus. Quid ergo dicemꝰ: lepeccatū eſt abſit̉. Sunt ⁊ alij manicheorū errores ridendi: quos cauſa breuitatis omittimusSi quis autē de illis pleniꝰ edoceri velit legatſūmam de ꝟtutibus ⁊ ibi materiā iſtaꝫ bene copioſeqꝫ digeſtam inueniet. ¶ Tertiū dubiū fuit: Que fuerūt media ad penitentiā ⁊ conuerſionem auguſtini cooperātia. Et dicimꝰ ꝙ tria:primū fuit pie matrꝭ lachrymoſa oratio. Secūdū ambroſij facūda p̄dicatio. Tertiū exemplorum ꝓuocatio. Primuꝫ fuit pie matris lachrymoſa oratio. Ip̄e nanqꝫ in ꝓuincias africe ciuitate vero cartaginēſi ortus honeſtis parentibꝰgenitus ē ex patre ſcꝫ patritio: matre vero monicha nuncupata: hec religioſa valde: ⁊ in chriſti amore fundata plurimū flebat pro filio: ⁊ ipſum ad vnitatē fidei reducere ſatagebat. Quadam autem vice ⁊ ip̄e in libro cōfeſſionū teſtat̉mater illa ſancta vidit ſe ſtare in quadam line lignea lꝫ triſtem: ⁊ quidaꝫ ei pulcherrimus iuuenis aſtitit ⁊ cauſaꝫ tante triſticie reqͥſiuit. Quecum diceret ꝑditioneꝫ filij mei auguſtini deploro. Ille reſpondit: eſto ſecura: quia vbi tu ibi ille: ⁊ ecce continuo filiū ſuuꝫ iuxta ſe ſtare vidihec poſt dum auguſtino retuliſſet. Ille ait falſeris mater non tibi ſic dictū eſt. Sed vbi ego ibitu. ecōtra illa dicebat. Non fili mihi dictum eſtvbi ille ibi tu. Sꝫ vbi tu ibi ille. Rogabat ergoſedula mater quaſi importuna quendaꝫ epiſcopum vt pro ſuo filio ītercedere dignaretur. Cuitanta quodāmodo importunitate deuictus ꝓphetica voce reſpondit: vade ſecura quia impoſſibile eſt vt filius tantarū lachrymarum pereat De ip̄a itaqꝫ referre poſſumus illud quodchriſtus in ẜmone qui legitur ī feſto beati iacobi maioris dixit. non ſentiebat inquit illa ſicutcetere matres que corpus natorum amant animā autem contēnunt. Deſiderāt enim illos valere in hoc ſeculo. et non curāt quid in alio ſintpaſſuri. Alij militias filijs ꝓuidēt alij honores⁊ nemo filijs ꝓuidet dominū: ꝑditionem illoꝝcum magno p̄cio cōparāt: ⁊ ſalutē illis nec donō acciꝑe volūt. Si vident illos pauperes triſtantur ⁊ ſuſpirāt. Si aūt viderint peccātes nevero ſapicemo triſtat̉. vt oſtendāt qꝛ corpoꝝ ſūt parentesnō aīaꝝ. hec ille. Scd̓m mediuꝫ qd̓ cōcurrit adpenitentiā ⁊ ꝯuerſionē auguſtini fuit ambroſijfacūda p̄dicatio. Cū em̄ auguſtinꝰ apud cartaginē multis annis rethoricaꝫ docuiſſet occultematre neſciēte romā venit: ⁊ ibidē multos diſcipulos cōgregauit: his tēporibus mediolanenſes a ſynaco p̄fecto romanoꝝ petiere ſibi doctorem in rethorica deſtinari. Erat ibi tūc p̄ſul videi ambroſiꝰ ⁊ ad p̄ces mediolanēſiū illuc mittitur auguſtinꝰ: mater autē eius quieſcere nonvalens cū multa difficultate ad eum venit: ⁊ ipſum iā nec vere manicheū: nec vere catholicuꝫrepperit. Cepit autē auguſtinꝰ beato ambroſioadherere ⁊ eius p̄dicationes frequēter audireErat em̄ in p̄dicatione ſatis ſuſpēſus ne qͥd cōtra ip̄am manicheoꝝ hereſim vel ꝓ ip̄a diceretur. quadā vice cōtra illū errorē ambroſiꝰ diutius diſputauit ⁊ ip̄m aꝑtis rōnibus ⁊ auctoritatibus ꝯfutauit: ita vt error a corde auguſtinipenitus pelleret̉. Tertiū mediū qd̓ cōcurrit adpenitētiā ⁊ cōuerſionē auguſtini dicit̉ exēplorū ꝓuocatio ⁊ inflāmatio. Cū em̄ ſicut ip̄e natrat in lib̓. cōfeſſionū iam via xp̄i ſibi placeret ẜper ip̄am anguſtā adhuc ire pigeret īmiſit dn̄sin mētē eius vt ad ſimplicianuꝫ in quo lucebat̉gratia diuina ꝑgeret vt ſibi eſtus ſuos cōferētiꝓferret qͥs eſſet aptus modus ambulādi in viadei in qua alius ſic ibat: diſplicebat em̄ ei quicquid agebat in ſeculo p̄ dulcedine dei ⁊ decoredomus eius quā dilexit. Simplicianꝰ autē cepit eum hortari ip̄e quoqꝫ cepit ſeip̄m hortariac dicere. Quot pueri ⁊ puelle intra eccleſiamdeo ſeruiūt. tu nō poteris ꝙ iſti ⁊ iſte? an veroiſti ⁊ iſte in ſeip̄is poſſunt ⁊ nō in deo ſuo: quidin te ſtas ⁊ nō ſtas: proice te in euꝫ ⁊ excipiet teſanabit te. Int̓ hoꝝ colloquia memoria victorini ī mediū venit: vn̄ exhilaratꝰ ſimplicianusnarrat Qualiter idē adhuc gētilis ob ſui ſapiētiā rome qd̓ maximū erat tunc ſtatuā meruiſſetEt qualiter ſe ſepius chriſtianū dicebat: cui cūſimplicianꝰ diceret: non credo niſi videro te ineccleſia: ille iocādo dicebat: nūquid parietes faciunt hominē chriſtianū: tandeꝫ dum ad eccleſiam veniſſet ⁊ ei tanqͣꝫ verecūdo occulte libervbi erat ſymbolū fidei ad legendū datus fuiſſetille in altū aſcēdit ⁊ alta voce ꝓnūciauit Tuncetiaꝫ ab africa quidā amicus auguſtini nomīepontianus ſuꝑuenit ⁊ vitā ⁊ miracula ip̄iꝰ magiſtri antonij qui nuꝑ in egypto ſub Cōſtātinoimperatore defunctus fuerat recitauit. hoꝝ exemplis auguſtinus vehemēter exarſit: ita ꝙ ſeciū ſuū alippiū tā vultū qͣꝫ mēte turbatꝰ inuaſit⁊ fortit̉ exclamauit. Quid patimur qͥd audimꝰSurgūt indocti ⁊ cerū rapiūt ⁊ nos cuꝫ doctrinis noſtris ī infernuꝫ demergimur: ⁊ accurrēsin quendam hortum ſub quadam ficū ſe ꝓiecitvt ip̄e narrat in lib̓. confeſſionum ⁊ amariſſimeflens lamentabiles voces dabat. Cū autē amā