voluntas dei cauſa ſit omniū reruꝫ: opor et ꝙintantū aliqͥd habeat eſſe aut qd̓cunqꝫ bonuminquātū eſt volitū a deo. Cuilibet ergo exiſtenti deus vult aliqd̓ bonū. vnde cuꝫ amare nihilaliud ſit qͣꝫ velle bonū alicui: manifeſtū ē ꝙ deoīa q̄ ſunt amat: non tn̄ eodeꝫ mō ſicut nos: qꝛem̄ volūtas nr̄a non ē cauſa bonitatis rei ſꝫ abca mouet̉ ſicut ab obiecto. Amor nr̄ qͦ bonumalicui volumꝰ non ē cauſa bonitatis ip̄ius: ſedecōuerſo: bonitas eius vl̓ vera vel extimata ꝓuocat amorē qͦ ei velimus ⁊ bonū cōſeruari qd̓habet ⁊ addi qd̓ nō habet ⁊ ad hͦ oꝑemur. Sꝫamor dei ē ꝓfundēs ⁊ cauſans bonitatē ī rebꝰEx his apparet ꝙ deus etiaꝫ peccatores amet.Nā nihil ꝓhibet vnū ⁊ idē ẜm aliqͥd amari etẜm aliud odio haberi: deus peccatores inqͣꝫtūſunt nature q̄dam amat. Sic em̄ ⁊ ſūt ⁊ ab ipſoſūt. inqͣꝫtū ꝟo peccatores nō ſūt: ſꝫ ab eē deficiunt: ⁊ hͦ ī eis a deo nō ē vn̄ ẜm hoc ab ip̄o odiohabent̉ Orit̉ tn̄ dicultas an deꝰ diligat creaturas irrationales qm̄ cuꝫ duplex ſit amor ꝯcupiſcentie ſcꝫ ⁊ amicitie: illas amore ꝯcupiſcentienō diligit: qꝛ nulliꝰ extra ſe eget: nec amore amicitie: qꝛ non pōt ad res irrationales haberi. vtptꝫ. viij. Ethicoꝝ. ergo nll̓o modo illas amatAd hͦ dicit ſanctꝰ Tho. ꝙ deꝰ ꝓprie loquēdonon amat creaturas irrationales amore amicitie: qꝛ amicitia non pōt haberi niſi ad rōnalescreaturas in qͥbꝰ cōtingit eſſe reamationē ⁊ cōmunicationē in oꝑibꝰ vite qͥbꝰ ꝯtingit bn̄ euenire vel male ẜm fortunā vel felicitatē: ſicut ⁊ adeas ꝓprie beniuolētia eſt. Creature auteꝫ irrationales non poſſunt ꝑtingere ad amanduꝫ deum: nec ad cōmunicationē intellectualis ⁊ beate vite qua deus viuit Sed diligit illas amorecōcupiſcentie inqͣꝫtum ordinat eas ad rationales creaturas ⁊ etiam ad ſeip̄m non quaſi eis īdiget ſed ꝓpter ſuam bonitatē ⁊ noſtram vtilitatem: cōcupiſcimus em̄ aliqͥd ⁊ nobis ⁊ alijs.¶ Tertia ꝟitas ꝙ deus nō om̄ia equaliter diligit. Nam vt inquit Augꝰ ſuꝑ Ioh̓eꝫ. Omniadiligit deꝰ que fecit ⁊ inter ea magis diligit creaturas rationales ⁊ de illis amplius que ſuntmembra vnigeniti ſui: ⁊ multo magis ip̄m vnigenitum ſuum. Notandū tamen ꝙ cum amareſit velle bonuꝫ alicui: duplici rōne poteſt aliqͥdmaius vel minus amari. Uno modo ex parteip̄ius actus volūtatis qͥ eſt magis vel minus ītenſus. Et ſic deꝰ nō magis q̄dam qͣꝫ alia amat:qꝛ om̄ia amat vno ⁊ ſimplici actu volūtatis eteodē modo ſe habēte. Alio modo ex ꝑte ip̄iusboni qd̓ qͥs vult amato. Et ſic dicimur aliquēalio plꝰ amare: cui volumꝰ maius bonuꝫ qͣꝫuisnō magis intēſa volūtate. Et hͦ mō neceſſe ē dicere ꝙ deus q̄dā alijs magꝭ amat. Cū em̄ amordei ſit cauſa bonitatis rerū non eēt aliqͥd aliudmeliꝰ ſi deꝰ nō vellet vni maius bonū qꝫ alteri.Sed nōnulli ꝓpter ea q̄ dicta ſūt arguūt ꝙ denō debet velle bonū magꝭ vni qͣꝫ alteri. Naꝫ vtſcribit̉ ad Romanos. ij. ca. Nō ē acceptio perſonaꝝ apud deū. qd̓ verbū ponit̉. xxxij. q. iiij.ca. ſicut. Et de ꝯſe. di. iiij. ca. nec quēqͣꝫ. Et dep̄ben. ca. venerabilis. Et de iudicijs. ca. nouitAd qd̓ rn̄det Alexāder de ales in. ij. volumineſūme. ꝙ ꝑſonaꝝ acceptio cadere nō pōt in liberali gratuita ⁊ volūtaria diſtributiōe quorūcūqꝫ bonoꝝ. ſed tm̄ indebita ⁊ neceſſaria diſpēſatione. Si em̄ quis ex ꝓpria liberalitate largirivellet aliquā pecunie quātitatē non p̄t ꝑſonarū acceptor cenſeri: qꝛ potius vni qͣꝫ alteri dederit: cū neqꝫ in eo qͥ accepit neqꝫ in eo qͥ non recepit meritū aut p̄ceſſerit aūt exiſtat vt ſibi prefata pecunia donet̉. Sic ⁊ deus bonitate ſua diuerſa atqꝫ diſparia creaturis cōtulit dona: ſineꝑſonaꝝ acceptione. Quare aūt excellētiꝰ cōdiderit angelos qͣꝫ hoīes: hoīes qͣꝫ bruta: leonesqͣꝫ formicas: aqͥlas qͣꝫ paſſeres: ⁊ ſil̓ia: nō intereſt nr̄a dijudicare: ſꝫ potius multimodā ſapīaꝫilliꝰ extollere: bonitatēqꝫ affluentiſſimā cōmendare. ¶ Scd̓m dubiū fuit vtrū xp̄s magis dilexit Ioh̓em qͣꝫ petrū. Et ꝙ ſic. patet ex p̄dictꝭTn̄ poſſet qͥs obijcere ꝙ deus illos magis diligit qͥ ip̄m magis diligunt: ſꝫ petrus magis diligebat xp̄m qͣꝫ Ioh̓es. vn̄ Ioh̓. ca. xxj. dixit ieſus petro. Simon iohānis diligis me plꝰ his.Qd̓ non ſic q̄reret dn̄s niſi ſciret ꝙ petrꝰ plꝰ ceteris ip̄m amaret: vt dic̄ gloſa. ergo videtur ꝙxp̄s magis debuit petrū diligere qͣꝫ IohanneAd hoc reſpōdet Bonauē. di. xxxij. tertij libriꝘ hic eſt triplex modus dicendi quorū vnusfacit ad explicationē alterius. Primus eſt ẜmAugꝭ. ſuꝑ Ioh̓em. viij. ait. ꝙ eſt dilectio in ſigno exteriori ⁊ in effectu interiori. Si loqͣmurd̓ dilectione in ſigno exteriori magis diligebatxp̄s Ioh̓em: qꝛ maiorē ei familiaritatem exhibebat Si ꝟo loquamur de dilectione qͣꝫtuꝫ aditeriorem effectū qui eſt effectus gr̄e: ſic magisdiligebat petrū: qꝛ maius munus gr̄e illi dederat. Et ſi tu obijcias: ꝙ deus illi debebat maiora ſigna dilectiōis oſtendere quē magis diligebat ẜm veritatē. Reſpōdet Augꝰ ꝙ ꝑ Ioh̓em⁊ petꝝ ſignificat̉ duplex vita. ꝑ petrū actiua q̄tranſit ꝑ Ioh̓em ꝯtemplatiua q̄ manet. Vndepetro dictum eſt. Sequere me. de Ioh̓e ꝟo dicitur. Sic eū volo manere. Et qm̄ actiua laborioſior ⁊ fructuoſior. Contēplatiua ꝟo purior⁊ iocūdior ad ſignificandā differentiā huiꝰ duplicis vite familiarius ſe exhibebat dn̄s Iohāni qͣꝫ Petro. In cuius rei ſignuꝫ cōmiſit eimatrem cuſtodiendā: Petro ꝟo paſtoralē curam