eius: quia ſic ꝓmiſerat ꝑ ꝓphetas. Salutē exinimicis noſtris: ſupple cōſecuti ſumus ꝑ xp̄mdemundo: carne: ⁊ diabolo. Et de manu oīuꝫqͥ oderunt nos. Ad faciendā miſericordiā cumpatribus noſtris: qꝛ myſteriū incarnatiōis impleuit non ꝓpter noſtrā iuſtificationē: ſꝫ ꝓpterſuaꝫ miſericordiā implendā quā patribus promiſit. Et memorari teſtamēti ſui ſancti. id ē. pacti firmiſſimi qd̓ habuit cū patribus veteris teſtamenti de xp̄o venturo: de quo teſtamēto admodū memorantꝭ ſeu recordātis ſe habuit quādo pactum impleuit. Iuſiurādū qd̓ iurauit adAbraaꝫ patrē noſtrū duturū ſe nobis. Vt finetimore de manu inimicorū noſtroꝝ liberati ſeruiamus illi. In ſanctitate ⁊ iuſticia coram ipſoomnibꝰ diebus nr̄is. Et tu puter ꝓpheta altiſſimi vocaberis. Nunc dirigit ſermonē ad filiūnatum. Preibis em̄ ante faciem dn̄i parare vias eius ſcꝫ per p̄dicationem xp̄m annūciandoAd dandā ſcientiā ſalutis plebi eius in remiſſionem peccatorū. Per viſcera miſericordie deinoſtri. id ē. ꝑ intimā ⁊ occultā dei miſericordiāfacta ſunt hec: in qͥbus viſitauit nos oriens exalto. Illumīare his qͥ in tenebris ⁊ vmbra motis ſedēt. id ē. patribꝰ in limbo exiſtētibꝰ: ad dirigēdos pedes nr̄os ī viā pacis. O Lachariepr̄ tāti filij de quo tāta miracula oculis ꝯſpexiſti. Oſenex admodū venerāde qͥ ꝓlē ex te genitā a deo electā non dubitaſti. O vir ſanctiſſimeqͥ ſpiritūſanctū in tua mēte ꝑ experientiaꝫ nouiluminis ſuauiſſimiqꝫ ſpūalis geſtus ſenſiſti Etquis explicet iocunditatē ⁊ leticiaꝫ cordis tui.Quis enarret ꝯſolationē anime tue. Nō mirūigit̉ ſi canticū quod iam expoſuimꝰ deū laudādo ac benedicendo ceciniſti.De ſanctitate Ioh̓is baptiſte quā demōſtrant qͥnqꝫ virtutes illiꝰ p̄cipue ⁊ſingulariſſime.¶ Capl̓m .II.Ecūdū myſterium cōtemplandū de Iohāne baptiſta d̓r ſāctitatꝭ. Quāta em̄ ſanctitatefuerit p̄ditꝰ colligere poſſumꝰ precipue ex qͥnqꝫPrimo ex mundi derelictione.Scd̓o ex corꝑis mortificatione.Tertio ex humili confeſſione.Quarto ex feruenti p̄dicatione.Quinto ex martyrij tolleratione.¶ Primo apparet ſanctitas Ioh̓is ex mūdi derelictione. Nā ſpū fcto afflatꝰ nō puerili leuitaſe motꝰ ī etate tenera: paterna domo relicta: adſolitudines deſerti ſe ꝯtulit. Quapropter eccleſia ip̄m alloquēs ait. Antra deſerti teneris ſubannis ciuiū turmas fugiēs petiſti: ne leui ſaltēmaculare vitam famine poſſes. Māſit aūt ibiabſqꝫ hoīm quorūcūqꝫ ꝯuerſatiōe vſqꝫ ad tꝑaſui baptiſmi ſiue p̄dicatiōis. Nec ē heſitādū ꝙparētes ſui paſſi ſint pͥuari p̄ſentia vnici filij: cūſcirēt ex his q̄ in eiꝰ ꝯceptiōe ⁊ natiuitate p̄ceſſerant: puerū illū ad oīa eiꝰ geſta ꝑ ſpiritūſanctūdirigi ⁊ regulari. Sꝫ circa hͦ poſſet aliqͥs q̄rerevtꝝ ſit ꝑfectior vita ſolitaria qͣꝫ ſocialis. Et qͥdam fortaſſe dicerēt ꝙ ſocialis: tū qꝛ vt ait ſapiens Ecc̄i. iiij. ca. Meliꝰ ē duos eē qͣꝫ vnum: qꝛvnꝰ iuuat̉ ab alio. Tū qꝛ Mat. xviij. xp̄s dixit. Ubi fuerint duo vl̓ tres ī noīe meo ꝯgregati in medio eoꝝ ſū. Tū etiā qꝛ ſolitaria vita videt̉ eſſe ꝯͣ naturā hoīs. Nā vt ph̓us dicit ī primo politice. Homo ē aīal ſociale. Sꝫ Augꝰ ī lībro de oꝑibꝰ monachoꝝ: illos ſanctiores eē dicit qͥ a ꝯſpectu hoīm ſeꝑati nulliꝰ ad ſe p̄bēt acceſſū. Ad plenioreꝫ tamē intelligētiā ⁊ obiectorum declarationem notāda ſūt ꝟba ſācti Tho.qͥ ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxxviij. ar. viij. ait. ꝙ ſolitudonō ē eēntia ꝑfectiōis: ſꝫ ꝑfectiōis inſtrumētuꝫ:nō tn̄ ē inſtrumētū ꝯgruū actiōi ſꝫ ꝯtēplationiIdeo nō ꝯgruit religionibꝰ q̄ ſunt ordinate adoꝑa vite actiue ſine corporalia ſeu ſpūalia niſiforte ad tempus exemplo xp̄i: qͥ vt d̓r Luc̄. vj.Erat ꝑnoctans in oratiōe dei. Cōpetit itaqꝫ ſolitudo religionibꝰ q̄ ſūt ad ꝯtēplationē ordinate. Notandū tn̄ eſt ꝙ illud qd̓ ē ſolitariū debeteſſe ſibi ꝑ ſe ſufficiēs. Hoc autē ē cui nihil deeſtqd̓ ꝑtinet ad rōnem ꝑfecti. Et ideo ſolitudo cōpetit cōtemplāti qͥ iam ad ꝑfectū ꝑuenit. Qd̓qͥdeꝫ ꝯtingit dupliciter. Uno modo ex ſolo diuino munere: ſicut fuit de Ioh̓e baptiſta: qͥ vtdictū ē: repletus fuit ſpūſācto adhuc ex vteromr̄is ſue. Alio mō ꝑ exercitiū virtuoſi actꝰ: adqd̓ exercitiū iuuat̉ homo ex alioꝝ ſocietate dupliciter. Uno mō qͣꝫtum ad intellectū vt inſtruatur in his q̄ ſūt ꝯtēplanda. Vnde Hieroꝰ dic̄ad ruſticū monachū. Mihi placet vt habeasſacrū ꝯtuberniū: nec ip̄e te doceas. Scd̓o qͣꝫtūad effectū vt ſcꝫ noxie affectiōes hoīs reprimātur exemplo ⁊ correptione aliorum: quare vita ſolitaria ſi debite aſſumatur p̄eminet vite ſociali. Si autem abſqꝫ precedenti exercitio talisvita aſſumatur eſt periculoſiſſima niſi per diuinam gratiam ſuppleatur quod in alijs per exercitium acquirit̉: ſicut patet de beatis Antonio⁊ Bn̄dicto. Et ſic qͣꝫuis melius ſit eſſe duos qͣꝫvnum: dum vnus indiget auxilio alterius: tamen hoc auxilio non indigent qui ſunt perfectionem aſſecuti Sicut etiam xp̄s eſt in medio eorum qui ſunt in ſuo noīe cōgregati: ita vt dicit̉pͥme Ioh̓is. iiij. ca. Deus charitas eſt ⁊ qͥ manet in charitate in deo manet ⁊ deus in eo. Solitarie vero viuere p̄t dupliciter eē: aut ꝓpter
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten