reconciliari nos oportet. Et hāc ſnīam idē Auguſtinus refert libro pͥmo ⁊ ſecūdo contra Iulianum. Et li. iij. de baptiſmo paruulorū. Et inli. de fide ad Petrum. Et in libro de perfectiōeiuſticie. Et in epiſtola ad optatū epiſcopū Et īepiſtola ad Ualeriuꝫ. Ex quibus apparet ꝙ cūde ſolo chriſto doctores affirment ꝙ fuerit ſinepeccato ⁊ virgo mūda fuit ab omni culpa mortali ⁊ veniali. igitur dabit̉ ſibi culpa originaliſ.Secunda ratio ad hoc inſinuandū eſt qꝛ xp̄usfuit vniuerſalis redemptor. ergo redemit virginem: ſed ſi nullum habuiſſet peccatū nō fuiſſetredempta. ergo aūt ip̄a habuit origīale. aut criſtus non fuit. vniuerſalis redemptor. Hīc Leopapa in ẜmone de natiuitate ait. Dominus noſter ieſus chriſtus mortis peccatiqꝫ deſtructorſicut nullum a reatu liberum reperit: ita liberādis omnibus venit. Et Hiero. in omelia ſuperMattheum inqͥt. Notandū in genealogia ſaluatoris nullam ſanctarū aſſumi mulierum: ſedeas quas ſcriptura reprehendit. vt qui pro peccatoribus venerat de peccatricibus naſcēs omnium peccata deleret. Et ad Romanos. iij. ca.apoſtolus dicit. Omnes em̄ peccauerūt ⁊ egētgloria dei. Et. v. c. Per vnum homīem in hūcmundū peccatum intrauit: ⁊ ꝑ peccatum mors⁊ ita in omnes homīes mors ꝑtranſiuit in quoomnes peccauerūt. Tertia ratio quare videturꝙ virgo originali culpe ſb̓iacuit eſt. quia de neceſſitate penas illi culpe debitas incurrit. Naꝫ⁊ penalitates contraxit: ⁊ mortem euitare nonpotuit. ⁊ ſi ante chriſtū deceſſiſſet non intraſſetcelum: quouſqꝫ fuiſſet ꝑ chriſtum ianua apertaſed cum patribus iuiſſet ad limbum. ¶ Tertioiſta opinio habet impeccabilitatem. Nō equidem rei ſunt habendi nec blaſphemi cenſendi qͥde virgine ſic loquunt̉: cum peccatum originale culpa ſit cōtracta non acta ꝓ cuius deletioneac remiſſione xp̄o filio ſuo omēs ingentes debemus gratias. ¶ Secūda opinio quę magis innitit̉ pietati eſt illorū qͥ aſſerūt ꝟginem ab omnilabe culpe originalis immunem a qua p̄ſeruatafuit. Et vt inqͥt Franciſcus in ẜmonibus ſuis.non obſtante tali p̄ẜuatione mater domini dicipoteſt fuiſſe peccato obnoxia. Quia quādocūqꝫ aliqͥs defectus conuenit alicui ex ſua naturapoteſt ei attribui qͣꝫtumcūqꝫ ille defectus ei auferatur. vt cum dicit̉. Omēs declinauerūt ſiml̓inutiles facti ſunt. ⁊ tn̄ hoc de facto nunqͣꝫ fuitverum. qꝛ ſemꝑ aliqui inuenti ſunt boni. Sꝫ hͦd̓r qꝛ qͣꝫtum eſt ex ſe ita eſſet: niſi eſſēt diuīa gratia p̄ſeruati. Item dicit̉ in pſal̓. Omīs hō mendax. ergo arguit Auguſtinus martyres fuerūtmendaces. Ideo dicendū ꝙ martyres fueruntmendaces qͣꝫtum erat de ſe: niſi ſpū diuino illuſtrati fuiſſent veraces. Inſuꝑ Iob. iiij. c. ſcribitur. Ecce qui ſeruiunt ei non ſunt ſtabiles: et inangelis ſuis reperit prauitatem. quorū primuꝫad beatos angelos: ſecundū ad malos referturvt exponit Gregꝰ. in moralibus. ⁊ tn̄ boni angeli non ſunt inſtabiles cum ſint in gr̄a cōfirmati. vt patet in. ij. ſententiaꝝ. Dicit̉ giſtud ꝙ qͣꝫtum eſt ex ſe ſunt inſtabiles: niſi eſſent gratia cōfirmati. Sic ⁊ beata virgo qͣꝫtuꝫ erat de ſe ex cōditione nature erat apta nata contrahere peccatum originale: ſed illud nō ꝯtraxit ex priuilegioſpeciali. Ad quod ſuadēdū inducunt̉ infraſcripte rationes.¶ Prima dicit̉ ꝯͣriorum ſolutio.¶ Secūda poſſibilis p̄ſeruatio.¶ Tertia ꝟginis exceptuatio.¶ Quarta puritatis comꝑatio.¶ Quinta honoris exhibitio.¶ Sexta gratie completio.¶ Septima diuina reuelatio.¶ Prima ratio dicit̉ ꝯtrariorū ſolutio. Namratiōes inducte ꝓ pͥma opiniōe ſolui facile poſſunt. Cum dicit̉ ꝙ eſſe abſqꝫ peccato cōuenit ſoli xp̄o. ergo non ꝟgini. Reſpondet̉ ꝙ xp̄o conuenit ꝑ naturam: virgini nō ꝑ natura ſꝫ per gretiam. Et ad illud quod adducebat̉ ꝙ xp̄s fuitvniuerſal̓ redemptor. ergo redemit virginem.ergo ab originali. Dicit̉ ꝙ redemit eam ab originali p̄ſeruando. Si quis ꝟo quereret quomodo xp̄us potuit ꝟginem redimere preſeruādo qͥ nondū erat incarnatus: cum aīma v̓giniscorpori ſuo vnita fuit? Reſpondere poſſumusꝙ bn̄ficia incarnatiōis xp̄i cōmunicata ſunt nōſolū p̄ſentibus ⁊ futuris: ſꝫ etiaꝫ p̄teritis. Namip̄e caput eſt oīm electorū ⁊ patrum ⁊ pr̄iarcharum ⁊ prophetarū veteris teſtamenti. vt docetAlexander in. iij. ſumme. qͥ anteqͣꝫ xp̄s incarnaretur ex eo ꝙ ip̄m fide incarnandum cogͦſcebātatqꝫ credebant diligebātqꝫ Ieſum: merueruntfieri membra eius qui licet nodum eſſet homo īre: erat tn̄ homo ⁊ deus incarnandus in ſpe. cuius gratia multa illius beneficia fuerūt preſtitaSic ⁊ in ꝓpoſito cum deus p̄elegiſſet virgineꝫſui filij futurā matrem merito ip̄ius filij incarnadi a contagione culpe originalis voluit preſeruare. Ad tertiam ꝟo rationē qua dicebatur ꝙvirgo de neceſſitate incurrit penas origīali debitas. Reſpōdemus ꝙ penas illas incurrit deneceſſitate nature que qͣꝫtum in ſe erat corrupere habebat ꝑſonam virginis niſi fuiſſet ab originali preſeruata. Et ſicut circūciſio vel baptiſmus penalitates compatiunt̉. Nam illi quidꝰꝑ circūciſionem originalis culpa remittebat eſilli qͥbus ꝑ baptiſmum nūc dimittit̉ a penalitatibus non liberant̉. Et ſancti patres qui ſine al