elementi p̄dominantis corpꝰ humanū naturali ꝟtute deorſum fert̉. In ſtatū aūt glorie p̄dominabit̉ natura celeſtis ẜm cuius inclinatōem⁊ ꝟtutem corpus xp̄i ⁊ alia ſanctoꝝ corꝑa ferūtur in celum. Alij ꝟo aſſignant ratōꝫ p̄dicte ꝟtutis ex ꝑte anime glorificate ex cuius redūdātia glorificabit̉ corpus. vt dicit Augꝰ. ad Dicſcorum. ⁊ xxij. li. de ciui. dei. Erit em̄ tāta obedientia corꝑis glorioſi ad animā beatā: vt vbivolet ſpūs ibi erit ꝓtinus corpus. licet gͦ aſcendereſurſum ſit contra naturam humani corporis ẜm ſtatum p̄ſentis vite: tamen non erit contra naturam corporis glorioſi: cuius tota natura erit omnino ſb̓iecta ſpiritui. Tertia difficuitas eſt. An corpus chriſti ⁊ qd̓cunqꝫ glorioſumpoſſit localiter moueri in inſtanti. cū in tali motu operet̉ ꝟtus diuina? Ad hoc rn̄det Alexander ⁊ Tho. ꝙ licet ꝟtus diuīa ſit infinita quanIulililitum eſt ex ꝑte oꝑantis. tamen effectus illiꝰ virtutis recipit̉ in rebus ẜm capacitatem earuꝫ etdiſpoſitionē. Corpus autem nō eſt capax vt ininſtanti localiter moueat̉. qꝛ oportet ꝙ commiſceatur ſe ſpatio ẜm cuius diuiſionē diuidit̉ tēpus. vt d̓r. vj. phiſicoꝝ. Verūtamē licet corꝑxp̄i nō fuerit motū in inſtāti de terra ad celū. n̄hilominꝰ motꝰ ille fuit ſatis velox atqꝫ feſtinusdum eadē die de terra euolauit ad empireū. qd̓eſt ſupra omēs celos. Refert em̄ Rabi moyſeamaximꝰ ph̓s. ꝙ qͥlibet circulus cuiuſlibꝫ plancte hꝫ tantū ſpaciū qͣꝫtum poſſet aliqͥs ire de viplana in qͥngentis annis. Et diſtantia int̓ celu⁊ celum .i. inter circulum ⁊ circulū. eſt ſimilitevt dicit via quingentorū annorum. ⁊ ideo cumſint ſeptem celi erit ẜm ip̄m a cētro terre vſqꝫ acconcauū celi ſaturni quod eſt ſeptimū celū viamultoꝝ miliū annoꝝ .i. tātū ſpaciū qͣꝫtū de viaplana aliqͥs iret in multis milibus annis ſi tantum viueret. ita tn̄ ꝙ iter vnius cuiuſlibet dieſint quadraginta miliaria. Qd̓ ſi verum eſt nouit deus. Clarū tn̄ eſſe pōt ꝙ ſatis longa ē diſtatia a terra vſqꝫ ad celū empireum. qꝛ corꝑa celeſtia ſol ⁊ luna cum excedant in qͣꝫtitate omīa elementa: tn̄ ita parua vident̉. ¶ Secūdo aſcendit xp̄s magnifice cum tripudio ⁊ leticia angelorum. Si em̄ beatiſſimi ſpūs illi alios ſctōs adcelū euntes cum exultatiōe recipiūt. qͣꝫtomagꝭregi regū ſeſe omēs obſequioſos reuerētiſſimosac locūdiſſimos exhibuerūt. Ex illis vtiqꝫ fuerunt duo illi de qͥbus diximus in pͥmo miſterioꝙ aſtiterunt iuxta diſcipulos in veſtibꝰ albis.Sed hoc loco interponendā duco Grego. ſententiam qui in omelia inquit. Querendum eſtq̄dnam ſit ꝙ nato dn̄o angeli apparuerūt: ⁊ tamen non leguntur in veſtibus albis apparuiſſę.Aſcendente autē miſſi angeli in albis veſtibusleguntur apparuiſſe. In albis veſtibus gaudiū⁊ ſolennitas mentis attendit̉. quia magna tūcſolennitas angelis facta eſt cum celuꝫ deus homo penetrauit. Quia naſcente dn̄o videbat̉ diuinitas humiliata: aſcendente ꝟo eſt humanitas exaltata. Albe etenī veſtes exaltatōi magiſcongruūt qͣꝫ humiliationi. In aſcenſione ergoeius angeli in albis veſtibus videri debuerūt.quia qͥ in humanitate ſua apparuit deus humilis in aſcenſione ſua oſtenſus eſt deus ſb̓limis.Hec ille. Ad triūphum iam chriſti redeamus:⁊ cogitemus qͣꝫ ſtupendum qͣꝫqꝫ mirabile fuitſpectaculum illud. qn̄ cum glorificata carne ſuaregna celeſtia penetrauit. Superauerat hoſtesterruerat demones: ⁊ predam innumerabiliumſanctorū eduxerat de inferno: ꝓſtrauerat morteꝫ quā ſua morte deſtruxit: ⁊ ad patris dextrāſeſſurus ꝓficiſcebat̉. Non talis nec tantus fuitillorū triūphus quorū hiſtoria romana meminit quia iam perijt memoria eorū cū ſonitu: ſedIeſus xp̄s in eternū ꝑmanet. Rem grandē pleriqꝫ putant dum legūt vel audiūt. ꝙ ceſar poſttot victorias ⁊ finē bellorum ciuiliū mortemqꝫPompei: dū redijt ad vrbē ẜm Suetoniū vnomenſe: ſed interiectis diebus qͥnquies triūphauit. Primo de Gallia ⁊ Britania. Secūdo deegypto. Tertio de franate et pōto. Quarto deiuba ⁊ africa. Quinto ⁊ vltimo de Hiſpania.Alij non ſine maxima voluptate commemorātque de qͣꝫpluribꝰ ad eorū laudem cōſcpͥta ſunt:que ob reipublice libertatem: hoſtes rebelleſqꝫRomanorū domuerūt. Scribit nāqꝫ Pliniusin libro de viris illuſtribus. et Eutropius lib̓.iiij. ꝙ Arilius metellus dictus macedonicus adeuicta macedonia philippū macedonie regemcirca tempora quibus carthago euerſa eſt duxit ad vrbem: ⁊ triumphans ante curruꝫ vinctum trahi fecit Metellus filius eius dictꝰ creticus ẜm Oroſiū ⁊ Eutropiū quia Cretam romane populo ſb̓iugauit: reuerſus romam triūphauit. Papirius qui lucius papirius curſorẜm Titūluuium quia ſamnitū duriciaꝫ prelijsfregit ⁊ adeo clare cuncta geſſit ꝙ Eutropiꝰ etOroſius dicant ꝙ romani hūc Alexandro magno ducem parem eſſe putabant ſi aſia domitain Europam arma temptaſſet. romam redienspoſt debellatos hoſtes triūphauit. Papiriusfilius eius cōſul adhuc cōtra ſamnites qͥ Aquiloniam ciuitatē eorū cepit expugnauitqꝫ aliamciuitatē illoꝝ fortiſſimā ẜm Titūliuiū: poſt romam rediēs triūphauit. Octauianuꝫ vt refertOroſius ⁊ Eutropiꝰ victor rediens ab orientecū triplici triūpho vrbē ingreſſus tūc pͥmuꝫ qꝛrempublicā auxerat: Auguſtus ſalutatꝰ eſt ꝓbus imperator ẜm Rufinū in annalibus romah 4