¶ In nomine domī noſtri Ieſu chriſti Incipit prima ꝑs ſermonū de laudibus ſanctorū ẜm fratrem Robertumcarazolū de Licio ordinis minorum.ępiſcopum Aquinaten̄.¶ Sermo primus de laudibus altiſſimi dei: cuius excellentia nobis declarant p̄cipue tria nomīa quibus eū nominare ſolemus.On gloriet ſapiens in ſapientia ſua: nec fortisin fortitudine ſua: nec diues indiuitijs ſuis. Sed in hoc glorietur qui gloriat̉ ſcire ⁊ noſce̓ me¶ Dei viuentis ꝟba ſunt iſta originaliter Hiereca. ix. Qm̄ defecerūt hoīes a vera cognitiōe ſucreatoris: abūdauit iniqͥtas multoꝝ ⁊ maliciaexcreuit ſuꝑ terram. Multiplicant̉ in dies nephandiſſima ſcelera: horrenda vitia ⁊ indomabilia incorrigibiliaqꝫ peccata. Oīs quippe carovidet̉ iam viam ſuam corrupiſſe. Et duꝫ ad ſingulos hoīm ſtatus variaqꝫ ſtudia cōſpicimus:rariſſimos inuenimꝰ qui iuſte: recte: pure: ſimpliciter ⁊ mūde agant. Ubiqꝫ dolꝰ: vbiqꝫ frausvbiqꝫ ſimulatio: vbiqꝫ pͥuatus amor: vbiqꝫ cupiditas: vbiqꝫ ābitio: vbiqꝫ deniqꝫ ignominia:⁊ turpitudo. Que ꝓfecto nō eſſent ſi deū an̄ mētis oculos vellemꝰ habere. Idcirco in hͦ ẜmōede ip̄o altiſſimo deo aliqͣ explicabimꝰ qͥbus humana corda excitent̉ ad ip̄m colendū: amāduꝫtimendū: atqꝫ deſiderandū. In hoc ſiqͥdem ſtavera ſapīa: vt pie veneremur deū p̄ceptaqꝫ illidiligent̓ ẜuemus. Ad hoc ꝟo inducimur dumoculos mētis erigimus ad ꝯtemplandā excelſmaieſtatem eiꝰ. Hanc aūt vnuſquiſqꝫ cōſiderare pōt ex nomībus que generalit̓ de deo ꝯſueuerunt dici. Qua de re ⁊ ip̄a nos nomīa ꝑſcrutariſtudebimꝰ: vt ꝑ illa ad agnoſcendū deū ⁊ dominum nr̄m facile ꝑducamur. Sunt itaqꝫ tria pricipalia nomīa qͥbus deus nominat̉ a nobis: q̄ illius p̄eminentiā ⁊ magnitudinē expͥmunt.¶ Primū eſt nomen timoris: ip̄m eſt deus.¶ Secundū eſt nomen amoris: illud eſt pater.¶ Tertiū eſt nomen honoris: hoc eſt dn̄s.¶ Qualiter deus benedictus eſt noīabilis etiā pluribus nomībus: et de ſcripturis tam humanis qͣꝫ diuinis in quibus exprimit̉ hoc nomen deus. Ca. I.RiMum Nomienquo deus nominat̉ a nobis eſt nom̄timoris: ip̄m eſt deꝰ. Nam ẜm Iſid̓.x. ethi. lib̓. Deus dicit̉ a theos qd̓ eſt timor. qꝛtimor ſit colentibus eū. Sed qꝛ pleriqꝫ inſani etſtulti qn̄qꝫ dicere nō formidāt: vbi eſt deꝰ: qual̓eſt. quis illū vidit. qd̓ nomen eius. qͥd illi debemus: ⁊ ſimilia. Ideo ad eorū domandā ꝑfidiaꝫprauitatemqꝫ confundendā tria in hac ꝑte dubia declaramus.¶ Primū vtrū deus ſit noīabilis a nobis.¶ Scd̓m vtrū deus ſit noīabilis pluribꝰ noībꝰ¶ Tertiū vtrū hoc nomen deꝰ inueniat̉ in ſcripturis exp̄ſſum. ¶ Pro pͥmi dubij clariore ītelligentia poſſet quis arguere ꝙ deus a nob̓ noīari non poteſt. Nam dicit Ariſto. in li. de cauſisPrima cauſa ſuꝑior eſt oī narratiōe. Et Augꝰ.in li. de ꝟbis dn̄i ait. Deus eſt ineffabil̓: qꝛ nonpōt fari. Et Dyoni. in li. de diuinis noībꝰ inqͥt.Deum neqꝫ dicere neqꝫ intelligere poſſibile eſt.Et iterum ibidem. Dei neqꝫ nomē eſt neqꝫ verbum: neqꝫ ratio neqꝫ opinio: neqꝫ fantaſma Exqͥbus concludi videt̉ ꝙ deū nullus noīare poſſit. Sed ꝯͣrium apertiſſime comprobat̉. tum qꝛip̄e Dyoni. librū edidit de diuinis noībus: tumetiā qꝛ de noīe dei multa in ſcripturis tradunt̉.Unde Gen̄. iiij. c. ſcribit̉. Sethnatus eſt filiusqueꝫ vocauit Enos ⁊ iſte cepit inuocare nomēdn̄i. Et Exo. iij. c. Ego ſum qͥ ſum. qͥ ſuꝫ hoc nomen mihi in eternū eſt. Et. xv. c. Omīpotēs nomen eius. Et. xx. c. Nō aſſumes nomen dei tuiin vanū Et Leui. xix. ca. Non ꝑiurabis in noīemeo. Et pſal̓. viij. Dn̄e dn̄s nr̄ qͣꝫ admirabile ēnomen tuū in vniuerſa terra. Et psͣ. xlv. Notꝰin iudea deus: in iſrael magnum nomē eius. Etpſal̓. xlvij. Scd̓m nomē tuū deus ita ⁊ laus tuain fines terre. Et pſal̓. lxxxiij. Cognoſcat qꝛ nomen tibi deus. Et pſal̓. x. Sanctū ⁊ terribile nomen eius. Et pſal̓. cxiiij. Non nobis dn̄e nō nobis: ſed nomini tuo da gl̓am. Et Prouer. xviijTurris fortiſſima nomen dn̄i. Et Eſa. xlij. ca.Ego dn̄s hoc eſt nomen meū. Et Hiere. xx. ca.Magnus es tu: ⁊ magnū nomen tuū. Et. xxxijca. Dn̄s exercituū nomen eiꝰ. Et Amos. ix. ca.Dn̄s nomen eius. Et. C. de ſum. tri. et fi. ca. l. ij.Sūmi dei nomen vbiqꝫ celebret̉. Et. C. de trāſac. l. ſi quis maior. Inuocato dei omīpotentisnoīe. Ita ⁊ in pleriſqꝫ locis nomen dei frequenter exprimit̉. Ex quo videt̉ ꝙ nominari poſſit.¶ Ad hanc dubietatē amouendā reſpōdet Bonauen. in pͥmo. di. xxij. Ꝙ ſicut intelligere d̓r dupliciter: ita ⁊ nominabile. Nam intelligere vnomō dicit̉ ꝑ ꝑfectam cōp̄henſionem. Alio mō ꝑſemiplena cognitionē. Sic noīabile vno mododicit̉ ꝑ ꝑfectam exp̄ſſionem. Alio mō ꝑ ſemiplenam naͣrrationē. Si gͦ dicat̉ nominabile primomō ſic: ſicut deus ſibi ſoli eſt intelligibil̓: ita effabilis ⁊ noīabilis nomīe: qd̓ ip̄e ſcit ꝟbo: qd̓ ip̄e