Fo.CCLXXXVI
are ſicut illi qui ꝯtinuū fluxū reumatisexcreant ſuffocant̉. Quid volumus ꝟbalioſa aduerſuꝫ nos ꝓlata retinere. q̄ iāura tranſierūt. q̄ nihil nocuerūt nobisintū fuit in ſe nec in rebus nec in corꝑe nectr̄am dei nob̓ auferrēt. nec honorem apudhoīes. ſi nō ꝑ impatiētiā offendimꝰ noſmetip̄os. īmo potiꝰ magis grati ſumꝰ deo ⁊ holinibꝰ. ſi ꝯtumelias patimur qͣꝫ ſi nihil adpateremur. Sic eſtimemꝰ ꝟba maleꝝ ⁊ detractoꝝ. ſicut latratꝰ canū vl̓ claes anſerū quos ꝯtra nos clamare audi⁊ nō curamꝰ. Qui alteruꝫ ꝯtumelioſeerat ſe ip̄m magis qͣꝫ illū dehoneſtatxemplū. Ecce aliqn̄ in itinere intemgaeris affligit nos. ⁊ cū euaſerimꝰ leir. ⁊ triſticie prioris obliuiſcimur. necimꝰ vt iterato ꝯtriſtemꝰ nos de priornodo qd̓ iā p̄terijt. ſic etiā debemꝰ p̄teꝝobliuiſci iniuriarū ac ſi non fuerint. ⁊idere ꝙ ſuſtinuimꝰ. qꝛ cū tribulatio perſierit. meritū eius adhuc manet. Cogietiā dehemꝰ ꝙ nemo ī hac vita ſine adate viuit. etiā qui ſeculo ſeruiunt ſepeora patiunt̉. Exemplū. Itē quātanuerunt ſancti ⁊ maxīe martyres. ⁊ ſuꝑia ip̄e dn̄s ieſus chriſtꝰ. ⁊ ſi ip̄e tanta paſſt ꝓ nobis. nōne eſt dignū ſi nobis alia toleramꝰ ꝓ chriſto. ⁊ ꝓ magna gl̓ia nr̄aemiſſione pctōꝝ nr̄oꝝ ꝓ quibꝰ h̓ libenis modica pati debemꝰ qͣꝫ in futuro pluriacerbiora. Hec ⁊ his ſil̓ia prudenter ⁊cogitando. impetū iracūdie ⁊ impatiēſcilius ſuperamꝰ.Xviciū accidie tres habet ſpecies.Tcidie vicium tres habet ſpecies.Prima eſt quedā amaritudo mentis qua nihil letuꝫ vel ſalubre libeto paſcit̉. fugit hominū cōſortiū. faſtiditlla queqꝫ. Hec eſt quā apl̓us ſeculi triappellat. que mortē operat̉. ꝓcliuis inerationē ⁊ diffidentiā. prona ad ſuſpis. que patientē aliqn̄ inſtigat ad neceꝫius luctu irrōnabili opp̄ſſa. Hec alinaſcit̉ ex p̄cedenti impatientia. aliqn̄ exardato vl̓ impedito deſiderio cupite reiqn̄ ex p̄cedentibꝰ melancolicꝭ humoribꝰ.unc medicoꝝ eſt adhibere remediū potiꝰeligioſoꝝ vel theologoꝝ. Scd̓a ſpēstorpor quidā pigredinis qͥ ſomnū amatmīa cōmoda corꝑis. horret labores. fuſit aſpera queqꝫ. frigus. oꝑationē. ocio de-
lectat̉. Heſt eſt pigricia ꝓprie. Tercia ſpecies eſt que ſola faſtidit ea q̄ dei ſūt. ad aliaagilis eſt ⁊ alacer. oratio eſt ei inſipida. et alaudibꝰ dei ſe abſentat. vbi caute pōt et audet ⁊ feſtinat explere velociter or̄ones debitas. ⁊ ne nimis afficiat̉ tedio earū aſſumitinterim alias cogitatiōes ⁊ occupatiōes. qͥbus intendat donec ꝑficiat horas vel orationes cōſuetas. Rumoribus paſcit̉. ludisdelectat̉. Excogitat negocia quibꝰ occupet̉.nihil magis eſt ei oneroſū. qͣꝫ intendere deo⁊ his q̄ ſpectant ad ſtudiū ⁊ ꝓfectū ſpūalemCella ei carcer eſt. Euagari aūt tam menteqͣꝫ corꝑe extra clauſtrū diligit. ⁊ querit multipharia occaſione. Om̄is rigor diſciplineſpūalis grauis eſt ei ⁊ murmurat econtra. ⁊querit̉ de duricia p̄latorū. ⁊ diſciplina zelantiū. Hoc accidie viciū ſignū eſt ingratitudinis. qꝛ tanta beneficia ꝯtulit nobis dominꝰ ⁊ cōfert quotidie. ꝙ fidelis ſeruus deinunqͣꝫ deberet eiꝰ obſequiū faſtidire. nec abeius laude ceſſare. Iteꝫ ſpoliat nos multismeritis ⁊ p̄mijs in celo. Tantā em̄ gloriaꝫom̄i hora negligimꝰ quāta bona interim facere poſſemꝰ ſi nō ocioſe ea trāſiremꝰ. ⁊ nulla vel modica hora p̄terit qͣ aut mereamuraut demereamur. Item cū in multꝭ offenderimꝰ deū. cōueniens eſt vt tempꝰ qd̓ adhuc reſtat nobis ad viuendū tāto meliꝰ expendamꝰ. vt redimamꝰ tempuſ quod maleamiſimus.De remedijs accidie.Emedia accidie hec ſunt. Primū ⁊efficaciꝰ cogere ſe ad illa ſpūalia ſtuV dia q̄ faſtidit maxime hō. ⁊ precipuead or̄onē ⁊ celebratōnē diuīoꝝ tādiu qͦuſqꝫdei gratiā vertat̉ nobis in oblectationē.Si aūt differat̉ talis gr̄a. nihilominus delabore luctaminis meritū accreſcet ⁊ ꝟtusroborat̉. ⁊ per conſuetudinē magis ac magis tedium minuet̉. Deus em̄ nō requireta nobis quod nō dedit. ſcilicet gratiā deuotionis. ſed hͦ vult vt queramus. ⁊ cum dederit cōſeruemꝰ ⁊ gratias ei agamꝰ. Poſſibile em̄ eſt aliquē qn̄qꝫ ml̓to plꝰ mereri in pugna laboris ꝓ obtinenda deuotiōe. etiaꝫ ſinō proficit qͣꝫ ſi multe deuotionis foret ſinelabore. qꝛ de iſto poſſet forſitā extolli. ⁊ meritū diminui. de illo autē cor humiliatur etmeritū conſeruat̉.¶ De remedijs cōtra triſticiā.TT 2