Fo.CXCIIII
contēplantes. ⁊ ideo eſt ibi ſūma ordinatioqꝛ nullū eſt ibi impedimentū. iō pͥmo naturaliter intellectꝰ diuinā pulchritudinē apprehendit qͣꝫ in ip̄a affectꝰ vnione indiſſolubili delectet̉. In viatoribꝰ licet amēt exiſtentes in corꝑe. tamē ſicut dic̄ ph̓us intellectus humanꝰ eſt fantaſie āmixtꝰ. iō omneintelligibile ⁊ maxīe ſummuꝫ intelligibileqd̓ eſt deꝰ ip̄e fantaſtice app̄hendit. ꝙ ſi etiāpamorē ⁊ illumīationē diuinitꝰ īmiſſaꝫ abintellectu āmixtio fantaſtica ſeꝑaret̉. ſemꝑtamē intellectꝰ qͣntūcunqꝫ celitꝰ illuminet̉.deū modo finito ⁊ limitato app̄hendit. quitn̄ īmenſus ⁊ infinitꝰ eſt. et iō om̄is intellectualis cogitatio ſemꝑ eſt impura ⁊ īmūdaEt ideo in pn̄ti ſi vera ſit cōſurrectio myſtica iubet ip̄am Dionyſiꝰ ab amoris affectulit̓ ſequeſtrari. ⁊ ꝑ ſolū ardoris amorērgere. qꝛ ⁊ ſi totꝰ ſit deſiderabil̓ ſicut incanticꝭ dr̄. nō tamē totus cōp̄henſibil̓ nec īpn̄ti nec in futuro. Et inqͣntū efficaciꝰ ī ip̄acōſurrectōe om̄is intellectiua cognitio reſcindit̉ intantū ardoris affectꝰ veluti liberſupenatans citius qd̓ deſiderat app̄hēdit.Et hoc ſumme cauendū eſt vt nulla cognitio intellectual̓ ſe amoris vnitiui cōſurrectione admiſceat. Ad ſextū dicenduꝫ eſt. ꝙſolutū eſt ẜm duplicē modū conſurgendi ꝑamorē vt dictuꝫ eſt. neqꝫ de trinitate neqꝫ d̓angelis. Per illud idē ſoluit̉ ſeptimū Adoctauū dicendū eſt. ꝙ licet modꝰ cōſurgendi myſtice ſtultꝰ ⁊ irrōnabil̓ ignorātibꝰ hācſapiam videat̉. tamē ſapientiſſime ⁊ mira ꝓlit ordinatiōe. nā ſolo pondere ⁊ diſcretiſe amorꝭ affectꝰ verius ⁊ certiꝰ ⁊ infallibilius in ip̄m quē diligit fert̉ qͣꝫ oculus corporalis aliqd̓ ſenſibile videat. vel intellectuspoſſit de deo ꝑ cogitatōem aliquā app̄hendere veritatē. Si querit̉. qͥd igit̉ cogitabo cū de deo cogitare nō debeā nec de angelis dicendū ꝙ ſolū aſpirat ⁊ cogitabit. vn̄ac tūc ſine aliqͣ cogitatōe de deo vl̓ de alijsſi mens ẜm viā purgatiuā eſt aliqͣtenꝰ p̄parata ſi neſciret alia dicere niſi hͦ mō ꝯſurgere dicens ſic. O dn̄e qn̄ te diligā. qn̄ te conſtringā. ſi hoc ſepiſſime frequentaret citiꝰ ſeſciret exꝑimētalit̓ inflāmari qͣꝫ ſi de ſecretiſſimis celeſtibꝰ ⁊ et̓na generatiōe vl̓ ꝓceſſione milies cogitaret. Und̓ iſta eſt optimaſtulticia. de qͣ dicit beatꝰ Dionyſiꝰ ſic. Hācſgit ſtultā ⁊ irrōnabilē ⁊ amentē ſapīam extedent laudātes dicimꝰ. ꝙ oīs eſt mentis ⁊
rōnis ⁊ prudētie cā. ſic̄ dictū eſt ſuꝑiꝰ in opponēdo. Ad nonū dicēdū. ꝙ deꝰ ẜm ꝯſurrectionē illiꝰ ſapīe app̄hendit̉ ꝑ modū entꝭ.nec vt vnū. nec vt verū. nec vt bonū. Sꝫ qn̄iſta vis anīe ſup̄ma q̄ eſt apex affectꝰ tangit̉ab igne amorꝭ illo motu ⁊ tactu ſcintillat aſfectus aſpirādo in deuꝫ. iō beatꝰ Dionyſiꝰiſtos doctores ſcolaſticos ⁊ ſpeculatīos cōfutat. qꝛ omīa ſe ſcire exiſtimat. cū tn̄ de vera ſapīa qͣ mens ad deū trahit̉ parū aut nihil niſi forte cōiecturādo vl̓ opinando cognoſcāt. ⁊ talibꝰ nō debere vllatenꝰ iſtā verā ſapīam ꝓpalari. ad Thy. ſcribēs dicit ſic.Uide aūt ne qͥs indoctoꝝ iſta audiat. Indoctos dico qͥ exiſtētibꝰ ſunt firmati ⁊c̄. ⁊ intales irridēs ſic infert ſtatim poſt qͥ ſua eſtimatione credūt dīna ꝑciꝑe ingenio vel ſcīeplenitudine. ſic indoctos aūt dico ⁊c̄. ⁊ poſtvere putātes ea q̄ ẜm ip̄os eſt cognitiōe ſcire eum qͥ ponit tenebras latibulū ſuum ⁊c̄.Et hͦ eſt. qꝛ iſta cognitio eſt totalit̓ ſupͣ mentē. ⁊ vbi om̄is intellectꝰ deficit qͥ nō app̄hēdit niſi ſub rōne veri vel boni. Myſtica vero theologia ꝑ apicē affectōis docet diſcipulos veritatis ꝯſurgere ꝑ amorē. īmo quodplus eſt nunqͣꝫ actualit̓ mens poſſet iſtꝭ motibus ꝯſurgere ſi aliqͥd cogitaret ꝯſurgensīmo mirabilit̓ deprimeret̉ a ſua eleuationeaffectio. ſed potiꝰ intellectiuā qͣi pediſſequāſubtractā relinquit inferius. ⁊ ſine ſui obſequio ad dilecti vnionē conſurgit motibusſurſum actiuis. ab ip̄a eminentius eleuataplus diſtat ab ea qͣꝫ ab ortu ſolis meridies.⁊ hoc quotienſcunqꝫ vult de die ſiue noctecenties vel milleſies ſi corpus poſſet ſuſtinere. ⁊ ꝙ ita ſit. exemplo materiali ad p̄ſensvtar vt valeas intelligere. Conſidero motum lapidis ſuo pondere naturalit̓ deſcendentis ad centruꝫ. Sic ꝑ pondus amorisaffectus diſpoſitꝰ in deū ſine om̄i cogitatione vel deliberatiōe ꝯſurgit veluti in ſuū cētrum ſe extēdens. ⁊ motibꝰ iſtis ſe eleuat incōtinuo deſiderio. cuius conplementum etintuitus quietem in eterna beatitudine obtinebit. niſi quādoqꝫ ad modicū temporisſicut eſt in raptu diuina ſubleuatione ſupͣſeip̄m non natura ſed gratia ſublimet̉. Sꝫſi hoc non poteſt percipere doctor ſpeculatiuus vel ſcolaſticus diſcipulus audiat abapoſtolo qui fuit prīcipalis hierarcha huius ſapientie quā nullus ſapiētiū grecoruꝫintelligere potuit. quoniā hec ſapiētia ſolū