Miſtica theologia
vt nihil in mēte ipſiꝰ pn̄tia remaneat incompletū. Dic̄ bona. nō bonū dicit vt multiplicationē in mēte diligētis diuinoꝝ beneficiorum inſinuet. Uenerūt dic̄ ꝑ hoc non a ſe ſignans ſꝫ ab illo obtinere .ſ. ex influētia ip̄iuſdilecti miſericordit̓ influētis. Dicit pariter.cū in ſeip̄a aīma nihil boni habuerit. et ſi qͦdfuit multiplici amaritudine replebat̉. cū illadicit. vt nō ſolū poſſeſſione ip̄iꝰ vnitiue ſapientie mens interiꝰ impinguet̉ ⁊ medullaruꝫip̄iꝰ multiplicatis fructibꝰ irroret̉. Sed etmulta dilecti encenia .ſ. ſplēdores ⁊ diſtillationes multiplices pn̄tiam vnitiue ſapientiecomitant̉. vt tā ꝑ ip̄am qͣꝫ cū ip̄a mēs experimenta gl̓ie obtineat in p̄ſenti. Miſerabilisgͦ debet aīma reputari ſi illud qd̓ videmusin ſenſibilibꝰ. nos rōnales non facimꝰ ⁊ reſpectu momētanei delectabilis pigritantescirca inferiora lamētabiliter occupati. cōtraetiā cordis humani generoſitatē impudent̉⁊ miſerabilit̓ dormitemꝰ. Hoc etiā apparet īvegetabilibꝰ vt in arboribꝰ q̄ vt ſtabiles ſint⁊ in cōcuſſione ventoꝝ immobilit̓ maneantin terra. radices īmittūt ꝓfundiꝰ ab humore ipſiꝰ terre in qͣ figunt̉ recipiētes fortificabile nutrimentū. vt etiā ramos ſuꝑiꝰ emittētes ꝓpter immiſſionē firmiſſimā ſine ſui cōfractione in ſuo loco firmiſſime ꝑſeuerent.Sic mēs ꝑ amorē vnitiuū ſupra ſe erectaꝑpenetratiuas affectionū radices in eo cui ꝑamorē vnit̉ radicata infigit̉. in qua infixiōevnionis ſtille roris eterni exhauſte ꝑ amorēmaxīe rōne redūdantie ip̄iꝰ fontis omniuꝫdelitiaꝝ ⁊ plenitudīs ꝑ importunitatē vnitiui amoris qͣſi quibuſdā radicibꝰ ad ſtipitēaffectꝰ deſcendūt inferiꝰ. mentē ſic fortificantes in ip̄o vt inauertibilit̉ ad ſpōſuꝫ ſine obliquitate ꝓfectu ꝯtinuo aſcēdat. vt etiā corroboratiōe motuū amoris qͥ hic radices ꝓprie nominant̉ rami ceteraꝝ potētiarū oīmꝑfundant̉. ⁊ inde ſic fortificata vt non iā admodū arūdinis ſpūaliū ventoꝝ turbine qͣtiatur. Et ſic̄ humor arbores facit vireſcereflorere ⁊ fructificare. ⁊ nihil hoꝝ ſine virtuteip̄iꝰ humoris arbor material̓ obtineret penitus. ſic ⁊ humor amoris facit florere altioribꝰ ad magis placēduꝫ dilecto cōceptiōibꝰqͣꝫ plurimis. ⁊ fructū opeꝝ ſine exinanitiōe.ferre folia ꝟboꝝ nō de ariditate mūdanoꝝniſi ea vilipēdendo. ſꝫ d̓ his q̄ placēt illi quēdiligit facit amor viriditate ꝑpetua apparere vt illiꝰ ꝓmiſſionis veritatē exꝑimētali no
ticia in ſeip̄is ꝑcipiāt. quā iā dudū degēs interris ⁊ cū miſeris habitās dilectꝰ promiſerat dicēs. Mēſurā bonā ⁊ ꝯfertā ⁊ coagiratā ⁊ ſuꝑeffluentē dabūt in ſinū veſtrū. Hocem̄ ꝓmittit deꝰ altiſſimꝰ aīe aſpirāti. q̄ ad inſtar inſenſibiliū materialiū arboꝝ ꝑ amorismotꝰ ignitos in ip̄o infigit̉. ⁊ qd̓ videt in grratura qͣꝫ expertē ⁊ inſuſceptibilē delectatōis⁊ iocūditatꝭ cognoſcit. hͦ ip̄a miſera appetat.cui tot delectabilia p̄mia a collatore oīm ꝓmittunt̉. ⁊ que ſint iſta in ſnīa p̄dicta inſinuātur. Menſurā dicit. qꝛ cuilibet ſe ad ſuā īfixionē ſollicite diſponēti dat̉ amor. id eſt. īfecti amorꝭ vnitio. que mēſura ꝓprie d̓r. Naꝫip̄a ſola quātitas aīe menſurat̉ vt deſidetam ꝑfectiorē vnionē citiꝰ ⁊ efficaciꝰ appredat. ardentiꝰ qͦꝫ amare deſideret. ⁊ ẜm ſuorū deſiderioꝝ mēſurā apportādo ſecū encenia ip̄e altiſſimꝰ pauꝑcule ſe infundit. q̄ verebona affectū mētis erigēdo deo eterno diligentē vniēs nō bono ꝑ ꝑticipatiōem ſed ſūmo bono. ampliori bonitate mentē ſibi vitā deificās. vt eo ſola bona dicatur ⁊ meliom̄is mēs angelica ⁊ humana. in qua amtrāſformās creaturā in creatorē abundor redūdauerit. vt iſte ſolꝰ nobiliſſimꝰ habtus. bonꝰ anthonomaſice debeat nominqꝛ in eo qͥ ſolꝰ bonꝰ eſt ẜm ip̄iꝰ ſnīam fadeū ſua extēſione deifica aīam trāſforcuiꝰ fructū multiplicatiōe ⁊ exuberāti abuidātia vires ⁊ ꝟtutes aīme ꝑfundēs vt rōneredūdantie ip̄iꝰ nihil maneat vacuū. ⁊ ideocōferta ſtatim d̓r. Sꝫ etiā qꝛ ex pn̄tia vnit.ui amoris ex qͣ totꝰ homo reſpergit̉ eſt ibi q̄dam virtutū creatio. vt vna motū alteriꝰ p̄occupare cupiat. ideo coagitata d̓r Et quiaverꝰ amor tāqͣꝫ ignis eſtuās nō pōt ſic adhibitadiligētia cooꝑiri cineribꝰ. qͥn ſꝑ quoaliqͥd calorē emittēdo alijs emīeat. ſic aſuꝑeffluentiā oꝑat̉ vſqꝫ ad v̓ba exteriꝰ. qꝛ d̓his circa q̄ vertit̉ mētis affectio v̓ba libētꝓferunt̉ ip̄a mens quadā limitatiōe amorꝭp̄ponderās vt os qd̓ eſt nunciꝰ quo mēs p̄mittit qd̓ ſentit interiꝰ ꝓferat diuina nō hina. celeſtia nō terrena. Unde pōt dici mēſura amoris ẜm quā affectꝰ potētias ſuas dirigit multiplici exhauritiōe corroborat. virtutes creatas ad oꝑandū exagitat. vt etiamad ea que ſūt exteriꝰ ſe extendēs ſua dignatiōe ⁊ ex deliberatiōe loqui vel facere niſid̓ꝑtinentibꝰ ad ip̄am ſuū poſſeſſorē nō ꝑmittat vllo modo. Inde gͦ dꝫ aīa lamētabiliter