Druckschrift 
2 (1495)
Entstehung
Seite
CLXXXIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Miſtica theologia

vt nihil in mēte ipſiꝰ pn̄tia remaneat incompletū. Dic̄ bona. bonū dicit vt multiplicationē in mēte diligētis diuinoꝝ beneficiorum inſinuet. Uenerūt dic̄ hoc non a ſe ſignans ſꝫ ab illo obtinere .ſ. ex influētia ip̄iuſdilecti miſericordit̓ influētis. Dicit pariter. in ſeip̄a aīma nihil boni habuerit. et ſi qͦdfuit multiplici amaritudine replebat̉. illadicit. vt ſolū poſſeſſione ip̄iꝰ vnitiue ſapientie mens interiꝰ impinguet̉ medullaruꝫip̄iꝰ multiplicatis fructibꝰ irroret̉. Sed etmulta dilecti encenia .ſ. ſplēdores diſtillationes multiplices pn̄tiam vnitiue ſapientiecomitant̉. vt ip̄am qͣꝫ ip̄a mēs experimenta gl̓ie obtineat in p̄ſenti. Miſerabilis debet aīma reputari ſi illud qd̓ videmusin ſenſibilibꝰ. nos rōnales non facimꝰ reſpectu momētanei delectabilis pigritantescirca inferiora lamētabiliter occupati. cōtraetiā cordis humani generoſitatē impudent̉ miſerabilit̓ dormitemꝰ. Hoc etiā apparet īvegetabilibꝰ vt in arboribꝰ vt ſtabiles ſint in cōcuſſione ventoꝝ immobilit̓ maneantin terra. radices īmittūt ꝓfundiꝰ ab humore ipſiꝰ terre in figunt̉ recipiētes fortificabile nutrimentū. vt etiā ramos ſuꝑiꝰ emittētes ꝓpter immiſſionē firmiſſimā ſine ſuifractione in ſuo loco firmiſſime ꝑſeuerent.Sic mēs amorē vnitiuū ſupra ſe erectaꝑpenetratiuas affectionū radices in eo cuiamorē vnit̉ radicata infigit̉. in qua infixiōevnionis ſtille roris eterni exhauſte amorēmaxīe rōne redūdantie ip̄iꝰ fontis omniuꝫdelitiaꝝ plenitudīs importunitatē vnitiui amoris qͣſi quibuſdā radicibꝰ ad ſtipitēaffectꝰ deſcendūt inferiꝰ. mentē ſic fortificantes in ip̄o vt inauertibilit̉ ad ſpōſuꝫ ſine obliquitate ꝓfectu ꝯtinuo aſcēdat. vt etiā corroboratiōe motuū amoris hic radicesprie nominant̉ rami ceteraꝝ potētiarū oīmꝑfundant̉. inde ſic fortificata vt non admodū arūdinis ſpūaliū ventoꝝ turbinetiatur. Et ſic̄ humor arbores facit vireſcereflorere fructificare. nihil hoꝝ ſine virtuteip̄iꝰ humoris arbor material̓ obtineret penitus. ſic humor amoris facit florere altioribꝰ ad magis placēduꝫ dilecto cōceptiōibꝰqͣꝫ plurimis. fructū opeꝝ ſine exinanitiōe.ferre folia ꝟboꝝ de ariditate mūdanoꝝniſi ea vilipēdendo. ſꝫ his placēt illi quēdiligit facit amor viriditate ꝑpetua apparere vt illiꝰ ꝓmiſſionis veritatē exꝑimētali no

ticia in ſeip̄is ꝑcipiāt. quā dudū degēs interris miſeris habitās dilectꝰ promiſerat dicēs. Mēſurā bonā ꝯfertā coagira ſuꝑeffluentē dabūt in ſinū veſtrū. Hocem̄ ꝓmittit deꝰ altiſſimꝰ aīe aſpirāti. ad inſtar inſenſibiliū materialiū arboꝝ amorismotꝰ ignitos in ip̄o infigit̉. qd̓ videt in grratura qͣꝫ expertē inſuſceptibilē delectatōis iocūditatꝭ cognoſcit. ip̄a miſera appetat.cui tot delectabilia p̄mia a collatore oīmmittunt̉. que ſint iſta in ſnīa p̄dicta inſinuātur. Menſurā dicit. qꝛ cuilibet ſe ad ſuā īfixionē ſollicite diſponēti dat̉ amor. id eſt. īfecti amorꝭ vnitio. que mēſura ꝓprie d̓r. Naꝫip̄a ſola quātitas aīe menſurat̉ vt deſidetam ꝑfectiorē vnionē citiꝰ efficaciꝰ appredat. ardentiꝰ qͦꝫ amare deſideret. ẜm ſuo deſiderioꝝ mēſurā apportādo ſecū encenia ip̄e altiſſimꝰ pauꝑcule ſe infundit. verebona affectū mētis erigēdo deo eterno diligentē vniēs bono ꝑticipatiōem ſed ſūmo bono. ampliori bonitate mentē ſibi vi deificās. vt eo ſola bona dicatur meliom̄is mēs angelica humana. in qua amtrāſformās creaturā in creatorē abundor redūdauerit. vt iſte ſolꝰ nobiliſſimꝰ habtus. bonꝰ anthonomaſice debeat nominqꝛ in eo ſolꝰ bonꝰ eſt ẜm ip̄iꝰ ſnīam fadeū ſua extēſione deifica aīam trāſforcuiꝰ fructū multiplicatiōe exuberāti abuidātia vires ꝟtutes aīme ꝑfundēs vt rōneredūdantie ip̄iꝰ nihil maneat vacuū. ideocōferta ſtatim d̓r. Sꝫ etiā qꝛ ex pn̄tia vnit.ui amoris ex totꝰ homo reſpergit̉ eſt ibidam virtutū creatio. vt vna motū alteriꝰoccupare cupiat. ideo coagitata d̓r Et quiaverꝰ amor tāqͣꝫ ignis eſtuās pōt ſic adhibitadiligētia cooꝑiri cineribꝰ. qͥn ſꝑ quoaliqͥd calorē emittēdo alijs emīeat. ſic aſuꝑeffluentiā oꝑat̉ vſqꝫ ad v̓ba exteriꝰ. qꝛhis circa vertit̉ mētis affectio v̓ba libētꝓferunt̉ ip̄a mens quadā limitatiōe amorꝭp̄ponderās vt os qd̓ eſt nunciꝰ quo mēsmittit qd̓ ſentit interiꝰ ꝓferat diuina hina. celeſtia terrena. Unde pōt dici mēſura amoris ẜm quā affectꝰ potētias ſuas dirigit multiplici exhauritiōe corroborat. virtutes creatas ad oꝑandū exagitat. vt etiamad ea que ſūt exteriꝰ ſe extendēs ſua dignatiōe ex deliberatiōe loqui vel facere niſid̓ꝑtinentibꝰ ad ip̄am ſuū poſſeſſorē ꝑmittat vllo modo. Inde dꝫ aīa lamētabiliter