FoCCXXIX
nre dilecti plēa deſignatio hēat̉. ꝙ ꝑ ip̄m n̄fteterit qͥn mēs ꝓfūdis bn̄ficijs donis ⁊ fulibꝰ plenarie repleat̉. Caput plenū roreſic̄ a capite deſcēdit motꝰ ⁊ ſenſusra īferiora q̄ vite ꝟacit̉ atteſtant̉. ſicab ip̄o altiſſimo qͥ caput ē totiꝰ ecc̄ie. vita amorꝭ ⁊ ſenſus leticie vnitiuis mentibꝰ illaQuinta petitio.buntur.Equit̉. Et dimitte nob̓ debita noſtra ⁊c̄. Ubi reqͥrit ſpōſa a tribꝰ īſtāCtius lib̓ari. Prīo a malo culpe veni. qꝛ mala mortalia elōgata ſūt ab ip̄a ꝓrip̄iꝰ radicatōeꝫ ī deo ab ip̄a dilecto. ſeoa malo ꝑiculi. qd̓ ē vtrūqꝫ. ⁊ culpe ⁊ peeſpiciēs. tercio a malo pene ꝑ qd̓ cōtractū in culpaꝫ freq̄nt̓ incidimꝰ. Prīo a malovenialiū q̄rit ſollicite lib̓ari qd̓ nō niſi ꝑ donū amorꝭ poterit ab ip̄o totaliter obtineri.uia em̄ mēs lumīs nihil hꝫ niſi inqͣntuꝫando ſe a ſuo ſole ſpūali ip̄i p̄ꝑate ſe inaibilit̓ infundente irradiatōem recipit.ꝟo ꝑ inordinatōes viriū īterioꝝ vl̓ intas delectatōes ſenſuū q̄rens alibi requiqͣꝫ ī fonte bonitatꝭ vl̓ beatitudīs aliqͣnnab ipſo obliquatur et obliquata diitur. niſi ab ip̄o lumine fonte claritalluſtret̉ (aīma em̄ ꝑ venialia aliqͣntulūuſcat̉) ſil̓r a ſuo deſiderio q̄rēs alibi deari qͣi ille ſibi nō ſufficeret qͥ ſola viſionepulchritudīs ſue ⁊ attactu dulcedīs reficitoēm mentē angelicā ⁊ hūanā. nō īmerito aſuo deſiderio re tardat̉. Petit gͦ attētiſſime lib̓ari ne a ſuauibꝰ deſiderioꝝ eloquijsſponſus ad ſui ſubſidiū vl̓ ſubuētōeꝫ vocatus retrahat̉. ⁊ iō ſub ꝑſona ip̄iꝰ gementistrenas cogitatōes extirpare radicitꝰ nō vantꝭ dr̄ ī libro Sapīe. corpꝰ qd̓ corrumpit̉ggrauat aīam. ⁊ t̓rena inhītatio deprimitſenſū ml̓ta cogitātē. Cū em̄ multa de īferibribꝰ cogitat ⁊ voces creaturaꝝ recipit afficientes īteriꝰ intāto a ſūmis ſubuētōibꝰ diſiantiꝰ elongat̉. Quia inqͣꝫtū mēs plꝰ circaſerſa cogitādo diſtrahit̉. intāto minꝰ innte btitudīs adunat̉. ⁊ tūc corpꝰ aīam aggrauare dr̄. qꝛ qͦdlibet hoꝝ ad ſibi locū naturalit̓ cōpetentē tēdit. iō ē in pugna continiua. ⁊ eſt mentꝭ aggrauatio. qꝛ aīa tēdit addeū qͥ ſolus eſt ſibi locꝰ ſufficiēs. corpꝰ verofone ponderoſitatꝭ ſemꝑ hꝫ circa terreſtriadelectari. Uel alit̓ p̄t dici. ne ꝓpter ſuā ob fuſcationē ⁊ obliquationē a decorāte luminein tanti ſponſi pn̄tia quā intimis viſceribꝰ
amplecti deſiderat indecent̓ ornata iudicetur ab ip̄o cū minꝰ ſpecioſa ſpōſa eiꝰ illi appareat. qͥ in ip̄a ſolū pulchritudinē interiorē ad ſibi ſpōſaꝫ aſſumēdā ſpecial̓r ꝯtēplat̉qͥa tūc eſt acceptū eiꝰ eloquiū qn̄ ꝑ mētis interiorē pulchritudinē ſuꝑce eſti pulchritudini ꝯformat̉. De qͣ ip̄am p̄cipue āmonet īcanticꝭ dulciter alloquēs hāc. Uox em̄ tuadulcꝭ ⁊ facies tua decora. qꝛ tuꝰ affectꝰ nonſapit niſi celeſtia. ⁊ facies tua nō ē ī ml̓titudine venialiū vl̓ carnalibꝰ affectōibꝰ deturpata. iō tuū mihi ſuaue ē colloquiū. cū hͦ clamo. te ꝑ pulſū affectōnū alloquēs. ⁊ faciestua decora ⁊ ad dignitatē nuptiaꝝ regaliūp̄ꝑata. qꝛ nō ē macula ī te. q̄ tn̄ nō niſi ꝑ ſanctu amorē extīguit̉. Quia cū mēs ꝯſurgendo ad vnionē q̄ īmediate ꝑ motū amorꝭ acqͥrit̉ mēs pͥus obliqͣta rectificat̉. vt ꝑ iſtamrectificatōem ⁊ ꝯſurrectōeꝫ affectꝰ tāqͣꝫ gutta aque q̄ cadēs ī ignem ſibi culpa venial̓ ꝑſui ꝯcreſcētiā vl̓ adunatōeꝫ īportunū nullomō valeat ingerere nocumētū. Illa etiā debita cognoīat qͥbꝰ obligati ꝓpt̓ illā rōne iuſta alicꝰ pene debitores efficimur. cū mēs īip̄o qͥ ē ꝟa btītudo minꝰ delectat̉. cū ex deliberatiōe alibi qͣꝫ ī ip̄o reqͥes appetit̉. qͥ ſolusmētis hūane deſiderio ē pleniſſimꝰ ⁊ ſufficiēs ꝯſolator. ita vt ip̄amet ꝟitas d̓ ſua plenitudine ꝓteſtet̉ ad ſuā ſufficiētiā alios ꝓuocādo. d. Uenite ad me oēs qͥ laboratis ⁊onerati eſtꝭ ī ſuꝑioꝝ affectionuꝫ laborioſoexercicio. ſꝫ tn̄ dulci. qꝛ cū ꝓpt̓ elōgatōnē incolatꝰ miſerie ⁊ dilatōeꝫ gl̓e oneratos voseē dicitꝭ. ⁊ corporee ſarcine corpulenta ſub̓aretardari. ⁊ ego reficiā vos nō aliꝰ. qͥ ſuꝫ ſapiētia et̓na oriens ex alto. qͥ diuinas ꝯſolationes veſtra deſideria quietātes non tm̄in futuro ſed impartiar etiā in pn̄ti. Nā qͥamitis ſum ⁊ humilis corde. ideo ꝓuocantibus meā affluentiā ꝑ ꝯtinua deſideria meinclino. nō pauꝑes deſpiciēs. qꝛ hūilis ſumcorde. qꝛ inqͣꝫtū t̓renis diuitijs mēs fueritpauꝑior intātuꝫ ad regales nuptias velutiꝯformior ſuꝑ humane nature limites mihivniēdo citiꝰ eleuabo. Qd̓ vos nō ꝑ ſpeculationē attēdatꝭ. ſꝫ videte ꝑ guſtū īteriꝰ p̄euntē. qꝛ nō videbitꝭ niſi ẜmonē ꝓph̓e īpleueritꝭſic dicentꝭ. guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis ē dominꝰ. qꝛ tūc erit reqͥes. ⁊ ꝓpͥe murmur aſpirātis aīe iā ceſſabit. cū creatorē ſeip̄a maiorē ī ſeip̄a p̄ſenẜit qͥeſcētē. ⁊ hͦ ē qd̓ poſtea dr̄.Et inuenietis requiem animabus veſtris.CC 5