De ſeptem itineribus eternitatis

tum igit̉ vbū audire eſt locutiōes ſctīſpūsin corde ꝯciꝑe. quē mūdꝰ audire nō pōt. qꝛſpm̄ſcm̄ acciꝑe n̄ p̄t. qͥ ad diligēda inuiſibilia nō aſſurgit. Hec Greg. Et ſequit̉. Et qͣifurtiue ſuſcepit auris mea venas ſuſurrijeiꝰ. vbi dic̄ Gregꝭ. Suſurriū occulti verbieſt ip̄a locutio aſpiratōis int̓ne. Uene autēſuſurrij dicunt̉ eaꝝ cogitatiōes. qͥbꝰ hecip̄aaſpiratio ad mentē ducit̉. Uenas igit̉ ſuꝑni ſuſurrij auris cordis furtiue ſuſcipit. qn̄ſubtilitatē locutiōis intime afflata mēs raptim ⁊ occulte cognoſcit. Niſi em̄ ab exterioribꝰ deſiderijs ſe abſcōdat. int̓na nō penetrat ⁊ occultat̉ vt audiat. ⁊ audit vt occultet̉Hec ille. Uerba hꝰ dīni ſuſurrij qn̄qꝫ ſic ſt̓abſcondita et occulta vt in intimis auditaextra dici nō poſſint. Unde dicit Gregꝭ. xv.moral̓. Riuuli ſpūaliū donoꝝ ī amātꝭ mente ita de celeſtibꝰ ſubtilit̓ currūt. vt ꝑ os carnis explicari non poſſint. Hec gͦ nemo ſcitniſi qͥ accipit. Apoca. v. vbi dicit Haymo. qͥad hͦ p̄deſtinatꝰ eſt. Uel vt dic̄ Aug. ibideꝫ.Qui acceꝑit ꝑ exꝑientiā vel ꝑ reuelationē.Sic igit̉ apparet qͣliter deꝰ ſpūꝫ nr̄m ī meditatiōibꝰ alloquat̉. Diſtinctio qͣrta.Uarto videndū eſt qͣliter ſpūs noſter ſiue mens nr̄a in meditatiōibꝰſuis deū ſe alloquētē alloquat̉. Cūem̄ deꝰ vt iā ſupra dictū eſt ſpm̄ ſiue mentēnr̄am in meditatiōibꝰ qn̄qꝫ tā amicabilit̓ etdulcit̉ alloquat̉ vt ſpūs nr̄ qͣſi āmirādo cūꝓph̓a clamēt. Ꝙ dulcia faucibꝰ meis eloqͥatua. ſuꝑ melori meo. cōdecens ⁊ neceſſe eſtvt ſpūs nr̄ deū alloquēteꝫ ſe hūilit̓ ⁊ dulcit̉cū reuerētia ⁊ cū gr̄arūactiōe alloquat̉. Dehac allocutione dicit Bern̄. ſer. xlviij. ſuperCanti. ſic. Sicut qͦndā moyſes qͣi amicusad amicuꝫ cū dn̄o loq̄bat̉. ⁊ dn̄s rn̄debat.ita ⁊ nunc int̓ verbū et aīam ac ſi int̓ duosvicinos familiarꝭ admodū celebrat̉ allocutio. Nec mirū. Ex vno em̄ fonte amorꝭ vnicuiqꝫ influit diligere inuicē ⁊ ꝯfoueri ꝑiter.dulciora gͦ melle volant hincinde totiꝰ in ſiꝟba ſuauitatis et mutui ferunt̉ aſpectꝰ. ſctīindices amoris. cū dicat alter in Cant̓. Ecce tu pulchra es amica mea. ⁊ ſtatim alteradicat. Ecce tu pulcher es dilecte mi. Ibid̓.Lectulus nr̄ floridꝰ. Hec ille. Primo igitur de iſta locutiōe notādū eſt ꝙ deꝰ ſūmeaffabilis vt ſpm̄ ſiue aīam ad hāc allocutionē animet ⁊ incitet ip̄e pͥor alloquit̉ eā dulciter inuitādo ad ſe alloquēdū dicēs Can-

ti. v. Sonet vox tua in auribꝰ meis .i. deſideriū tuū. Et reddit illiꝰ rōneꝫ dicēs Uotem̄ tua dulcꝭ. qꝛ ꝓcedit a fonte dulcedini.inſpirate charitatis. ⁊ ex fonte candidepide veritatis. ideo in ſpū ⁊ veritate ſonin auribꝰ meis. Et qͥa verba tua exterioradulceſcūt ex dulcedine verboꝝ interiorū.ideo fauus diſtillās ſunt labia tua. Cantiiiij. qͣntū ad verba exteriora. qꝛ mel dulcischaritatis. ⁊ lac candentꝭ veritatis ſub lingua tua abſcōdita ſunt. qͣntū ad verba interiora. ideo eloquiū tuuꝫ dulce Canti. v.Scd̓o de iſta allocutione nota qͥd ſit osanīe vel ſpūs. qͥd lingua quibꝰ deū alloquimur. Grego. xv. moral̓. dicit. Qos cordi.i. aīe eſt meditatio ſiue cogitatio. alias ꝓpheta nō diceret. Labia doloſa in corde etcorde locuti ſunt. Ex habundātia em̄ cordis os loquitur tam ſpūale qͣꝫ corꝑale. ſiuebonum ſiue malū. Lingua vero ſpiritꝰ ſiueanīe quid ſit. oſtēdit Bern̄. ſer. iiij. ſuꝑ Cantica dicēs. Verbū dei eſt ſpūs. ⁊ anīa eſt ſpiritus. ⁊ habēt linguas ſuas quibꝰ ſibi ſe alterutrū alloquant̉. p̄ſenteſqꝫ ſe indicēt. Etverbi diuini ingua ē fauor dignatōis. Anme vero lingua eſt feruor deuotiōis. Et ſequit̉ ibidē. Elinguis eſt anīa atqꝫ infans q̄hanc nō habet. ⁊ nullatenꝰ poteſt illi eſſe ẜmocinatio cū verbo dei. ideo cū verbū hiuſmodi linguā mouet. volens ad animloqui. nō poteſt anīa nō ſcire vel ſentireſermonē. Uiuus eſt em̄ ſermo dei ⁊ efficet penetrabilior om̄i gladio ancipiti. ꝑtingens vſqꝫ ad diuiſionē ſpiritꝰ ⁊ aīe. Et rurſum cū ſua verba mouet anīa. v̓bū deto minꝰ poteſt latere. nō ꝓpt̓ hoc qꝛ vbiſens. ſed magꝭ ꝓpter hoc ꝙ niſi ip̄o ſtimulāte deuotiōis līgua mīme ad loquendū mōuetur. Hec om̄ia Bern̄. ⁊ Greg. Tercioneceſſariū puto circa iſtā allocutionē ſpiritualē ſcire quid ſint v̓ba ſpiritꝰ ⁊ anīe. ⁊ quter diuerſimode deū alloqͥtur aīa. De hocit Grego. v. moral̓. ſic. Anīarū verba ſunip̄a deſideria. Nā ſi deſideriū ſermo nō eet.ꝓpheta nō diceret. Deſideriū cordis eorumaudiuit auris tua. Magnū deſideriuꝫ citmagnꝰ clamor. Tanto gͦ minus clamatqsquāto minꝰ deſiderat. ⁊ tanto maiorcem in aure incircūſcripti ſpiritꝰ expquāto ſe in eius deſiderio plenius funol.Inde dicit Augꝰ. x. lib̓. ꝯfeẜ. Et nota ꝙ uihil corꝑale in ſpūali allocutiōe imaginud