Fo.CXII
magno deſiderio ſperat̉ vt veniat. ⁊ nō poreſt teneri cū venerit. O aīma qͣꝫ breuis. qͣꝫfracilis ⁊ qͣꝫ caduca ē mūdana leticia. Brenes em̄ dies homīs ſunt. Quarto habēttriſticiā in t̓mīo. qꝛ ducūt heu miſeri ī bōisdies ſuos ⁊ īpuncto ad infernū deſcēdūt.xtrema em̄ talis gaudij luctus occupat.Immo o anīa ſi vales diſcernere. tale gaudium habꝫ ſemꝑ triſticiā admixtaꝫ in actuſuo. qͥa ſemꝑ neceſſe eſt ꝙ p̄ſumat ſeua ꝑturbata ꝯſcientia. An ignoras o aīa ꝙ nō diutius ꝑdurat leticia q̄ eſt in comedendo ⁊ bibendo qͣꝫ durat triſticia q̄ ē eſuriendo ⁊ ſitiendo. ſic eſt de om̄ibꝰ alijs. Quinto habet miſeriā magnā in affectu ꝓprio. qꝛ eſt ſpiritualis gaudij impedimētū. O anīa agnoſceqͣꝫ miſer eſt h̓ mūdus. ⁊ qͣꝫ miſerrimi quiſequunt̉ ip̄m. Semꝑ em̄ mūdana gaudiaexcluſerūt homines a btā vita. Bern̄. O qͣꝫvilis eſt qͣꝫ inutilis ē mūdana ꝯſolatio. ⁊ qd̓plus eſt metuendū. qꝛ vere ac ſctē cōſolationis eſt impedimentū. Rennuas igit̉ o anima mea in mūdo delectari. ſi vis de d̓i memoria conſolari. Hec Bern̄. Augꝰ. Ceteracreatura vileſcat vt creator in corde dulceſcat. Anīa Iā mundū deſpicio. iam falſam leticiā. vera triſticiā. falſam dulcedinē⁊ verā mundi amaritudinē agnoſco. ⁊ ob hͦnō immerito hec om̄ia ẜm tuū ꝯſiliū ꝯtemno. Sed qꝛ ſicut aſſeris ſine dilectione eſſenō valeo. dic queſo qͥd agā. quo me cōuertam. vbi dilectionē ꝯuenientē inueniāHomo O anīa ſi teip̄aꝫ ꝑfecte cognoſceres. ex tui ꝯgnitione mundū ⁊ om̄ia q̄ inmūdo ſunt ꝯtēneres. ⁊ diſcere poſſes quaꝫꝯſolationē ī tua dilectōe affectare nō īmerito deberes. O anīa ſi te naturā celeſteꝫ intelligeres. ꝓculdubio terrenā ꝯſolationeꝫabhorreres. Erubeſce igit̉ cōſolari ī ſceno.que es de celo. Erubeſce in imis delectari.que nō potes niſi in ſummo ſatiari. Naturaes (vt puto) celeſtis. ⁊ celeſtē ꝯſolationēIſicut eſtimo) naturalit̓ ſi carnal̓ inſania ꝑmitteret appetis ⁊ reqͥris. Bern̄. O qͣꝫ dulce⁊ delectabile eſſet. adiūcto diuini amorꝭ cōdimento. ẜm naturā viuere. ſi carnalis inſania nos ꝑmitteret. qua ſanata. ſtatim naturalibꝰ natura arridet. Anīa Et qͥd eſt ꝓprie ẜm naturā viuere. Hō Proprijſſime ẜm naturā viuere eſt in terrꝭ celeſtē vitaducere. ab exterioribꝰ ad interiora redireaꝑ interioribꝰ ad ſuꝑna aſcendere. ⁊ facere
om̄ia ẜm nobiliſſimū qd̓ eſt in homīe p̄cellens. hͦ eſt ẜm intellectu. Hec ph̓s. iiij. ethi.Anīa Poteſt ne aliqͥs in terris. ⁊ ī haclachrymaꝝ valle celeſtē vitā ducere. Homō O anīa ſi de meis ꝟbis tanqͣꝫ homīspctōris dubitas ⁊ mirarꝭ. audi Auguſtinū⁊ apl̓m paulū. Ecce qͥd dicit Augꝰ. Cū eternum aliqͥd ꝑ cognitionē ⁊ amorē capimusmente iā non in hoc mūdo ſumus. Undeeſt quod dicit apoſtolꝰ. Noſtra cōuerſatioin celis eſt. O anīa mea puto igit̉ ꝙ veriuses vbi amas qͣꝫ vbi animas. qꝛ quicqͥd diligis ip̄a dilectiōis vi in eius ſimilitudinemtrāſformaris. Si gͦ celeſtia contēplaris. ſiceleſtia diligis quomō iā nō in celis cōmoraris. que celeſtibꝰ ſpiritibꝰ in vita aſſimilaris. Anīa Heu heu iā me infelicem etmiſerā. miſerabiliter multo iā temꝑe excecatam ſentio. que tanto temꝑe ꝑ cognitionem in temꝑalibꝰ ⁊ terrenis rebꝰ oberraui.Mundanis ⁊ vilibꝰ me ꝑ amoreꝫ alligaui.de quibꝰ paucā conſolationē. multam veroamaritudinē ⁊ deſolationē. modicaꝫ ⁊ valde exilem leticiā. ſed variam ⁊ ſepe magnaꝫcordis triſticiā ſumpſi. Dic ergo iam queſo o homo q̄ eſt celeſtis conſolatio. ⁊ ſi quomodo poſſem ad ip̄am ꝑtingere in hac valle lachrymaruꝫ ⁊ miſerie. Quid eſt quod indeo meo inuenio. cū tam libenter ⁊ tam faciliter om̄ia ꝓpter ip̄m cōtemno. cū dico intra meipſum cū gaudio. Deus cordis meideus pars mea in eternuꝫ. Quid eſt quodin illa breuiſſima hora ī dilecto meo deguſto. cū om̄ia dura et amara ⁊ aſpera gaudēter ⁊ hilariter ꝓpter ip̄m ſuſtinere totis viribus cōcupiſco. ⁊ dico. Mihi adherere deobonū eſt. Et quis me ſeparabit a charitatechriſti. Homo Scd̓m Bern̄. o animahec cōſolatio nihil aliud ē qͣꝫ gratia quedādeuotiōis. ꝓcedens de ſpe venie. et guſtusboni. licet exiguus. ⁊ ſuauiſſima quedā delectatio. qua benignꝰ deus afflictam recreat anīam. qͣ anīa ad deū reqͥrenduꝫ inuitat̉.⁊ ad diuinū amorē accenditur vehemēter.Hugo de ſctō victore. O anīa qͥd putas eſttam dulce ⁊ tā ſuane. qd̓ in recordatione dilecti deuotas anīas ſolet tangere. ⁊ tā ſuauiter afficere. vt iam totalit̓ a ſeip̄is alienari incipiant. Exhilarat̉ ꝯſciētia. ⁊ in obliuionē venit oīm doloꝝ memoria. exultat animus. clareſcit intellectꝰ. cor illuminatur. affectus iocundat̉. Iā neſciūt vbi ſe eē cōſpi-