Expoſitio ſuper ſeptem

te peccatū meū. ſi em̄ hec māſiſſet nihil terreret. Sed cur hec dereliquit me? qꝛ etiaꝫreliquitꝭ lumē oculoꝝ meoꝝ ⁊ ip̄m nō eſtmecū qꝛ tu deus meus. qui es lumen veꝝqd̓ illuminat omnē hoīeꝫ venientē in hūcmundū tu qui es ſpūale lumen oculorummeoꝝ intellectualiū nō es mecum ꝑ gratiam tuam. ſed dereliquiſti me ꝓpter culpaꝫmeam. Sed hactenus dn̄e tibi ꝯfeſſus ſuꝫmala que interius patior. nunc autē plango ea qͥbus exterius crucior. Nam¶ Amici mei ⁊ ꝓximi mei aduerſum me appropīquauerūt ⁊ ſteterūt Hi qui mihi eſſe debuerant ad humanū ſolacium. ſunt mihiad cumulū paſſionū ¶ Et qͥ iuxta me erāttanꝙͣ amici ⁊ ꝓximi la longe ſteterūt tanꝙͣ hoſtes ⁊ aduerſarij. Et merito receſſer̄ea me. quia peccando receſſi a te. Merito ꝑdidi humanā amiciciā. quia ꝑdidi diuināgratiam. Non ſolum crucior a ꝑſecutionehominū ſed a temptatōe demonū (nā vimfaciebāt qui querebāt animā meam emones em̄ qui animaꝫ meam querunt adeternam dānatōeꝫ. vim mihi faciunt ꝑ malignam temptatōeꝫ. ⁊ nō ſolum per ſeip̄oſſed ꝑ miniſtros ſuos de quibus dicit̉ ¶ Etqui inquirebant mala mihi locuti ſunt vanitates ⁊ dolos tota die meditabant̉ Hiqui amici ⁊ ꝓximi eſſe debuerāt. inqͥrebātmala mihi. meditādo contra me doloſa etvana loquūtur. id eſt. falſa ⁊ deceptoria v̓ba. Tales aūt doloſi ⁊ mendoſi miniſteriūexercent diaboli. qui pater eſt mēdacij. Ecce ergo quibus malis crucior. ⁊ his tamenquia maiora meruiſſe fateor. ideo īiurias⁊ opprobria ſine murmuratōe patior. Ethoc eſt qd̓ ſequit̉ Ego aūt tanꝙͣ ſurdusnō audiebam ⁊ ſicut mutus nō aperiensos ſuū NNihil ad opprobria rn̄debā ¶ Etfactus ſum ſicut hō nō audiens ⁊ non habens in ore ſuo redargutōes quia arguētes me nō redarguebā. ſed redargutōes patienter ferebā. Sed quare hec oīa tam patienter ſuſtinui mala? ¶ Qm̄ in te dn̄e ſperaui Ideo ꝓpter te patienter ſuſtinui malaqm̄ nō in me. ſed in te ſperaui bona. et qꝛper patientiā pene ſperaui veniā culpe. iōtu exaudies me dn̄e deus meus dādo liberaliter veniā culpe. ⁊ ꝯſequēter gratiaꝫ ⁊gloriā. O magna patientie virtus cui dat̉

venia peccatoꝝ. ⁊ ꝑ veniā gratia meritoꝝ ⁊per gratiaꝫ gloria p̄mioꝝ. O ſalutaris medicina. per quaꝫ in leticiam mutant̉ triſtis⁊ aduerſa. Adhuc autem dn̄e ideo exaudies me. nō de te ſperādo diffidentē. ſed in teſperando cōfidentem Quia dixi nequando ſuꝑgaudeāt mihi inimici Quia nō exſuꝑba p̄ſumptōe. ſed ex pia ſpei deuotōnedixi ꝙ tu deus meus exaudies me. Et hocdixi ne inimici mei. detractores mei. ſupergaudeāt mihi. ſi videāt me in te ſperanteꝫnō ꝓficere ſed deficere. Merito em̄ cauentiuſti ne de lapſu eoꝝ exultent iniqui. Ideoſequit̉ (⁊ dum cōmouent̉ vedes mei j. ideſt. dum affectiones mee labunt̉ in peccatum ex humana infirmitate. irridēt impij⁊ (ſuper me magna locuti ſunt) irredēdomihi ⁊ ſuꝑ me magna ſcandala opprobriaqꝫ loquēdo. vbi potius ſi eēt pij. mee deberent compati infirmitate. eāqꝫ excuſandohumane miſerie humanitꝰ miſereri. Sꝫ adhuc etiam dn̄e exaudies me ¶ Qm̄ ego inflagella paratus ſuꝫ. Sciens em̄ ꝙ filiumque amas. ⁊ ſi qn̄qꝫ nō ſuauiter. tamē ſemper ſalubriter flagellas. Ideo tua flagellaparatꝰ ſuꝫ patiēter ſuſciꝑe. nō ꝯtra ea murmurādo. ſed meip̄m accuſando. quia dolor meus in cōſpectu meo ſemꝑ dolor depeccato meo ſemꝑ ē in ꝯſpectu meo Semꝑde peccato meo doleo. dū peccatū meū contra meip̄m eſſe ꝯſpicio. Et hoc ē qd̓ ſequit̉¶ Qm̄ iniquitatē meam annūciabo ipſaꝫcoram te cōtra me accuſando ⁊ cogitaboꝓ peccato meo) ip̄m in me cogitatōne ſolicita corrigēdo. ⁊ a te tuaqꝫ miſeratōne ſolita. curā medicinalē humiliter poſtulandoSed dum medicinā tuā peto o pie mediceecce quid ad curā meā ꝑ te fieri ꝑmittiturEcce em̄ quid ſequit̉ Inimici aūt meiviuūt ⁊ ꝯfirmati ſunt ſuꝑ me. ⁊ multiplicatiſunt qͥ oderūt me iniq̄ O ſalutaris. ſed n̄ſuauis medicina. O mirabilis. ſed medicinalis cura. ꝑ tuā nāqꝫ ꝑmiſſionē. ad meāfit ꝓbatōeꝫ. Fit inꝙͣ medicinaliter ⁊ ſalubriter ꝙ inimici mei ꝓſpere viuūt in hocmūdo. vbi ī aduerſitate laboro. ⁊ gemensrugio. Et qd̓ grauiꝰ ē. ꝯfirmati ſunt ſuperme in ꝑſecutōe. ⁊ qd̓ grauiſſimū ē qͥ oderūtme iniqͦ. mala reddētes ꝓ bonis. nō pauciſed ml̓tiplicati ſūt ⁊ qͦtidie plures fiūt. De