⁊ eius valore

78

ſibi ſcrupulos ſuꝑ obliuiōe illorū que protulit aūt ꝓferre debuit. qm̄ memoria et reminiſcentia nō cadūt niſi ſuꝑ illa que ꝑ reflexionē ſuꝑ actus noſtros vel cogitatiōesconſideranimus quales reflexiōes nō fiūtꝯtinue. nec vt fiant neceſſe eſt. Sufficit igitur ad quietationē ſibi vnicuiqꝫ faciendāꝓbabilis cōiecturaRationē deniqꝫ ſi qͥs illā dūtaxat q̄ſub p̄cepto cadit. ſcient̓ interrūpit/ꝑ actualē attentionē ad alia. et euagatione or̄onis attentioni ꝯͣriā ſcient̓ et cūꝓpoſito. Sic ꝙ aduerterit hmōi diſtractōnē ⁊ eā nō curat repellere. ſed vult ꝓgrediin or̄one. talis vel peccat. vel reſumere dꝫ illud qd̓ ī tali volūtaria diffractiōe ꝓlatu ē.¶ Nihilominꝰ attendendū videt̉ in caſibus nōnulis. ꝙ nō oꝑtet orantē ſꝑ conaritota ſolicitudine ꝯtinere cor ſuū infra verba ⁊ ſenſum vocal̓ or̄onis. qͥn tolerari poſſit euagatio quedā. ſeu potius cordis laxatio ſine forti conatu r̄preſſiōis cogitatōnūnūc hac nūc illac fluctuantiū. Et hͦ vl̓ ꝓpt̓laſſitudinē nature. ⁊ cerebri quādā turbationē. vel ꝓpter curſum velocē or̄onis. velqꝛ de ſenſu verborū illoꝝ forte difficilium.apud ꝑitiſſimos theologos nihil intelligitur vel minus ꝙͣꝯtinent. ¶ Sūt qͥ ꝑambulando fiūt minus grauati vl̓ deſides ī oratione regulariuſ tn̄ obtineri ⁊ ꝯtineri p̄t ſtabilitas cordis in oratiōis attentiōe. ſtandovel ſedendo. vel aliter honeſte quieſcendo.ꝙͣ corpus agitandoUper eſt viderepe atrentiōe quefit in affeetu ad deū vl̓ ad ſpūalia aliqͣqualia nō ſignificant verba oratiōis que ꝓferuntur. ¶ Ingerit quippe ſcrupulum apud nonnullos dictum Bernar. ſuꝑ cantica vbi ꝓhibere videtur artentionē quālibet ad alia ꝙͣ adorationis ſignificata ⁊ verba. etiam ſi ſalutaria videantur. ſicut exēplum dat de recogitatione ſermonū ſuorūEt addit ꝙ monachus. debitor eſt oīm verborū oratiōis que dicunt̉ vel cantant̉ finea ſua ſiue ab altera ꝑte. ¶ Uident̉ hoc alijdicere ſub alijs verbis volētes ꝙ actual̓ attentio. coarcetur infra terminos et limitesoratiōis que dicit̉. vt ſi dicat̉. Beatus vi

qͥ nō abijt in conſilio impioꝝ. hoc ⁊ nō aliud cogitet̉. Et ꝙͣuis multa ſint in pſalmiſque nullam videntur habere connexionēaut appropriationē ad orationis materiaꝫnihilominus oſtendit Hugo de ſctō Uictore. in tractaculo ſuo de oratiōe compendioſiſſime et ſententioſiſſime cōpoſito modos/ quibus omnia trahant̉ adorationisforma ⁊ modū. ſed nō omniū eſt doctrināhanc prompte in practicā deducere. ¶ Uerum huius inquiſitiōis determinatio difficultatē habet plurimā ꝓpter diuerſos orātium mores. Et ne quilibet vſurpare ſibivellet ꝓ regula generali. illd̓ qd̓ varios habet exitus dū aliqͥ faciūt ⁊ facere poſſūt meritorie. id qd̓ apud alios in demeritū caderet ſiue in detrimentumNde pͥmo dicimus ꝙ cor a uetuꝫet affectum per contemplationempoteſt in alia ſurſum rapi ſtare velverſari/ quam ſonant orationis ſenſus velverba. Cū em̄ finis ⁊ virtus oratiōis ſit ineleuatione mentis in deū ꝑ pium ⁊ humilēaffectū/ quiſquis in hoc ſtat vel verſat̉/ fructū adipiſcitur or̄onis. ita tn̄ vt dū vocalisoratio data ſub p̄ceptione illa nō omittat̉.aut non contemnat̉ ab alio ꝓlata audiri.Si vero non imminet tale p̄ceptum vocisexterioris ſalubrius aliquando dimittiturverbalis oratio ꝙͣ ꝓfert̉. Aliqͣndo inquaꝫqm̄ poteſt humilitas loquentes ⁊ verboꝝſacr̄m ſupplere minorationē in orantis affectu ⁊ ne nimis aſſueſcat aliquis orationemrefugere vel horrere vocalē. vel in labore tāli ſatiſfactionē penalē exoluat ſeu pnīalem.¶ Uidemꝰ p̄terea/ quēadmodū plurimosqͦs euagatio cogitationū paſſim oecurrētiūſine lege ⁊ ordīe nō īpedit ex toro/ qͥn facil̓r⁊ cito cū dāt oꝑam ſe recoligēdi/ redeāt adrecogitādū illa/ q̄ vox or̄onis exprimit itaꝙ cito cor ſic diuertens a ſe. cito rurſus adſe reuertit̉ Sic longe faciliꝰ ⁊ diuiniꝰ/ mēsaſſueta cōtemplatōi. pōt ꝑ diuerſa ꝓſpiciendo quaqua verſum ſe circūferre. nūc ī celo ſurſum. nūc in terra deorſuꝫ. velut ī luceclara poſitū cor ip̄ius. Sic nihilominus reuerſio cum omni facilitate in ea ipſa q̄ pronūciata ſunt aut q̄ dicūt̉ attēdenda.Unt alia duo. vnū bonū. malū alterū q̄ cor īpediūt ne dirigat̉ actual̓ at