De oratione

um. ꝙͣuis intēdere iuſtificatiōi ſue nō omitcat. non tamen in ea ſed in liberalitate deireponat ſpem ſuam. Hec autem humilitas haberi putatur ab aliquibus tota facilitate. quia ſic verbo vel oratione profitent̉.eſſe faciendum ſub potenti manu dei. Sedeam in affectu trahere ſumme difficultatiset ſolius diuini muneris experiuntur. quiſuperbam et ſtultā humani cordis preſūptionem ſatagūt euincere. O quotiens p̄ſſa. quotiens obrupta pede ſancte deuotionis reſurgit ocius peſtis hec ſuperbie. Neqꝫ tamen efficatius ad normam humilitatis legitimam venit ꝙͣ ſi accedit homo adcor altum et exaltetur deus in conſideratōne iudiciorum ſuorum recogitando ꝙͣ terribilis eſt in conſilijs ſuper filios hominūqui cuius vult miſeretur et quem vult indurat̉:. apud quem nemo ſcit an odio velamore dignus ſit. Attende tu qui ſuꝑbis.quoniam ex tua conditione totaliter infectus es filius ire ⁊ maſſa peccati. Utrū verote tuus creator et iudex relinquat vas incontumeliam quod poteſt ex iuſticia vl̓ anefficiat vas in honorem pro ſola miſericordia/ tu prorſus ignoras Ue autem tibi ſi tenon purificauerit vſqꝫ in finem. ſi per iuſticiam ſemota miſericordia teipſum diiudicet. etiam ſi quid gratie habes vel virtutisquod profecto non a te ſed ab ipſo ſuſcepiſti. Noli igitur gloriari noli ſuper alios excolli. quaſi tu hec nō acceperis. quaſi preterea nō inde grauiori ſupplicio digne flagellandus ſis. ſi ingratus. ſi aliorum contemptor extiteris.Ed redeamus ad orationem.Ceſert ſeneea regem antigonū. Lreſpondiſſe cuidam infime fortunehominum dum peteret ab eo oboluꝫ. Nōdecet inquit regem dare munus tam exiguum. Petiuit ciuitatem. reſpondit ipſuꝫ nōeſſe tanto munere ditandum cū tamen poſſet vt rex dare ciuitatem. et ille vt pauꝑ obolū reciꝑe ¶ Tendit hec narratio vt in omni petitione ſimus memores indignitatisnoſtre audeamus tamen petere magna nōpro recipientis ſed pro donantis dei ſumma liberalitate. Huic innitatur oportꝫ/ toca fide et fixa ſpe cardo deſideriorū petitionumqꝫ noſtrarum. quia verbum dei eſt.

Miſerebor cui mīſerebor. Propter quo qformaꝫ nobis orandi dedit. ¶ Dimitte nōbis debita noſtra ſicut et nos dimittimꝰ debitoribus noſtris Dimittimus ⁊ nos debētibus noſtris. ſicut dimitti nobis volumuſet optamus. Volumus auteꝫ ſi recte volumus ita nobis debita dimitti primo vt nōdānemur. de hinc vt punitōne euadamusaut ꝙ illam temperatam patientiāqꝫ cōditam habeamꝰ ad correctionē nō ad deteriorationē noſtrā. Uelis ita de quolibet proximo tuo. alio qͥn time quod dicit̉. Et oratio eius fiat in peccatū Et illud. Serue nequā nōne oꝑtuit et te miſereri cōſerui tui.Facile em̄ dimittit omnia qͥ ſe mortis eterne debitorē eſſe vl̓ ſcit aut formidat. ¶ Ceterum plus in alienis ꝙͣ tuis orationibꝰ fidiciā habe. charitatem habe. et dices ex ſententia. Particeps ego ſum omniū timentium te ⁊ cuſtodientiū mādata tua ſiue in celis ſiue in terra ſunt. Cōſtituas an̄ faciemconſiderationis tue dū licet dū tempus eſtmiſerendi/ duꝫ nō declinauit deus in ira ate ſeruo ſuo/ qm̄ totus deſiderabilis. totusamabilis eſt. nullo ad premiū. nullo ad ſuꝑplicium habito reſpectu qui carnalem quiad ſe reflexū ſapit amorem. dicito cū IobEtiam ſi me occiderit/ tn̄ in ip̄o ſperabo.Sic erit oratio pura ſic digna diuino ꝯſpectui. ſic diliges deū ⁊ teip̄m ꝓpter deum.Et interim habui que de oratōnisvalore ſubaſpectu multiplici diſſererē quā expedientius eſt corde puro ſimpliciqꝫ frequentare iugiter abſqꝫ vlla (vt expreſſum eſt) intermiſſione ꝙͣ curioſa ſcrupuloſitate velle digitis (vt dicitur)appendere eam. ꝙͣuis hec doctrinalis inqͥſitio nō ſit omnino fructu carens. Inuenitur in ea p̄cipue. ne in tantis obligatōnibꝰorationū ꝓ alienis ſe quis inuoluat. vt inde tꝑale ſubſidiuꝫ ſubſequat̉. neqꝫ tanꝙͣ ꝓp̄cio qd̓ eſt ſacrilegiū ſymonie. neqꝫ tā ꝙ ꝓſuſtentatione ſua plus debito qd̓ ad auaritiam ꝑtinet. et turpem queſtūqͥs notaretur¶ Sit pietas aliene miſerie ſit ip̄a charitaſſit deuotō. ſit amicitie grata viciſſitudo. ſitzelus animarū. ſit eterne vite retributio. ſitallocutionis diuine dulcedo dignitaſqꝫ/ ꝑͥcipuum ſit motiuū orationis tue.